Ik herinner mij als kind dat tijdens de nachtelijke onweersbuien onze moeder ons allemaal uit bed trommelde en we ons moesten verzamelen in de grote keuken. We moesten allemaal een jas over de pyama aantrekken en de klompen aan de voeten. Want wanneer de bliksem zou inslaan, dan moesten we er klaar voor zijn om de boerderij zo snel mogelijk te verlaten. Terwijl de donder en de bliksem als een dreigende gevaar de lucht boven de boerderij vulde, baden we allemaal de rozenkrans. Al biddend wachtten wij af wat er zou gaan gebeuren totdat langzaam de onweersbui afdroop. Zo stonden wij als kind klaar om, indien het levensgevaar ons bereikte, zo snel mogelijk te kunnen vluchten. Nooit zal ik die nachten vergeten, met de kaarsen op tafel voor het geval de stroom uitviel, steeds komen ze weer op mijn netvlies wanneer het ’s nachts onweert. Nooit zal ik de zorg en de waarschuwingen van mijn moeder vergeten om klaar te staan wanneer het moment daar is.

Klaar staan, goed voorbereid zijn, dat klinkt ook door de lezingen die vandaag centraal staan in de liturgie. Klaar staan, je levenskoffer gepakt hebben om op reis te gaan naar een nieuw leven een nieuwe toekomst. Daarvoor krijgen we allerlei aanwijzingen, om dan mee te nemen wat werkelijk van waarde is. In deze vakantietijd worden er vele koffertjes gepakt en we krijgen allerlei aanwijzingen van reisorganisaties en van de overheid om goed voorbereid op reis te gaan. Neem op tijd rustpauzes tijdens de lange autoritten, zorg dat je voldoende uitgerust bent voor je weg gaat, zorg voor de nodige inentingen wanneer je naar verre landen gaat, zorg dat je geen drugs bij je hebt, zorg voor een handjevol medicijnen in je handbagage, mocht je vliegtuig vertraging hebben of je koffer niet meekomen, wees matig met alcohol, zeker in combinatie met drugs en spring niet van het balkon in het zwembad om een stoer filmpje van jezelf op Youtube of facebook te kunnen zetten. Zo krijgen we nogal wat waarschuwingen mee om goed voorbereid op reis te kunnen gaan.

Maar wat als het wellicht onze laatste reis is, als je door een ongeluk tijdens je vakantie het leven verliest of ernstig gewond raakt? Was je dan ook goed voorbereid? Had je dan ook de juiste dingen in je levenskoffer gepakt? Juist het pakken van deze koffer komt aan de orde in de Schriftlezingen. Het inpakken van deze koffer is natuurlijk van een heel andere orde dan het pakken van je vakantiekoffer. Daar sta je niet bij stil als je op vakantie gaat naar Bali of met je vrienden een villa huurt op Mallorca en je vermaakt met veel drank en af en toe afkoelt in het zwembad. Nee, zo’n koffer komt in beeld als je een slechtnieuws-gesprek hebt gehad op het ziekenhuis en men je niet meer kan behandelen. Dan ga je ineens beseffen dat jouw levensdagen geteld zijn, dat je binnenkort gaat sterven. Op dat moment kun je in paniek raken, wil je nog dingen regelen, misschien verbroken contacten oppakken en herstellen, ervoor zorgen dat je je dierbaren goed achterlaat. Met het inpakken van deze koffer kun je niet vroeg genoeg beginnen. Wellicht kan je geloof je daarbij behulpzaam zijn en goede adviezen geven. Het evangelie staat er vandaag vol van.

“Verkoop je bezittingen en geef aalmoezen. De beurzen die we aanschaffen voor het opbergen van geld en goud, moeten opslagplaatsen worden voor andere schatten: wijsheid, verantwoordelijkheid, liefde, bezorgdheid, aandacht voor anderen.”

Wacht niet tot morgen om je levenskoffer met deze zaken te vullen, zegt Jezus tegen ons, want ge kent dag nog uur. Het tijdstip van vertrek komt op een moment waarop je het nog niet had verwacht. Het inpakken van deze koffer heeft niets te maken met jouw leeftijd of je gezondheidstoestand. Eigenlijk zou je elke dag aan jezelf de vraag moeten stellen of je levenskoffer klaar is voor vertrek. Of zoals een ouder echtpaar mij vertelde: elke avond moet wij vrij en met een goed geweten in slaap kunnen komen. Oneffenheden met anderen moeten voor het slapengaan opgelost zijn, zodat alles in orde is, wanneer onverwacht het moment komt om te vertrekken.
Als gelovige ben je elke dag bewust bezig om die levenskoffer in te pakken. Elke dag kun je er ook weer iets nieuws instoppen.

Zo reikt het evangelie ons de wijsheid aan om geen schatten te verzamelen die bederven of kunnen vergaan, maar ons leven te richten op God. Dwaas is hij of zij, zoals Lucas ons zegt, die leeft alsof God niet bestaat. Een leven, gericht op God, is een leven dat afgestemd is op zijn Woord: d.w.z. : alert zijn op wat er gebeurt, verantwoordelijk zijn voor anderen, waakzaam zijn!

Lieve mensen, de boodschap is duidelijk en laten we ervoor zorgen , ook als gelovige mens, dat onze levenskoffer op tijd klaar staat, ook al hangt er nog geen onheilspellende onweersbui boven uw levensdag!

Amen.

Lattrop/Ootmarsum, 11 augustus 2019

Pastor Jan Kerkhof Jonkman