Hoe lang moet ik nog roepen , Heer, terwijl Gij maar niet luistert, hoorden we de profeet Habakuk zeggen, 2600 jaar gelden, toen de grootmacht Babylonië de stad Jerusalem innam, de tempel verwoestte en de inwoners als slaven meenam hun land. Hoe lang zal deze ellende nog duren? En laat gij dit allemaal maar gebeuren? Ik moest denken aan het artikel in de Tubantia, woensdag j.l. over de Jezidische vrouwen en kinderen die ten tijde van de invallen van IS in Noord Irak, nadat de mannen waren vermoord, werden weggevoerd om tot slaaf te worden gemaakt, daar werden verkracht en hun kinderen werden opgeleid tot strijder. Nu zitten ze in kampen omdat ze niet meer terug kunnen naar hun oorspronkelijke woonplek of vrouwen omdat ze zwanger zijn geraakt vanwege de verkrachting door IS niet meer welkom zijn met hun kinderen. Wat moet er in die vrouwen niet om gaan! Diep in hun hart moeten zij, net als Habakuk de hemel aanroepen met de woorden: waarom God laat u dit gebeuren, waarom grijpt U niet in? Waar bent U nu? Hun geloof wordt zeer zwaar op de proef gesteld. Diezelfde vraag moeten de Joden hebben gekend toen ze in grote aantallen in de tweede Wereldoorlog werden afgevoerd naar de concentratiekampen en er werden vergast. God, waar ben je nu? Hoe lang moet deze ellende nog voortduren?

Beste mensen, het zijn vragen van alle tijden, het lijkt wel of wij zelf soms aan het woord zijn. Als er een god bestaat, waarom laat Hij dit dan gebeuren? Waarom grijpt Hij niet in wanneer ik aan de grond zit, wanneer ik ongeneeslijk ziek word en er geen genezing meer mogelijk is, wanneer een jonge moeder plotseling sterft en weggerukt wordt uit het gezin? Waarom grijpt hij niet in tegen het terrorisme en oorlogen? Waarom treedt Hij niet op tegen misdadigers, zelfmoordterroristen, corrupte politici, verkrachters en mensenhandelaren? Waarom grijpt Hij niet in wanneer vluchtelingen verdrinken in de Middellandse Zee? Waarom moet hen dat overkomen? Het lijkt wel of God, terwijl we naar de hemel roepen om hulp, de andere kant uitkijkt.

Al die ellende, al dat verdriet brengt ons geloof voortdurend aan het wankelen. Velen hebben God en het geloof de rug toegekeerd omdat zij teleurgesteld zijn Hem en in hun leven, alsof God het vanuit de hemel wel even zal regelen. Het oude beeld van God, dat wij als kind hebben meegekregen. Velen houden het niet langer uit en laten zich uit de Kerk uitschrijven. Maar ondanks dat we soms zwaar op de proef worden gesteld worden we opgeroepen om vol te houden. Dat antwoord kreeg ook Habakuk vanuit de hemel: “al duurt het lang dat alles goed komt, al komt je droom nog niet uit, houd vol. Eens komt alles goed, heb maar vertrouwen.” Geloof vraagt om geduld!

Datzelfde antwoord kregen ook de leerlingen van Jezus toen zij vroegen meer geloof. Zelfs een klein sprankje geloof en vertrouwen in de toekomst kan genoeg zijn om overeind te blijven in het leven. Dat heb ik zelf mogen ervaren in mijn jonge jaren toen onze jongste dochter overleed en wij aan haar graf stonden met onze oudste dochter die zich vasthield aan mijn broekspijp en onze gehandicapte zoon in tranen in de rolstoel ernaast. Het lijkt dan alsof de wereld voor je instort, maar toch zijn wij overeind gebleven en dankzij ons geloof en vertrouwen in de toekomst niet verbitterd geraakt. We zijn mogen uitgroeien tot een hecht en gelukkig gezin. Ook wij hebben geroepen: waarom moet ons dit overkomen, een vraag waar je geen antwoord op krijgt. Maar met ons beproefde geloof hebben we er samen onze schouders onder gezet en ons leven weer opgepakt, met alle vertrouwen in de toekomst.
Godsvertrouwen kan dan bergen verzetten, zo hebben wij mogen ervaren. Vooral door het er te zijn voor elkaar. En dat is ook één van de kernen van ons geloof: dienstbaarheid.
Niet willen heersen, maar dienen. Niet de baas willen zijn in onze relatie, op ons werk, in onze gemeenschap, in de Kerk, maar proberen te handelen vanuit de vraag: wat kan ik voor je doen? Als iedereen zou leven en werken vanuit die vraag, dan zou er vrede zijn, zouden relaties niet kapot gaan, zou er geen oorlog zijn of sprake van terrorisme. Dan zou er in onze wereld ruimte zijn voor Gods Koninkrijk van liefde en vrede.

Lieve mensen,
Laten we God niet de schuld geven van alle ellende, die doen wij elkaar aan, Hij kent alleen maar liefde en vrede. En wanneer het echt tegenzit: laten we dan bidden om meer en echt godsvertrouwen!

Amen.

Lattrop, 5 oktober 2019.

Pastor Jan Kerkhof Jonkman