“Hoe kan het toch dat één van mijn kinderen totaal ontspoord is”, zo vertelde mij ooit een bezorgde moeder. Is mijn opvoeding dan mislukt, wat heb ik dan toch verkeerd gedaan? Vragen die haar kwelden op haar oude dag, vragen die haar ’s nachts vaak uit de slaap hielden. Mijn man en ik hebben ze allemaal dezelfde opvoeding gegeven, ze passen allemaal goed op, hebben een leuk gezin, behalve die ene, die verslaafd raakte aan drugs, op dievenpad ging om aan geld te komen, vaak veroordeeld is en tijden doorbracht in de gevangenis, en nu een zwervend bestaan leidt. Mijn andere kinderen willen niets meer met hem te maken hebben, hij heeft hen bedrogen, maar ik kan hem niet loslaten, het is en blijft mijn zoon, wat hij ook gedaan heeft. Ik gun hem ook een goed leven en blijf hopen dat hij zelf eens tot beter inzicht komt en zijn leven betert.

Ik werd getroffen door het trouwe moederhart, een moeder die zoveel goeds had proberen te zaaien in haar gezin, maar ook ontdekte dat er ook onkruid, veel kwaads naar boven kwam bij één van haar zonen. Zij greep niet in. Zij liet haar zoon niet vallen, zij hoopte op inkeer en een nieuwe start bij haar verloren zoon.
Lieve mensen, hoe vaak horen wij niet zo’n verhaal, een situatie waarin tussen al het goede ook het kwade opkomt en gedijt. Precies zoals ons in de parabel van het Evangelie vandaag wordt verteld. Ook God heeft ontdekt dat er op de menselijke akker, waar Hij het goede zaad in de mensenharten heeft gezaaid, er ook op een ongezien moment ( in het Evangelie wordt gesproken over het moment waarop de zaaier ’s nachts sliep) onkruid, wordt gezaaid tussen de tarwe. Wij zouden geneigd zijn om dan de volgende dag meteen met een vergifspuit proberen het onkruid uit te roeien. God doet het anders, hij blijft geduldig, net als de moeder waarmee ik de preek inleidde, God is bang dat Hij met het onkruid er ook tegelijk veel onschuldige tarwe uittrekt. Hij wil het kwaad de kans geven, want misschien groeit er nog wel iets goeds uit. De les die Jezus ons in deze parabel voorhoudt is dat wij niet meteen rigoureus moeten ingrijpen wanneer het kwaad opkomt, maar dat we, net als God, geduldig moeten zijn, in het goede van de mens moeten blijven geloven. Want wie weet, komt hij tot inzicht van zijn daden en keert hij zijn leven om.
Het is dan ook beslist geen les in het biologisch tuinieren, maar veel meer een les om goed en kwaad te leren onderscheiden en niet te snel oordelen en ingrijpen. Dat wil niet zeggen dat we het kwaad uit de weg moeten gaan, moeten vergoeilijken, in de doofpot moeten stoppen of goed moeten praten, nee we moeten eerder geduld kunnen opbrengen en niet meteen radicaal oordelen, want wellicht kan er nog iets goeds uit groeien. En soms blijkt onkruid geen onkruid te zijn en is het uiteindelijk toch nog een goede bodembedekker.

Goed en kwaad, ze bestaan beide in onze wereld, recht en onrecht, ze bestaan beide, niet alleen in de wereld, maar beide komen ze beide ook voor in onszelf.. Geen mens is volmaakt. Terecht kan je boos worden waarom jou een ongeneeslijke ziekte treft en iemand die erop los leeft en zich nergens wat van aantrekt, niets overkomt. Terecht constateren we dat er nog veel onkruid groeit in de wereld, armoede in stand gehouden wordt en racisme nog altijd niet is uitgebannen. Op ons netvlies staan nog de beelden van George Floyd, die smeekte om adem, terwijl een politieagent met zijn knie zijn keel afsloot. Nee, het onkruid is nog lang niet verdwenen uit onze wereld. Jezus wil ons dan ook leren om het goed en het kwaad, de tarwe en het onkruid goed van elkaar leren te onderscheiden. En Hij waarschuwt ons om niet te snel een oordeel te vellen, laat dat maar aan God, zelf over.
Want God kijkt verder dan onze beperkte blik. Hij wordt niet verblind door wraak, door wrok, door eigenbelang, door eigen gelijk of het gevaar het recht in eigenhand te nemen. Hij ziet verder dan wij, Hij kan zien dat een klein zaadje tussen al het onkruid, uiteindelijk kan uitgroeien tot een grote boom. Hij neemt daarvoor de tijd.

Lieve mensen, als wij ook zo proberen te kijken, zal dat Gods koninkrijk van liefde en vrede alleen maar doen groeien.

Amen.

Denekamp, 19 juli 2020

Pastor jan Kerkhof Jonkman