Beste mensen, we leven in een tijd waarin het niet meer vanzelfsprekend is dat je in de voetsporen treedt van je voorouders, dat je je door hen laat gezeggen hoe jouw levenspad er uit ziet, welke naam jouw kinderen dragen en dat zij net als hen gedoopt worden en opgroeien in een religieuze omgeving. Het is niet langer meer vanzelfsprekend dat de zoon de boerderij of de zaak overneemt van zijn vader, dat meisjes bij voorkeur kiezen voor verzorgende beroepen en ouders bepalen wie onze levenspartners gaan worden. Nee, wij leven in de moderne tijd, waarin wij zelf wel bepalen wie bij ons past, welke maatschappelijke richting ons aanspreekt en hoe wij in het leven willen staan.
Elke dag ben ik mijn vader dankbaar dat hij mij de keuze liet om niet de hand aan de ploeg te hoeven slaan, want hij voelde aan dat dit niet voor mij was weggelegd, ook al zou dit gaan ten koste van de boerderij. Nee, hij vond belangrijk dat de kinderen hun hart volgden en van daaruit hun levenskeuzes maakten. Hij gaf ons het advies om de route te kiezen die bij ons paste, want alleen zo kun je gelukkig worden, zo was zijn overtuiging. Zo trad ik niet in zijn voetsporen, maar koos ik uiteindelijk voor mijn roeping in de kerk en zag de toekomst er anders uit dan hij ooit had gedroomd.

Zo zal het denk ik voor velen gelden, zeker in deze tijd van globalisering en grote veranderingen. En wat mijn ouders overkwam, zal denk ik mij zelf nu ook overkomen. Wat had ik gehoopt dat velen mijn roeping, mijn inspiratie zouden volgen, zodat de Kerk een nieuwe toekomst tegemoet zou gaan, passend in deze tijdsgeest. Maar helaas moeten wij constateren dat de kerk langzamerhand verdwijnt uit onze samenleving. Er is nauwelijks nog aanwas bij de kloosters, de priesterroepingen zijn heel schaars en mensen hebben nauwelijks nog boodschap aan het kerkelijk leergezag. Kloosters en kerken die eeuwenlang vaste ankerpunten waren in het leven van West-Europa verdwijnen of worden omgebouwd tot woningen, gezondheidscentra, winkels of dorpshuizen. Mensen kiezen zelf een route die bij hen past. Missionarissen die uitgezonden werden naar de Missielanden zijn er niet meer, nu komen nazaten van hun parochianen hier naar toe en houden zij onze spiritualiteit levend in de migrantenkerken.

Misschien vindt u het ook jammer dat kerken verdwijnen en uw kinderen en kleinkinderen zich niet meer thuis voelen in onze kerk en een religieus systeem afwijzen. Maar is dat nou wel zo erg, ondanks dat u er zelf zoveel in hebt geïnvesteerd en er zoveel waarde aan hecht? Gaat het om het in stand houden van een religieus instituut, waarvan we ook hebben geconstateerd dat er bij veel ambtsdragers in het verleden ook veel mis is gegaan? Of gaat het om de boodschap van Jezus van Nazareth uit te dragen, de boodschap van gerechtigheid, naastenliefde, vrede en solidariteit?

Is het niet een zegen in onze tijd dat je zelf keuzes kan maken, een studie kan volgen in plaats van boerenknecht worden, naar de fabriek of confectie te gaan? Is het niet een zegen van onze tijd dat onze kinderen op hun eigen wijze mede kunnen bepalen hoe zij in het leven willen staan, hoe zij als gelovig mens door het leven willen gaan? Is het niet een zegen dat je nu zelf inbreng hebt in het levenspad dat je wilt gaan, waar je hart ligt? Ik gun in elk geval mijn kinderen dezelfde vrijheid die ik zelf ook kreeg van mijn ouders. De vrijheid om zelf de route te kiezen die leidt naar de diepere zin van mijn leven en hoe ik daar vorm aan wil geven. Authentiek, zuiver leven is pas mogelijk als je het levenspad kiest dat bij je past. Als ouders moeten wij vertrouwen hebben dat het dan uiteindelijk ook wel weer goed komt.

Ik ben ervan overtuigd dat de kerk, zoals wij die kenden niet meer terug komt, maar dat de boodschap van het Evangelie, haar waarden en normen waarmee onze beschaving is doordrenkt zullen blijven bestaan. Ook al zal het er anders gaan uitzien dan in het verleden, in een jasje, passend bij onze jeugd. Het zaad dat Jezus ooit zaaide en in onze harten is gelegd, het zaad van het geloof dat wij zelf ooit zaaiden, zal niet verloren gaan. Wanneer het uitgezaaid is op een goede en vruchtbare bodem, zal God ervoor zorgen dat het ook weer tot wasdom komt. Dat het vruchten draagt van solidariteit, gerechtigheid en vrede, dat ook onze kinderen en kleinkinderen, op een bij hun passende levensroute, kiezen voor de kwetsbare mens, de route die Jezus zelf ging.
Beste mensen, laten we geen heimwee hebben naar vroeger, toen iedereen volop meedeed en zichzelf nauwelijks de vraag stelde: wie ben ik, waar ga ik voor? Maar laten we onze jeugd bevestigen in de route die bij hen past, een route waarin zij vanuit de inspiratie van het Evangelie onvoorwaardelijk kiezen voor de ontheemde en kwetsbare mens. Dan zit je op de goede weg en mag je je een waardige volgeling noemen van Jezus van Nazareth!

Amen.

Lattrop/Ootmarsum/Denekamp, 29/30 juni 2019,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman