Wel had dat viefenvieftig joar hèn e dacht, Oatmössche, elk weenter in Carnavalspracht. Van ’n Kuuperbarg töt an’n Möss,
Viert de hele stad d’r op löss.

Dat he’w an de jonge siepelkes oet oonze stad te daank’n,
Dee op vasseloavend ne èagen artiest presenteerde op de plaank’n.
Zo kwam in 1963 n’n eersten prins, Antoon 1, veur ’n dag
En ’t stadse volk wus kats nich wat zee zag.

Nen onmeunigen siepel rolde deur de stad,
Met in zich, nen onbekenden schat.
Dat zoll het leaven in de de stad veur altied verander,
En brach het volk in ’t städke töt mekander.

Noa al die eeuwen weer ‘n nie’j adelijk geslacht,
dee de scepter zwaait oaver ‘t volk, dag en nacht,
met adjudanten an de leenker en rechter zie
hoalt zee ’t metwillig volk in de rie.

Noa ne kott’n tied begunn’n ok de siepelkuuk’ns zich te reur’n,
Het jonge volk wol d’r ok geern bie heur’n.
In 1996 keek’n ze um ‘t heukske
En kwam’n met ne Markies oet ’n deuske.

Mettertied greuide ’t Siepelcarnaval,
Met nen Road van Elf, optocht en ’n galabal.
En ók de keender en oale van daag’n
Kreeg Oatmösschwe op de carnavalswaag’n.

Elk joar rond Sint Mètt’n, komt zee weer veur ’n dag,
met ne niej’ n stadsprins, den elkeen geerne mag.
Al 55 joar spölt de ridders het kloar,
Nee, de keuze vaalt nooit zo zwoar.

Dan is het met de röst in oons städke doan,
Dat ku’j almoal wal roan.
Het is blauw en gel, van achter töt veur,
Hènig an zo schöt de stad in de juuste kleur.

Oonse stadspatronen Simon en Judas kiekt van oet de heugte
Oawer oonse stad, as zee verkeert in verdreet en vreugde.
Al rök de stad noar wien en bier,
Zee vertrekt gen eenen spier.

Moanden bint zee stillekes an’t wark
Dan is er gen tied mer veur de kàrk.
Simon en Judas kniept dan efkes een eugke too
Want het volk is drok met het carnavalsgedoo.

In de parel van oons Twentse laand, is dan wat aanders an de haand.
‘Manleu, vrouwleu en de keender, werkt têhoap an ’n feest, zo kent wie gen eender.

De Othmarridder en zien Adjudanten bint weer opstoan, en hebt de hèrte van alman rapper doen sloan. Het grote feest van doarighed en plezeer, daalt hènig an oauwer ’t siepelstädke neer.

Vrouwleu drok achter de nei’j mesien, met noald en droad, al is ’t òk zo fien, ze maakt in ne haandumdrei van de mooiste stof, ’n pak dat kan rekk’n op aller lof.
De keals bint oavonden dròk in de schuur, timmer en schilder, de verf spat zowat an de muur. ’t Zweet löp hen van de hoed, want de waag’n mot d’r op tied weer oet.
De kameroadschop is dan op zien best, Oatmössche gleu’jt, zo as nog nooit is wèst. Van groot tot kleen is op de been, menigeen kan doar jalours op wéén.

De Othmarridders hebt allemachtig völ wark verzet , ik dacht, dat da’j dat almoal wa wett. 55 joar hebt zee oe oet de wintersloap ontwaakt, en gen joar hebt zee ’t carnaval verzaakt.
Gèkheed, kolder en gedram, ie veendt het in dizze oale volkstam. Met de daansmariekes, hof- en dakkapel, waan ie oe ènnige tied boeten de mensenhel.

Doondersmooie galaoavonden op de plaank, welke vereniging kent zovöl vergaank. Oatmössche wet het te prestéren, zodat gen means dat kan negeren.

Het volk komp van wied en zied, veur ’t Gala maakten ze alle tied.
Zo iets hadd’ n ze nog nooit met è maakt, op ’t Gala leek ‘t leaven kats volmaakt.

Het hofkoor zingt het heugste leed, tötdat oe het heuren en zeen vergeet. De klaanken verspreidt zich oawer stad en ummelaand,
Het schept oonder ’t volk nen stèrken baand.

En as eenmoal de siepel de veurdeur siert,
Wett’ wie dat heel Oatmössche viert.
Jong en oald goat oet hun dak
En nemmt kàrk en politiek op de hak.

In stad en oawer Nutter heuvels en ‘t Springendal,
Kleenkt het geluud van ’n oetbundig carnaval.
Want ok de Slepvèènt en de Oageler keistenen,
Hebt dit virus, deep in eare genen.

Noa het wark verlöt men erf en hoes, en leaft mènigeen in ‘n droonken roes. Het brèch stad en boerschop bie mekaa, zo as ‘t ooit was, van va op va.

Alman wödt d’r bie betrökken, Bejoarden en zeek’n wödd’n opzocht in de kökken. Zo dow dat in oons Twentelaand,
en daanst wie dagenlang: haand in haand.

Dan krig de stad nen mooi’n glaans
en schittert zee met nen solidairen kraans.
Leu, wees trots op oe eagen creativiteit,
M’r doot het zoonder haat of neijd.

Want elkeen mag dan an anschikk’n
Het is gen kwestie van weagen of wikken
De feesttoafel is veur almoal dekt,
Want wee hebt ear zo lang möglik oet e rekt.

Loat zee de leu van oaweral roopen,
Zodat de stroaten en de wallen leug goat loop’n.
Met nen siepelprins an het feestmaol
Goaj zelfs wied oawer ’n poal.

Ok al zit het tèggen in oe leaven, ie verloat oe ma op God’s zeagen.
Maakt van leaven een groot feest, m’r doot dat in de goeie geest.

Leu, kent het oonderscheed tussen wàrk en plezeer, en holt het evenwicht doar met in ear. Met en veur mekaar in bliedschop en verdreet, dat is woar Oatmössche nog altied veur steet.

M’r as de bok weer is verbraand,
de klaanken weer bint verweid oet carnavalslaand,
de stad en ummelaand weer verkeert in deepe röst,
roopt de Kàrkklokk’n oe op, te less’n oe leavensdöst

’n Oalen Prediker zèr a: Alles hef zien tied,
Noe stoa’j bie Oons Leeven Heer in de kriet,
Leu loat oe dan bestreujen met de Assche,
En stoat nig direkt kloar met het of te wassche.

Veertig dagen lang tied veur ummekeer
Goat mar bie Hem in de leer.
En dan met oonse poaskearls op weg noar Poaske
Van wiet’n heur ie de hoane a roaske.

M’r vandaag is het tied van daanken,
Veur al die mooie leavensklaanken.
Veeur oonse sta, oonse riddersclub, veur oons plezeer,
Joar op joar, altied weer.

Othmarridders, proficiat met oe 55 joar bestoan, wèl zoll oe dat zo noa hebb’n doan. Hoolt de mood d’r in, goat vedan met oe wèrk, dan stoaj tehoap altied stèrk!

Alaaf, Alaaf, Alaaf!!!

pastor Jan Kerkhof Jonkman