In deze periode moeten door onze jongeren veel keuzes worden gemaakt: naar welke middelbare school ga ik? Is de theoretische leerweg voor mij weggelegd, of de meer beroepsgerichte? Ga ik aan het werk met mijn diploma op zak of ga ik verder studeren. Moeilijke keuzes die je niet altijd kunt overzien, ook niet of de studie en het daaropvolgend beroep wel bij je past. Heel belangrijk is dat je mensen om je heen hebt die je helpen een goede, bij jou passende keuze te maken en helpen vooral te luisteren naar je hart.
Gelukkig is de tijd voorbij dat je ouders voor jou kozen, de tijd dat je geen vrije keuze had om je hart te volgen, je ouders bepaalden dat jij de boerderij zou moeten voortzetten, of naar de huishoudschool moest en snel aan het werk ging om met jouw inkomen het gezin te ondersteunen, terwijl je zelf graag verder wilde studeren voor verpleegster of onderwijzeres. Gelukkig is de tijd voorbij dat je als jongeman of meisje na de lagere school zo snel mogelijk aan het werk moest op de boerderij, in het huishouden, naar de fabriek of confectie. Vaak was de enige mogelijkheid om hieraan te ontsnappen dat je naar het klooster of seminarie ging. Velen konden daarom niet de keuze van hun hart maken, voor velen zou dit hun hele verdere leven op de achtergrond meespelen.
Zelf raakt mij elke keer de Eerste Lezing, de roeping van Elisa, die op het land met zijn ossen aan het ploegen was, een boerenzoon die uit zijn werk wordt geroepen om de profeet Elia op te volgen om Gods bevrijdende boodschap onder de mensen te verkondigen. Hem wordt de mantel van de profeet toegeworpen om voortaan op te komen tegen onrecht en het volk een nieuwe levensweg te wijzen, een weg die leidt naar een wereld waar God van droomt. Hij ging nog één keer terug om ervoor te zorgen dat het leven op de boerderij verder kon om vervolgens Elia te volgen. Hij kreeg vooral de boodschap mee om niet om te kijken, niet terug te verlangen naar hoe het vroeger was, de tijd waarvan je soms denkt dat toen alles beter was. Nee, niet omkijken, want dan sta je de toekomst in de weg!
In dit verhaal zit ook een parallel met mijn levensweg. Ooit begon ik op de Lagere Landbouwschool om later de boerderij van mijn vader over te kunnen nemen. Maar ik voelde dat daar niet mijn hart lag. Van kinds af aan had ik interesse voor de kerk en het leven als pastor. Als kind speelde ik priestertje met mijn zussen en broer als misdienaar en gelovigen. Maar de traditie dat de oudste zoon de boerderij zou overnemen beïnvloedde mijn keuze voor de Landbouwschool, zeker omdat mijn vader ook al heel vroeg leed aan COPD (rek uit de longen). Al snel voelde ik dat hier niet mijn hart lag, dat ik toegetrokken werd naar het priesterschap. Maar ik durfde misschien die stap niet zo snel te nemen, was ook gehecht aan het leven in de wereld, koos uiteindelijk voor onderwijzer, maar die andere roeping bleef trekken. Ik werd gedwongen om het verleden los te laten en radicaal te kiezen voor de kerk, voor Gods akker. Ik nam het besluit niet meer om te kijken, de goede baan los te laten en de hand aan de ploeg te slaan op Gods akker. De keuze van mijn hart, waarin mijn ouders mij altijd hebben gesteund. Een keuze waarin geen weg terug was en die mij veel vreugde en voldoening heeft gegeven, tot op de dag van vandaag.
Wie God wil volgen moet een radicale keuze maken. Dat deed ook Jezus van Nazareth die de weg nam naar Jeruzalem. Dat wil zeggen: de levensweg kiezen om Gods bevrijdende boodschap aan de mensen te verkondigen, een weg niet altijd gemakkelijk is. Je ontmoet tegenstand, zoals in Samaria, een afvallige provincie die zich van oude Joodse religieuze traditie hadden afgekeerd. Zij wilden hem niet ontvangen. Desondanks zegt Jezus dat je naar elkaar verdraagzaam moet zijn, een boodschap die ook in deze tijd war meer mag klinken in een samenleving waarin wij met diverse religies en geloofsovertuigingen samenleven. Zelfverzekerde mensen en religieuze leiders voelden zich door Jezus op hun machtige zetels bedreigd. Jezus wist dat Hij het uiteindelijk met de dood moest bekopen, maar Hij ging.

En wij? Wanneer wij Hem willen volgen moeten ook wij Gods blijde en bevrijdende boodschap uitdragen in ons leven. Want als christen, als gedoopte zijn we geroepen de weg van liefde, vrede en barmhartigheid te gaan. Je hoeft daarvoor geen pastor of kloosterling te worden. Allen dragen wij die roepstem in ons en kunnen wij die vorm geven op onze eigen levensweg: als ouders in onze gezinnen, als boeren in een prachtig Twents landschap, als verpleegkundige en verzorger, maar ook in de bouw en het bedrijfsleven kunnen wij eraan meewerken dat ieder die wij ontmoeten tot zijn/haar recht komt, en toekomst heeft. Als wij die roepstem in ons hart volgen, dragen wij ons geloof uit in het leven van alledag. Mogen wij, ouderen, de roepstem koesteren van onze jeugd, opdat zij de levensweg kunnen kiezen die voor hen is weggelegd. Dan zal Gods koninkrijk steeds dichterbij komen. Amen.

De Lutte, 26 juni 2022,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman