Donderdagavond werden de beste persfoto’s van 2017 bekend gemaakt. Indrukwekkende foto’s van het leed, het lijden in de wereld, dat mensen elkaar aandoen, foto’s die waarbij de mensen de littekens van de wonden hun leven lang zullen blijven meedragen. Erg getroffen werd ik door een foto uit de Iraakse stad Mosul, die in juli 2017 werd genomen, bij het einde van de slag om de stad te bevrijden uit de wurggreep van IS. Een foto, u hebt deze waarschijnlijk ook gezien, waarbij een soldaat een naakt jongetje op zijn schouders uit de puinhopen van de verwoeste stad wegdraagt, naar een veilig gebied. De fotograaf vertelt bij de toelichting dat de soldaten deze jongen vonden tussen de puinhopen met zijn aan flarden geschoten kleren. Ze wasten hem en één van hen droeg hem op zijn schouders naar een plek waar hij veilig zou zijn, terwijl hij ondertussen in slaap viel op zijn schouders en eindelijk voor het eerst op de schouder van de soldaat tot rust kwam. Het beeld staat nog steeds op het netvlies van mijn ogen. Niet zomaar een foto voor mij, niet zomaar een daad van mensenliefde, maar het vertelt voor mij ook het verhaal, dat er na diepe ellende van geweld, oorlog, diepe vernedering en minachting van mensen, er ook weer hoop en toekomst is. Zou God dan de mensen verlaten hebben in de aan puin geschoten stad? Zou ik Hem in die soldaat mogen zien die het naakte, weerloze, bijna vergeten kleine, weerloze mensenkind uit de puinhopen pakt en naar een veilige en nieuwe toekomst draagt? Juist in de puinhopen, waar mensen elkaar aan flarden schieten en anderen opofferen, omwille van hun eigen belangen en ideeën, komt God tevoorschijn en opent hij een nieuwe toekomst. Was het misschien Jezus, zelf getekend door de wonden van het lijden, die dit jongetje wegdroeg? Of zou het God zelf geweest kunnen zijn die, wanneer wij tot het diepste punt in onze menselijke beschaving zijn gevallen, die ons redt uit de puinhopen die wij veroorzaken en onze menselijke waardigheid teruggeeft?

Herken je Hem? Wil je Hem zien? Zo luidt het thema van deze derde zondag van Pasen, waarin de schrift ons wil laten getuigen van de Verrijzenis van Jezus, van de opstanding uit de machten en de krachten die ons dood en verlamd maken. De ervaringen van de leerlingen na Pasen, willen ons doen geloven dat ook wij Hem kunnen ervaren en zien wanneer wij Hem zoeken. Gaandeweg hebben zij moeten ontdekken, dat het na Goede Vrijdag niet was afgelopen, langzamerhand ontdekten zij dat de Verrezene in hun midden was, dat hij in hen zelf tot leven kwam, opstond, ja , dat hij door de dikke muren heen kon dringen, waarmee zij zich van de buitenwereld hadden afgesloten. Pas gaandeweg gingen hun ogen open en beseften zij dat Jezus nog volop leefde, in hun midden was, tot leven kwam in hun verhalen en in de daden die zij deden in zijn Naam. Sporen van Hem kwamen ze overal weer tegen, teken van herkenning, zoals bij het breken van het Brood. Gaandeweg gingen de ogen van de leerlingen open, gaandeweg kwamen ze tot geloof, zo staat er in de verhalen. Dit betekent dat geloven tijd vraagt, dat je dit niet zomaar leert uit een Catechismusboekje, dat geloven iets anders is dan kerkelijke regels nauwgezet naleven. Geloven is een groeiproces, kost tijd, is een proces waarmee je je leven lang bezig bent. Geloven is openstaan voor het grote Geheim van het leven, je ogen goed de kost geven in datgene wat zich in het leven aan je ontvouwt, en daarin voelen wanneer daarin iets van God, iets van dat Geheim voor jouw ogen oplicht.

Maar gunnen wij ook elkaar, gunnen wij onze kinderen en kleinkinderen de tijd, om dit te ervaren? Geven wij ze de tijd voor dit groeiproces, of rekenen we ze af omdat ze niet precies in ons spoor verder gaan? Geven wij ze de tijd tot het moment komt waarop zij zichzelf kunnen overstijgen, tot zij ontdekt hebben dat God dwars door de muren die zij zich rond zichzelf hebben opgetrokken, ook doordringt tot in hun harten?
God ontmoeten we op onze levensweg, ook al gaan we de verkeerde weg, zoals de leerlingen teleurgesteld wegtrokken vanuit Jeruzalem, de stad van God, op weg naar Emmaus. God laat ons niet in de steek, Hij trekt met ons op, tot wij Hem herkennen in een gebaar van een onverwachte tochtgenoot. Tot wij hem herkennen wanneer wij ons levensbrood met elkaar breken en delen, tot zijn onvoorwaardelijke liefde ons hart verwarmt, zijn verrijzeniskracht ons optilt uit de puinhopen van ons leven en Hij ons draagt naar een nieuwe toekomst.

Lieve mensen, heb geduld, God is aan het werk, ook al zie je Hem misschien nog niet!

Amen.

De Lutte, 15 april 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman