Zo, dat kleinkind is nu gedoopt, hoorde ik na een doop een opa of oma wel eens opgelucht zeggen, blij dat hun zoon of dochter toch had besloten om hun kleinkind te laten dopen om ze toch iets mee te geven van het katholieke geloof. Zo zullen veel opa’s en oma’s het fijn vinden dat hun kleinkinderen toch nog gedoopt worden. Maar is dat voldoende? Is de doop een garantie dat hun kleinkind een christelijke opvoeding krijgt, dat het een echte volgeling wordt van Jezus Christus? Dat het in de voetsporen treedt van het gelovig leven van de ouders en grootouders?

Is het niet veel eerder dat niet enkel het besluit tot de doop belangrijk is, maar juist wat erna moet gebeuren? Nee de doop is geen garantie voor een goede opvoeding waarin ook het geloof een plek heeft, het komt er juist op aan wat er daarna gebeurt, hoe de ouders hun kind laten opgroeien, hoe de kinderen waarden en normen mee krijgt, hoe zij ook ingewijd worden in het geloof.

Dezelfde vraag die de mensen aan Johannes stelden na hun doop in de Jordaan, is dezelfde vraag die ook de jonge ouders zouden moeten stellen na de doop van hun kind: Pastor, wat moeten wij doen? Eerlijk gezegd hoor ik die vraag zelden van de jonge ouders, vaak zijn ze drukker met het doopritueel en het feestje dat er achteraan komt, dan met de vraag hoe ze het geloof in hun kind kunnen opwekken, hoe ze hun kind vertrouwd kunnen maken met het geloof van onze kerk.

Wat moeten wij, pastor doen, om dat kind van vrede, waar ook de mensen nu naar uitkijken, dat mensenkind dat respect heeft voor elke mens, het kind dat geen onderscheid maakt in geboorte, milieu, ras, taal cultuur en godsdienst, op de wereld te zetten? Een kind dat wil leven in het voetspoor van Jezus van Nazareth? Een kind dat mede onze wereld kan helpen verlossen uit ons egoïsme, ons eigen dikke-Ik, onze onverzadigbare honger naar nog meer materiële welvaart, een kind dat ons doet omkeren om onze aarde en het leven te redden?

Een paar druppels doopwater is niet voldoende en geen garantie dat zo’n mensenkind zich onder ons ontwikkelt. Dopen houdt vraagt iets van de ouders en de dopeling, het vraagt om consequenties voor de praktijk van alledag. Ouders zullen het goede voorbeeld moeten geven. Johannes geeft ons in het Evangelie niet mis te verstane antwoorden: niet meer vragen dan voor u is vastgesteld zegt hij tegen de belastingambtenaren; niemand plunderen of afpersen zegt hij tegen de soldaten, wees tevreden met uw soldij.
Het zijn geen hoogdravende idealen die hij de mensen oplegt, nee hij draagt de mensen op om de gewone dingen te gaan doen, dicht bij huis, op de plaats waar je leeft en werkt. Wees eerlijk, geef ieder wat ie nodig heeft en hem/haar toekomt!

Beste mensen zo is er genoeg te doen, in onze grote wereld, maar ook in het rijke West-Europa, ook hier dicht bij huis. Ondanks al onze rijkdom en ons luxe welvaartsleventje, is er nog veel scheef in onze samenleving, zijn er ongelijke kansen, komt niet ieder tot zijn/haar recht. De protesten van de gele hesjes maken ons duidelijk dat veel mensen het gevoel hebben dat hun stem niet gehoord wordt, dat de politiek niet hun belang, maar dat van de grote bedrijven en multinationals behartigt. Dat zij die de bloeiende economie met hun dagelijks zweet draaiende houden, er niets van voelen in hun portemonnee, maar juist minder hebben te besteden omdat de lasten steeds hoger worden. Kijk naar ze om, neem hun zorgen serieus, zou Johannes vandaag tegen de politieke leiders zeggen. Maak kromme regels weer recht, effen de paden opdat ieder zonder te struikelen zijn levensweg kan vervolgen. Juist als gedoopte, als volgelingen van Jezus, zouden wij het goede voorbeeld moeten geven in het dagelijks leven, in onze buurt, ons werk, onze stad.

Wat moeten wij doen?

Bereid de weg voor het kind van vrede en liefde, dat onder ons geboren wil worden. Opdat het nieuwe mensenkind, gedoopt of niet gedoopt, in zijn leven het beeld en de glans kan meedragen van het kind van Bethlehem, wiens geboorte wij met Kerst vieren.

Amen.

Ootmarsum, 16 december 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman