Hier worden Overwegingen gearchiveerd om ze nog eens na te lezen

 

3e Zondag van de Advent: Wat moeten wij doen? “

Zo, dat kleinkind is nu gedoopt, hoorde ik na een doop een opa of oma wel eens opgelucht zeggen, blij dat hun zoon of dochter toch had besloten om hun kleinkind te laten dopen om ze toch iets mee te geven van het katholieke geloof. Zo zullen veel opa’s en oma’s het fijn vinden dat hun kleinkinderen toch nog gedoopt worden. Maar is dat voldoende? Is de doop een garantie dat hun kleinkind een christelijke opvoeding krijgt, dat het een echte volgeling wordt van Jezus Christus? Dat het in de voetsporen treedt van het gelovig leven van de ouders en grootouders?


Eerste Advent: Wees waakzaam, maar geeft de moed niet op!

Onze wereld verkeert in donkere tijden, we zien dagelijks dreigende beelden op onze televisie voorbijkomen. Volkeren en culturen die met elkaar botsen en strijden om de macht, wanorde en conflicten tussen culturen en godsdiensten, grote stromen vluchtelingen, een milieuramp die op ons afstevent. De beelden die Jezus ons zojuist schetste zijn meer dan ooit werkelijkheid, de aarde dreigt zichzelf te vernietigen. Als we zo doorgaan met verspilling van onze energiebronnen en vervuiling van de aarde, dan zal er in de toekomst geen leven meer mogelijk zijn. De milieuprofeten in onze dagen houden ons elke dag opnieuw doemscenario’s voor als we onze buitensporige zucht naar nog meer welvaart niet in toom weten te houden. Door de opwarming van de aarde komt het water ons letterlijk aan de lippen te staan en zal het vele landen en steden bedreigen en verwoesten. Ja, heel Holland zakt, zakt verder onder de zeespiegel, zo concludeerden onderzoekers pas geleden nog. Natuurrampen zoals ze ons vandaag in de Schriftlezingen worden voorgespiegeld zijn ontzettend actueel in onze dagen. Onderwijl zucht de aarde onder het juk van onze economie naar nog meer…. En ook al kunnen wij technisch gezien het nieuwe leven beïnvloeden en manipuleren…. ondertussen bedreigen wij zelf ons menselijk voortbestaan doordat we onze moeder aarde hebben uitgebuit en niet in de gaten hebben dat we totaal afhankelijk zijn van haar. Het is twee voor twaalf! Maar het is nog niet te laat! In plaats van elkaar te bestrijden, zullen we moeten samenwerken om het tij te keren. En zeker moeten we de moed niet laten zakken, we moeten met opgeheven hoofd naar de toekomst blijven kijken. Kijken zover we kunnen!

32e zondag: Geven maakt rijker

Beste medegelovigen, ik denk dat u het misschien wel herkent uit uw eigen jeugd, de moeders die zich helemaal wegschenken om alles te kunnen geven aan haar man en kinderen. Zo herken ik ook mijn eigen moeder, altijd was zij de laatste die aan tafel zat, soms hadden wij het eten al op en dan moest zij nog beginnen en ondertussen was zij al bezig met de volgende gang die klaar stond. Zij zorgde ervoor dat iedereen het beste kreeg wat zij te verdelen had en altijd was zij tevreden met hetgeen er als laatste overbleef. Ook bij een onaangekondigde gast, was er nog altijd een stoel vrij en werd er een extra bord op tafel bijgezet. Dan nam zij genoegen met een kleiner portie. Misschien had zij dan zelf minder op haar bord, maar aan haar ogen kon je zien dat zij straalde, dat zij ervan genoot om de anderen en de gast het naar de zin te maken. Haar vrijgevigheid werd op een andere wijze beloond en dat maakte haar van binnen gelukkig. Eerst de ander en dan ik zelf!

31e zondag: Waar komt het uiteindelijk op aan?

Hoe groter de organisatie wordt, des te meer regels en protocollen worden er ontwikkeld. Dat merk je in de zorg, maar dat is niet anders in de kerk, waar ze in de loop der eeuwen een heel ‘Wetboek vol met regels hebben geschreven, het gaat maar liefst om 1752 paragrafen, waarin alle regels en geboden worden beschreven voor het kerkelijk leven, van wieg tot graf, van gewone gelovige tot en met kerkelijke ambtsdragers, de hiërarchie, van doop tot wijding, van de inrichting van de parochie tot en met het hoogste kerkelijk bestuur in Rome. Blijkbaar moet heel het christelijk leven dichtgetimmerd worden, zodat de kerk haar greep op het leven tot in de slaapkamers van de gelovigen toe in handen heeft. Natuurlijk is het goed dat er regels zijn, om zo het leven voorrang te geven, of als richtlijn om in bepaalde, ingewikkelde situaties goed te kunnen handelen. Maar in daar moet je als gelovige niet de hele dag mee onder de arm lopen, om bij elke situatie het wetboek even te raadplegen. En dat was in de tijd van Jezus niet anders. En ondanks dat de belangrijkste leefregels waren vastgelegd in de Tien Geboden, de Tien Woorden, Tien Leefregels, was het blijkbaar nog niet genoeg om van daaruit zelf een afgewogen beslissing te nemen. Daardoor kwamen er nog allerlei wetten en geboden bij, o.a. reinheids- en spijs wetten. Onze kerk heeft hetzelfde gedaan en ook aan de Tien geboden nog eigen geboden toegevoegd.

30e zondag: In beweging komen

Vaak staat het met grote koppen in de krant: steeds meer mensen kunnen het tempo van onze zich snel ontwikkelende samenleving niet meer bijbenen. Veel mensen leven onder grote druk omdat ze niet kunnen voldoen aan de prestaties en verwachtingen die de werkgever aan hen stelt en raken hun werk kwijt. Ook van onze jongeren wordt steeds meer gevraagd, ook zij worden meegesleurd in de stroomversnelling van onze tijd. Constant wordt er een beroep op je gedaan door de Social Media, het berooft zelfs velen van een goede nachtrust omdat ze zo verslaafd zijn dat ze ’s nachts de telefoon niet uit kunnen doen doen en reageren op elk piepje. Vier- en twintig uur online, je hebt geen tijd meer voor jezelf, geen tijd meer om je even te vervelen, even te lummelen, tijd om gewoon even niks te doen, je agenda is volgeboekt, zelfs in het weekend. Het is niet voor niets dat de problemen onder de jeugd gigantisch toenemen en de wachttijden voor jeugdhulpverlening met maanden zijn opgelopen. En wat te denken van de mensen met een taalachterstand, met een verstandelijke of fysieke beperking…. Zij kunnen ook niet meer mee in onze prestatiemaatschappij en komen net als Bartimeüs langs de kant van de weg te staan. Net als Bartimeüs doen veel mensen in onze complexe samenleving waarin alles gedigitaliseerd dreigt te worden niet mee, ze kunnen op eigen kracht niet meer in beweging komen. Ze zijn buitengesloten, afgeschreven of opgesloten. En je hoeft niet ver om ze te vinden: ze verblijven in ziekenhuizen, verpleeghuizen, in onze zorginstellingen of in hun eigen omgeving, vaak geïsoleerd en afhankelijk van ambulante hulpverlening. Hoe vaak komt het niet voor dat zij zich verstoppen omdat zij zich schamen omdat ze ontslagen zijn of het psychisch niet meer aan kunnen. Ze wonen in onze eigen stad of buurt, en misschien wel in ons eigen lichaam.