Hier worden Overwegingen gearchiveerd om ze nog eens na te lezen

 

Derde Zondag: Indien mogelijk, omkeren!

Wat is het heerlijk als je on een onbekende omgeving rijdt, dat je dan een Tom-Tom in je auto hebt, met een vriendelijke stem, die je de weg wijst naar het juiste doel, de juiste bestemming. Maar als je haar of zijn aanwijzingen niet opvolgt, dan krijg je het dringende advies: indien mogelijk keer om. Wanneer je dit advies niet opvolgt dan wordt het nog een paar keer herhaald, maar dan nog geeft de stem het niet op maar probeert je, via de door jouw gekozen alternatieve route, alsnog op de goede weg te krijgen naar jouw bestemming.

Je kind laten dopen, is dat nog wel zinvol?

De eerste baby die in 2018 werd geboren in het ziekenhuis te Almelo zal opgroeien in overwegend katholieke omgeving. In het berichtje in Tubantia verklaarden de kersverse, gelukkige ouders dat het kindje wel katholiek werd opgevoed, maar niet werd gedoopt. Al lezende vroeg ik mij af wat de ouders hier mee bedoelden? Wilden ze misschien niet de consequenties aanvaarden die horen bij de keuze voor een bepaalde geloofsgemeenschap? Durfden ze misschien niet de stap te zetten op een weg die hun voorouders waren gegaan en voor hen heel belangrijk was geweest in hun leven? Wat betekent het katholieke geloof dan nog wel voor hen? Zou meer mogen zijn dan hun kind in een leuke gemeenschap op te laten groeien en het zich er thuis laten voelen? Is het dan zoiets als: ik laat mijn kind mee voetballen in het elftal, dat is zo leuk en gezellig, want zijn vriendjes spelen er ook, maar ik maak hem geen lid en betaal geen contributie?

Driekoningen: Op zoek naar de plek waar God zich openbaart!

Wanneer ik de beelden zie van de kapotgeschoten steden in Syrië met een enkele vertwijfelde achtergebleven inwoner in de puinhopen, een jonge vader of moeder zie rennen met een jong, gewond bloedend kind in zijn armen, na het zoveelste bombardement, wanneer er beelden worden uitgezonden van de overvolle vluchtelingenkampen in Griekenland met vertwijfelde vluchtelingen die zich afvragen wat hun lot en toekomst zal zijn, dan komt bij mij de gedachte naar boven, dat Herodes nog lang niet verdwenen is uit onze wereld.

Overweging: Nieuwjaar 2018: van Gewone Nederlander naar Gelukkige Nederlander?

Enkele uren geleden hebben we 2017 achter ons gelaten en hebben we met veel knal- en siervuurwerk het Nieuwe Jaar 2018 begroet. In de media, tijdens de oudejaarsconferences en wellicht ook in huiselijke kring hebben we teruggeblikt op het voorbijgegleden jaar, ieder van ons met zijn eigen gevoelens en belevingen daarbij, positief of minder positief. In het Wilminktheater in Enschede hebben de Twentse cabaretiers op eigen wijze het oude jaar op ludieke wijze ten grave gedragen of in rook doen opgaan met de zogenoemde gember neutrale cake. En voor de meest pessimisten onder ons, zij die gebukt gaan onder het vele negatieve nieuws dat dagelijks door de media over ons wordt uitgestort, heeft Helligen Hendrik hoop, want “Binn’n dag bi-j ’t nie’js van gister vergett’n! Fakenews of niet!

Overweging: Oudjaar 2017: van Gewone Nederlander naar Gelukkige Nederlander?

Nog enkele uren, en 2017 glijdt aan ons voorbij en wordt weer geschiedenis. “Waar blijft de tijd?”, hoor ik dikwijls mensen zeggen, jong en oud. Zij ervaren dat zij nauwelijks meer tot rust komen in de huidige samenleving waar de 24 uurs economie als ultieme doel van geluk wordt nagestreefd en wij 24 uur per dag bereikbaar moeten zijn middels onze moderne communicatiemedia. Steeds meer krijgt deze vorm van slavernij vat op ons persoonlijk leven. Waar blijft toch de tijd? Wij zijn de tijd zo zei Augustinus ooit! Duurde vroeger, toen je nog kind was een jaar verrekte lang, nu is het vaak in een zucht voorbij, zonder dat je het idee hebt dat je iets zinvols hebt kunnen toevoegen aan dat jaar.