Beste mensen,

Graag mag ik, wanneer ik er de tijd voor heb, kijken naar het t.v. programma Spoorloos, waarbij de KRO de zoektocht in beeld brengt van pleegkinderen naar hun biologische ouders, de zoektocht naar hun oorsprong. Ook al hebben zij vaak zulke goede pleegouders gehad, vaak blijft er een soort heimwee in hun leven naar hun wortels, naar de plek waar zij ter wereld kwamen, naar hun oorspronkelijk thuis, ook al is vanaf hun eerste kinderjaren Nederland hun thuis geworden, en noemen ze hun pleegouders, vader en moeder.
Het komt dikwijls voor dat menig pleegkind na hun pubertijd ontspoort, op zoek zijn naar hun eigen identiteit, die soms botst met de Nederlandse waarin ze zijn opgegroeid. Ze voelen zich ontwortelt en Nederland voelt niet helemaal als hun eigen thuis. Mensen die ontworteld zijn en geen wortel meer kunnen schieten, kunnen vreemde dingen doen. Ook al gaat het hier goed, hebben ze een fijn en eigen leven en eigen gezin opgebouwd, altijd blijft het toch knagen en blijft men zich afvragen: waar kom ik vandaan, wie waren mijn ouders, waarom hebben ze mij afgestaan? Het KRO programma helpt hen hun eigen wortels weer terug te vinden. En wanneer ze uiteindelijk in de armen vallen van hun biologische ouders, weten over de achtergrond van hun adoptie, dan pas kan er een rust in hen zelf komen, komt er een gevoel van “eindelijk” thuis te zijn. Op dat moment valt alles op hun plek, kunnen ze verder leven. Vaak hoor je hen dan ook zeggen: “nu kan ik ver met mijn leven!” Heden en verleden zijn weer met elkaar verbonden, nu kan men ook weer vooruit kijken naar de toekomst.

Ons heden is altijd verweven en verbonden met ons verleden, denk maar eens aan de vele Nederlandse emigranten die op jonge leeftijd hun toekomst hebben gezocht, ver van hun geboortegrond, ver van hun Vaderland. Altijd blijft toch dat verlangen naar het verleden, naar je oorspronkelijk thuis, naar het vaderland. Zo heb ik ooit oudere pelgrims uit Canada meegehad met onze Twentse bedevaart naar Lourdes. Ze voelden zich meteen thuis in de groep, genoten intens, ze konden weer Twents praten en voelden zich weer verbonden met hun vertrouwde geboortegrond. Ook voor hen, al zijn ze jaren geleden vertrokken, hebben ze wortel geschoten in het nieuwe vaderland, waar hun kinderen opgroeiden en hun kleinkinderen helemaal thuis zijn, dan nog blijft de geboortegrond trekken, blijft de verbondenheid met het verleden erg belangrijk.

Ook als gelovige is het belangrijk dat we ons thuis voelen in een gemeenschap, dat we verbonden blijven met onze oorsprong. Jezus gebruikt daarvoor in het Evangelie het beeld van de wijnstok en de ranken. Een wijnrank kan geen vrucht dragen als zij niet verbonden is met de wijnstok. Ik ben de wijnstok, zegt Jezus, mijn Vader de wijngaardenier, en jullie zijn de ranken! Willen wij als gelovigen vrucht kunnen dragen, dan zullen ook wij verbonden moeten blijven met de wijnstok. De evangelist Johannes laat ons zien hoezeer de eerste christenen verbonden waren met Jezus, de ware wijnstok. Tegelijk wil hij ons op het hart drukken dat we ook met Jezus verbonden moeten blijven. Verbonden zijn, geworteld zijn.. het hoort onlosmakelijk bij ons menszijn. Als je fundamentele banden doorsnijdt,… dan kan het wel eens problemen geven. Zo zijn er mensen die radicaal de banden met hun verleden afsnijden, hun komaf de rug toekeren en volstrekt onafhankelijk hun eigen weg gaan. Vaak zie je dat ze zich vroeg of laat ontworteld voelen. Soms is het goed of noodzakelijk dat mensen zich van iets of iemand losmaken, of zich bevrijden van knellende banden of van overdreven afhankelijkheid. Maar we weten ook dat niemand van ons helemaal op zichzelf kan bestaan, iedereen heeft een band nodig met anderen. Ook als gelovige hebben we de band met de gemeenschap nodig, ook al hoor je vaak kerkverlaters zeggen, dat ze wel alleen, op hun eigen manier kunnen geloven. “Daar heb ik de kerk niet voor nodig”, hoor ik wel eens zeggen. Pas als wij, geworteld in het geloof van onze voorouders, ons binden aan Christus en de kerkgemeenschap, dan kunnen we als gelovige vrucht dragen. Los van Christus, los van de gemeenschap verdorren we, komt er uiteindelijk niets van ons geloof terecht.

Wie het als leerling van Jezus wil volhouden en goede vruchten wil voortbrengen, moet met Christus en zijn gemeenschap verbonden blijven en trouw blijven aan zijn wortels.

Wie als gelovige wil leven, los van Christus en zijn gemeenschap, raakt het spoor kwijt, verwaait als een blad dat zich heeft losgemaakt van de boom, waait weg in de wind en verdort nog diezelfde dag.

Amen.

Denekamp, 28 april 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman