Beste allemaal,

Ik ga u niets nieuws vertellen als ik U zeg dat er in je leven plotseling veel kan veranderen. Sinds begin juni is het ook mij overkomen, van de een op de andere dag. Plotseling lig je in het ziekenhuis en even plotseling ben je ook weer thuis, met de boodschap dat je de komende maanden niets mag doen.

Het autorijden werd mij ten strengste afgeraden. Gelukkig dat Dieny dat van mij kon overnemen. Ook het voorgaan in de liturgie werd mij afgeraden. Ik voelde me onveilig en loop liever geen risico’s

En zo stonden we elke zondagmorgen, met collecte geld in de zak, op de stoep van onze kerk, in De Lutte. Het is even zoeken naar de beste plek om iedereen goed te kunnen horen.

En daar zit of sta je dan, niet op het priesterkoor met het gezicht de kerk in, maar als kerkganger die luistert naar de voorganger / ster die ons welkom heet, die ons voorgaat in gebed, die voorleest en die de preek, verkondiging verzorgt.

Ik moet u bekennen dat ik helemaal onder de indruk kwam. Als voorganger hoor ik bijna nooit een collega voorgaan, sterker nog, als voorganger maak ik zelden mee dat iemand uit de parochie voorgaat. Meer dan 50 jaar ben ik zelf voorganger en maak dan niet mee wat er in andere diensten gebeurt. Ik ben de laatste maanden echt helemaal stil geworden als ik parochianen hoor en zie voorgaan. De eerbied waar mee dat allemaal gebeurt. Ik wordt stil omdat ik kan weten hoeveel voorbereiding zo’n viering kost. En ik word stil als ik iemand gewoon uit ons midden hoor voorgaan in gebed of de H.Communie zie uitreiken. Wat zijn we dan rijk met elkaar, om elkaar. Rijk met mensen die zorg hebben om het gebouw, of de versiering verzorgen, of een niet geringe bijdrage leveren in de liturgie.

Uit de grond van mijn hart, mijn compliment. Jullie hebben mij enorm gesticht, geraakt.

Wat een rijkdom , een Zegen als we elkaar kunnen raken en zo De Boodschap aan elkaar doorgeven.

Ik ben een echte ervaring rijker geworden, bedankt daarvoor.

Hartelijke groeten.

Henk Jacobs, em.past.