Vaak staat het met grote koppen in de krant: steeds meer mensen kunnen het tempo van onze zich snel ontwikkelende samenleving niet meer bijbenen. Veel mensen leven onder grote druk omdat ze niet kunnen voldoen aan de prestaties en verwachtingen die de werkgever aan hen stelt en raken hun werk kwijt. Ook van onze jongeren wordt steeds meer gevraagd, ook zij worden meegesleurd in de stroomversnelling van onze tijd. Constant wordt er een beroep op je gedaan door de Social Media, het berooft zelfs velen van een goede nachtrust omdat ze zo verslaafd zijn dat ze ’s nachts de telefoon niet uit kunnen doen doen en reageren op elk piepje. Vier- en twintig uur online, je hebt geen tijd meer voor jezelf, geen tijd meer om je even te vervelen, even te lummelen, tijd om gewoon even niks te doen, je agenda is volgeboekt, zelfs in het weekend. Het is niet voor niets dat de problemen onder de jeugd gigantisch toenemen en de wachttijden voor jeugdhulpverlening met maanden zijn opgelopen. En wat te denken van de mensen met een taalachterstand, met een verstandelijke of fysieke beperking…. Zij kunnen ook niet meer mee in onze prestatiemaatschappij en komen net als Bartimeüs langs de kant van de weg te staan. Net als Bartimeüs doen veel mensen in onze complexe samenleving waarin alles gedigitaliseerd dreigt te worden niet mee, ze kunnen op eigen kracht niet meer in beweging komen. Ze zijn buitengesloten, afgeschreven of opgesloten. En je hoeft niet ver om ze te vinden: ze verblijven in ziekenhuizen, verpleeghuizen, in onze zorginstellingen of in hun eigen omgeving, vaak geïsoleerd en afhankelijk van ambulante hulpverlening.
Hoe vaak komt het niet voor dat zij zich verstoppen omdat zij zich schamen omdat ze ontslagen zijn of het psychisch niet meer aan kunnen. Ze wonen in onze eigen stad of buurt, en misschien wel in ons eigen lichaam.

Misschien weet u wel uit eigen ervaring hoe het voelt dat je toeschouwer bent, niet mee mag doen, dat je te oud of te traag wordt gevonden, dat je echt meer een bijdrage mag leveren aan het leven in de samenleving. Dan trekt letterlijk het leven aan je voorbij. En dat doet pijn, om te horen dat je er niet meer bij hoort, dat er geen beroep meer op je wordt gedaan. Het knaagt aan je zelfvertrouwen. En hoe langer de uitsluiting duurt, des te moeilijker wordt het om weer in beweging te komen, om weer aansluiting te vinden met het leven.

Dit, beste mensen, is ook de plek waar de blinde Bartimeüs in het evangelieverhaal zich bevindt. Je zou kunnen zeggen dat hij een dubbele handicap heeft, hij zit niet alleen langs de kant van de weg, maar hij is ook nog blind. Hij heeft waarschijnlijk zelf niet gekozen voor deze positie, maar hij is waarschijnlijk in de loop van zijn leven van de weg geraakt of er van afgeduwd. Net als zoveel mensen heden ten dage van de weg afgeduwd worden. Dat zal niet altijd met kwade bedoelingen zijn gebeurd, maar de huidige, snelle tijd tijd heeft tot gevolg dat niet iedereen mee kan komen. En wanneer je dit overkomt, dan betekent dat nog niet dat je niet anders zou willen, nee, net als Bartimeüs, willen mensen graag meedoen, willen ze een nuttige en zinvolle bijdrage leveren aan het leven in de samenleving. En werk, zo blijkt uit onderzoek is voor mensen erg belangrijk voor zingeving in hun leven. Zo verlangen, net als Bartimeüs veel mensen er naar om mee te doen. Maar dan heb je mensen nodig die je het juiste zetje kunnen geven, mensen die je weer oppeppen en in beweging kunnen zetten.

En Bartimeüs is op de juiste plek, want hij weet dat Jezus een mens is, wiens aandacht en zorg uitgaat naar de kleine en kleingemaakte mensen. Hij voelt dat van Jezus hulp en redding uit gaat. Wanneer Jezus voorbij komt roept hij:” Jezus, zoon van David, heb medelijden met mij.” Dan werpt Bartimeü zijn mantel af, d.w.z. hij werpt zijn oude bestaan, zijn oude leven van zich af, gooit de laatste zekerheid die hij nog heeft weg en vertrouwt erop dat Jezus hem zal opnemen en opnieuw in beweging zal zetten. Door de ontmoeting met Jezus, die zijn vertrouwen in hem uitspreekt, wordt de ban van bewegingsloosheid doorbroken. Het vertrouwen van Jezus in hem heeft hem gered. Het vertrouwen redt Bartimeüs uit zijn uitzichtloosheid en komt hij weer volop in het leven te staan.

Zo kunnen ook wij, net als Jezus, mensen redden, mensen weer het leven terug geven, weer in beweging zetten door hun situatie serieus te nemen, door ons vertrouwen in hen uit te spreken. Een goed mens ontmoeten kan ons leven totaal doen veranderen. Een goed mens ontmoeten kan ons opnieuw levensmoed schenken en ons erin doen geloven dat we tot meer in staat zijn dan we aan de lijve ervaren. Het kan ons in beweging zetten en onze ogen openen voor een nieuwe toekomst, waardoor je er weer helemaal bij hoort.
Aandacht en vertrouwen kan wonderen verrichten!

Amen.

Noord Deurningen, 28 oktober 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman