Ooit vertelde een dominee dat hij een zware nacht meemaakte in een katholiek ziekenhuis. Hij was ernstig ziek, lag op bed, leed aan een hevige dorst en was niet in staat om op de bel te drukken? Hij dacht dat hij zou sterven van de dorst. Tot er opeens, midden in de nacht, de deur van zijn kamer op een kier openging en de nachtzuster achter de deur heen keek. Die zag dat hij aan het worstelen was en kwam bij zijn bed. Zij gaf hem enkele slokjes water, waar hij erg van opknapte. Die zuster, zo vertelde hij later, voelde ik als een reddende engel,  gezonden vanuit de hemel, om mijn leven te redden.  Een echt gebeurd verhaal, een verhaal dat duidelijk raakvlakken heeft met de Eerste Lezing, waarin de profeet Elia, die heel wat heeft meegemaakt, die opkwam tegen het onrecht dat de koning Achab van het Noordrijk Israël de mensen aandeed, en vervolgens nadat hij de profeten van de koning had laten ombrengen, totaal aan de grond zat. Psychisch was hij helemaal kapot. Hij ging op de vlucht, zag het leven niet meer zitten en wilde het liefst sterven. Uitgeblust verborg hij zich onder een bremstruik. Daar wordt hij aangestoten door een engel, zo zegt het bijbelverhaal, een engel die hem maant op te staan en een koek te eten geeft. Ondanks alles wat er gebeurd is, het goede en het kwade dat hij heeft verricht voor de goede zaak, ondanks de uitzichtloze situatie waarin hij zich bevindt, heeft God hem niet bestemd voor de dood, maar voor het leven.

Lieve mensen, is zo ’n situatie ook niet herkenbaar voor ons? Hebben wij zelf ooit misschien ook niet in een dergelijke situatie gezeten? Een moment waarop we het even niet meer zagen zitten en we ook verlangden naar een engel van een mens die ons uit de situatie probeerde te redden?

Uitzichtloos, niet meer wetend hoe verder, moeten de mensen in Limburg hebben gedacht, enkele weken gelden, toen de het Maaswater met een ongekende kracht hun huizen, alles wat ze met zweet en tranen hadden opgebouwd, op hun afkwam en alles meesleurde in haar ongekend krachtige stroom. Alles meezuigend, verwoeste huizen achterlatend, lagen modder die een spoor van vernieling bedekten. Dan ben je ten einde raad, zo overvallen te worden door een rivier die voorheen zo lieflijk langs de oever stroomde van je dorp. Totaal ontredderd en in de put moet je zijn, wanneer je moet vechten tegen de bosbranden die op je afkomen en huizen, dorpen, vee en gewassen op het land verwoesten in een alles verterende vlammenzee. Ontredderd, niemand die je meer kan troosten met bemoedigende woorden, blijf je achter op de zwart geblakerde resten van je huis, je erf, je dorp, je land. 

Misschien is het u zelf gelukkig niet overkomen, maar hebt u meegemaakt dat iemand uit uw eigen omgeving de glans van haar leven, de glans van haar ziel heeft verloren. Iemand die het niet meer zag zitten in het leven, iemand die bijna niet meer was op te beuren. Misschien was u dan wel die engel van een mens die het niet opgaf met die ander. En hopelijk hebt u er geen spijt van dat u volhield, het niet opgaf en probeerde een beetje mens te zijn voor die ander. Hopelijk was u dan die engel die de ander een beetje hoop en troost gaf, zoals de nachtzuster in het ziekenhuis en had die ander geluk dat u er net op tijd was!

Heel jammer blijven velen neerliggen omdat er geen engel van een mens aan hen voorbijkomt. Misschien merkten we niet op hoe de ander er aan toe is, misschien worden we zelf teveel door onze eigen beslommeringen in beslag genomen. Dan is het de bijbel die ons vandaag wakker schudt en ons prikkelt en activeert om als een engel de ander in nood bij te staan, die de ander weer help opstaan en zegt: hier is wat brood, hier is wat koek, eet wat, je hebt het nodig! En dan gaat het niet om letterlijk brood, maar om brood van liefde, om broodnodige en liefdevolle aandacht.

Als we ons zo proberen op te stellen, dan zijn ook wij brood voor de ander, zoals het vandaag in het Evangelie genoemd wordt: brood dat uit de hemel is neergedaald. Wij zijn dan, net als Jezus, dat brood voor de ander, het brood dat leven geeft! Jezus nodigt ons vandaag uit om dat brood van leven te zijn, de engel van een mens, een redder van Godswege. Moge het brood van de Eucharistie ons sterken om engelen voor elkaar te kunnen zijn!

Amen.

Tilligte/Noord Deurningen, 7/8 augustus 2021,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman