Mariaviering 2021: Een vruchtbare schoot voor Gods hoop

Lieve mensen, we leven nog altijd in onzekere tijden sinds het coronavirus de wereld al anderhalf jaar in haar grip heeft. Ondanks de voortschrijdende vaccinaties zijn er altijd nog vele ziekenhuisopnames en is de zorg op de IC ’s overbelast. Nog altijd moeten we voorzichtig zijn, moeten we afstand houden, mondkapjes dragen en is het normale leven nog lang niet op gang gekomen. En nu blijkt dat ook veel jongeren heel ziek kunnen worden van het virus en velen een lange revalidatie staat te wachten met de onzekerheid of ze ooit nog wel weer het oude leven weer kunnen oppakken als voorheen. Ondertussen worden we naast de discussie ook nog overspoeld door verwarrende berichten die verklaren dat er helemaal geen sprake is van een gevaarlijk virus, maar dat de overheid verwarring zaait en uit is op macht en ons de vrijheid heel bewust heeft afgepakt. Nep-nieuws van de bovenste plank of is het ontkenning van wat we dagelijks zien in de media?
Voor het eerst sinds jaren komt aan het licht dat alles in het leven niet maakbaar en zeker is, dat ook onze medische wetenschap niet alles kan voorkomen, dat ondanks een goede leefstijl en gezondheidszorg een onzichtbare sluipmoordenaar ons leven kan bedreigen en vernietigen.
In zulke situaties troostten onze voorouders zich aan het gebed, konden ze hun hart uitstorten bij Maria en vonden ze troost in het geloof. Het hield hen op de been, het gaf hen kracht de en hoop om donkere nacht in hun leven door te komen tot een nieuw morgenlicht aan de horizon verscheen.lees verder… Mariaviering 2021: Een vruchtbare schoot voor Gods hoop

Zesde Zondag van Pasen: Gedragen worden door liefdevolle handen

Deze dagen las ik een artikel over een vroedvrouw die na haar pensionering terugkeek op haar werk als vroedvrouw. Ze vond het heel bijzonder dat zij al die jaren dit werk in grote dankbaarheid had mogen verrichten en zo dichtbij een intieme gebeurtenis in het mensenleven aanwezig mocht zijn. Met meeste dat me raakte was dat ze zei: “Als vroedvrouw waren het mijn handen die als eerste het kind na de geboorte aanraakten en opvingen. Dat moest heel zorgvuldig gebeuren, want het was voor het kind een hele overgang van de veilige, warme baarmoeder naar de koude, harde mensenwereld. Het moesten liefdevolle handen zijn die dit kind als eerste voelde en opvingen. Heel belangrijk is het, zo vertelde ze, dat de overgang van de baarmoeder naar de wereld liefdevol geschiedt, dat het vertrouwde handen zijn die een naakt en weerloos mensenkind opvangen, dat het kind meteen voelt dat het welkom is.
Toen ik dit las, moest ik meteen denken aan een klein beeldje dat mij ooit werd geschonken na de inwijding van een monument voor het ongedoopte kind. Het beeldje van een volwassen hand, die een klein, kwetsbaar, naakt mensenkind draagt.
Het beeldje staat voor mij symbool voor God ’s Hand, die elk kwetsbaar mensenkind blijft dragen, ook al voelt het zich verlaten door iedereen.lees verder… Zesde Zondag van Pasen: Gedragen worden door liefdevolle handen

Derde Zondag van Pasen: Geloven met ons hart

Soms hoor ik wel eens dat mensen, wier partner is overleden, hun overleden man of vrouw terugzien in hun dromen. Of zoals een weduwe mij eens vertelde, dat zij de nabijheid van haar man voelde in een plotselinge zachte, warme bries, toen zij op een avond buiten zat. Zelf maakte ik ooit mee toen ik het kind van een achternichtje doopte, dat ik mijn jong gestorven nicht, zag oplichten in haar dochter. Ze had hetzelfde gezicht, dezelfde stem, dezelfde glimlach, straalde dezelfde warmte uit. Ondanks het pijnlijk gemis van haar afwezigheid bij de doop van haar kleinkind, zag ik mijn nicht oplichten in haar dochter.
In haar kwam zij opnieuw tot leven zag ik haar voor de geest, en was zij er bij de doop helemaal bij, ondanks dat we allen de pijn voelden van de levenswonden van haar veel te vroeg overlijden. Voor ons was zij er helemaal bij, ook al konden we haar fysiek niet zien. Een verrijzeniservaring waarbij je gelooft dat iets goeds bij God nooit verloren gaat. Een ervaring met de worsteling van wat je ziet met je ogen en je verstand enerzijds en het zien en ervaren met jouw hart anderzijds. Want het hart is de symbolische plek van de ontmoeting met de ander, de ontmoeting met God. Zo stond mijn nicht weer op in mijn hart, zag ik haar oplichten in haar dochter als een levende werkelijkheid, doordat we de pijn en wonden van haar te vroege overlijden aanraakten.lees verder… Derde Zondag van Pasen: Geloven met ons hart

Pasen 2021

Lieve mensen

Wie van ons had kunnen denken dat wij dit jaar, voor de tweede keer, Pasen zouden moeten vieren in een Lockdown. Pasen zonder poaskearls, zonder vlöggelen, zonder drommen toeristen in de straten van ons stadje, volle terrassen met mensen die genieten van het aangename voorjaarszonnetje, zonder het paasvuur op de paasweide en na smeulende vuurtjes in Oost Nederland. Pasen in een bijna lege kerk en het paaslof met maar dertig mensen. Terwijl Pasen het feest der feesten is, zeker binnen onze volkstraditie in Noord Oost Twente. De meesten onder ons, zoals ik zelf, kennen de onderdrukking en de demping van het feestgevoel in de Tweede Wereldoorlog niet, hebben dat nog nooit meegemaakt. De corona heeft de rem op ons volle leven gezet, terwijl met Pasen juist alle remmen die ons leven beperken, benauwen, bedreigen, of ons het leven kunnen benemen, juist los moeten gaan. Het Verrijzenislicht van de paasmorgen zou ons juist weer hoop en perspectief moeten geven op een nieuw begin. Een nieuwe morgen, waarin het Licht, Gods Licht, ons weer doet opstaan om hoopvol op weg te gaan naar een nieuwe toekomst. Juist nu hunkert onze wereld naar dat perspectief, naar licht uit deze donkere coronatijd met vele slachtoffers, naar verlossing van een onzichtbaar klein virus, dat de gezondheid van miljoenen mensen en een groot deel van het maatschappelijk en persoonlijk leven, in haar greep had. Meer dan ooit is het verhaal van Pasen actueler geworden in onze tijd, terwijl velen het verhaal niet meer kennen, en voor wie Pasen is verworden tot extra vrije dagen, het bezoek aan pretparken of winkelboulevards.lees verder… Pasen 2021

Paaswake 2021

Lieve mensen

Wie van ons had kunnen denken dat wij dit jaar, voor de tweede keer, Pasen zouden moeten vieren in een Lockdown. Pasen zonder paasvuren, zonder paasgebruiken, zonder het bezoek van alle kinderen en kleinkinderen, Pasen in een bijna lege kerk. Terwijl het, het feest der feesten is, zeker binnen onze volkstraditie in Noord Oost Twente. De meesten onder ons, zoals ik zelf, kennen de onderdrukking en de demping van het feestgevoel in de Tweede Wereldoorlog niet, hebben dat nog nooit meegemaakt. De corona heeft de rem op ons volle leven gezet, terwijl met Pasen juist alle remmen die ons leven beperken, benauwen, bedreigen, of ons het leven kunnen benemen, juist los gaan. Ons juist verlossing, bevrijding brengen uit knellende, neerdrukkende, benauwende banden die ons zijn opgelegd, en weer hoop en perspectief geven op een nieuw begin. Een nieuwe paasmorgen, waarin het Licht, Gods Licht, ons weer doet opstaan om hoopvol op weg te gaan naar een nieuwe toekomst. Onze wereld hunkert naar dat perspectief. Onze wereld hunkert naar licht uit deze donkere coronatijd met vele slachtoffers, de crisis, waarin en onzichtbaar klein virus, de gezondheid van miljoenen mensen en een groot deel van het maatschappelijk en persoonlijk leven, in haar greep had en bedrukte. Weer dan ooit is het verhaal van Pasen actueler geworden in onze tijd, terwijl velen het verhaal niet meer kennen, en Pasen is verworden tot extra vrije dagen, het bezoek aan pretparken of winkelboulevards.lees verder… Paaswake 2021

4e Zondag in de Veertigdagentijd: Kies voor het Licht, kies voor het goede!

Al enkele keren heb ik met pelgrims het Holocaustmuseum Yad Vashem bezocht in Jeruzalem. Een monument dat ons moet blijven herinneren aan de Joodse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog, dat ons moet blijven herinneren aan de misdaden tegen het Joodse Volk, de massale vernietigingskampen, opdat wij niet weer in dezelfde fout terugvallen. Al wandelend door dit museum wordt je duidelijk hoe gruwelijk deze periode is geweest en vraag je je af hoe de mensheid tot zoiets in staat is geweest. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat zij zo zijn afgedwaald van onze menselijke beschaving, de menselijke waardigheid gruwelijk hebben geschonden en massaal, gewetenloos, menselijk leven hebben vernietigd. Frappant is dat een groot deel van het museum zich onder het maaiveld bevindt, wat aangeeft dat datgene wat dit monument ons laat zien, het daglicht niet kan verdragen. Een volk afgedwaald van de beschaving, dwars tegen alle menselijke, christelijke waarden en normen in, dwars tegen Gods schepping, tegen zijn Liefde en rechtvaardigheid in, veroorzaakte een donkere wolk boven Europa, en verduisterde Gods Licht van Liefde, trouw, vrede en goedheid jegens de mens en de schepping. Yad Vashem, dit monument moet ons waarschuwen om nooit meer te vervallen in oude fouten, in fout gedrag. De naam: Yad Vashem, betekent: Vinger…Hand, verwijzend naar de profeet Jesaja, waarin de profeet zegt dat God ons niet in de steek laat, dat Hij het recht handhaaft, dat Hij redding, nieuwe toekomst brengt. Ook dat is in de bouw tot uitdrukking gebracht, want bij het uitgaan van het museum loop je tegen een helling op, naar een balkon. En vanaf dat balkon die je het nieuw opgebouwde Jeruzalem aan je voeten liggen. M.a.w.: God geeft altijd nieuwe toekomst.lees verder… 4e Zondag in de Veertigdagentijd: Kies voor het Licht, kies voor het goede!

Tweede Zondag in de Veertigdagentijd: Geroepen om los te laten!

Misschien stuit het verhaal van Abraham u ook tegen de borst en denkt u: hoe kan dit verhaal van het offeren van kinderen toch voorkomen in de Bijbel. Hoe kan je met je gezonde verstand jouw eigen kind de keel doorsnijden en als een brandoffer een God opdragen. Gelukkig krijgt het op het laatst een verrassende en gelukkige wending. Door de tussenkomst van de Engel wordt de jongen gered. Abraham breekt daarmee met de gewoonte uit die tijd, dat de eerstelingen van land, dier en mens aan de goden werden geofferd om hen goedgunstig te zijn. In trouw aan zijn cultuur en godsvertrouwen is hij aanvankelijk bereid afstand te doen van zijn zoon, maar dan ontdekt hij dat God geen mensenoffers wil. Hij geeft hem de opdracht van zijn zoon te houden en hem de ruimte te geven om te worden wie hij wil.
Het is toch je kind, en je kind wil je beschermen en koesteren. Maar te veel bescherming kan ook verstikkend werken. Leren loslaten van iets dat je dierbaar is, vraagt je leven lang leren. Leren om je kind los te laten zodat ze zelfstandig hun eigen weg vinden.lees verder… Tweede Zondag in de Veertigdagentijd: Geroepen om los te laten!

Vierde Zondag door het Jaar: Macht of gezag!

Naar aanleiding van de coronamaatregelen zijn er de laatste maanden, weken en dagen vele Nederlanders in ons land die in opstand gekomen tegen het gezag van de regering. Ze twijfelen aan de goede bedoelingen van onze regering, ze beschuldigen hen ervan dat zij ons een onjuist beeld geven van de corona epidemie, dat de regering ons niet de waarheid vertelt en het virus gebruikt om onze vrijheid af te pakken. Veel nepnieuws is door hen verspreid via de media, waar zelfs bekend Nederlanders via vlogs op de social media aan mee deden. Tijdens demonstraties lappen ze de coronaregels, die ingevoerd zijn om onze gezondheid te beschermen, aan hun laars, ze houden geen afstand en dragen geen mondkapjes. De Staat is onze vijand, daar moeten we oorlog tegen voeren. Het afgelopen weekend heeft dit tot hevige rellen en plunderingen geleid, waarbij de politie, Marechaussee en ME werden aangevallen en bekogeld met steen, vuurwerk en alles wat ze los konden vinden op straat. Door veelvuldig gebruik van Capuchon en mondkapje verhulden ze hun echte identiteit, onderwijl elkaar ophitsend met geweld hun ontevredenheid en onrecht de beschermers van onze democratische samenleving te lijf te gaan. Zelfs testraten en ziekenhuizen waren niet meer veilig. De kranten en de media reageerden vol afschuw op deze verwarde en agressieve geesten, waar natuurlijk een dieper probleem achter zit, die de openbare orde en het leven verstoorden. Bezetenen van onreine geesten in onze tijd, die in het gezag, de dokters en verpleegkundigen, de politie en de hulpverleners, die dag en nacht voor ons werken om de pandemie onder controle te krijgen, het zwijgen willen opleggen.lees verder… Vierde Zondag door het Jaar: Macht of gezag!

Tweede Zondag: Welke stem volgen wij?

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren, toen 34 jaar geleden de pastoor van de Blasiusparochie uit Delden tegen mij zei, na afloop van een vergadering van het parochiebestuur die mij gekozen had tot voorzitter: Jan, ik vind dat jij diaken moet worden! Een vraag die mij net als de jonge Samuël in de Eerste lezing overviel. Het was als het ware een stem van buitenaf die mij riep tot een keuze voor de kerk, een keuze om Gods werk levend te houden in een samenleving waarin Gods stem, die eeuwenlang zekerheid en houvast had geboden aan onze voorouders verstomde en hier en daar weggevallen was. Geroepen worden een keuze te maken voor de stem die opriep tot barmhartigheid, medemenselijkheid, naastenliefde en vrede in een samenleving die steeds meer verhardde en op hol sloeg, aangewakkerd door een oproep tot zelfredzaamheid, tot egoïsme en het zeker stellen van het eigen belang. Het voelde als een stem die mij bevestigde wat reeds lange tijd al sluimerde in mijn hart, n.l. om het dovende Licht van Gods aanwezigheid in onze samenleving brandend te houden, om zijn Barmhartigheid present te stellen in een steeds meer verhardende samenleving.lees verder… Tweede Zondag: Welke stem volgen wij?

Driekoningen: op zoek naar het ware geluk

Na de Tweede wereldoorlog trokken veel Nederlanders naar Australië, Canada en Nieuw Zeeland, op zoek naar een betere toekomst. Hun beginjaren waren geen gemakkelijke jaren, zo hoorde ik vele jaren later van een niet onbemiddelde boerendochter, die met haar grote liefde de droom had van een mooie boerderij. We werden, zo vertelde ze, de eerste tijd ondergebracht in een soort kippenhok, en met hard werken hebben ze uiteindelijk een mooie boerderij opgebouwd. Maar na verloop van tijd kwam ook de heimwee opzetten, sommigen wilden wel naar huis terug kruipen, maar vaak was er geen weg terug. Geen geld of kinderen die er geworteld waren, kleinkinderen die ze niet konden missen, weerhield hen van terugkeer. En als ze jaren later weer terug kwamen in hun vaderland en zagen hoe de samenleving zich hier had ontwikkeld, vroeg menigeen zich af of de goede keuze hadden gemaakt, of ze wellicht ook hier in Nederland niet hun levensgeluk hadden kunnen vinden.lees verder… Driekoningen: op zoek naar het ware geluk

Nieuwjaar 2020: Zegen onze levensweg

Na een onwerkelijk stille nacht hebben we het jaar 2020 achter ons gelaten. Nog nooit is het verlangen zo groot geweest naar een nieuw jaar dan de afgelopen maanden. Er zullen weinigen moeite hebben om 2020 achter zich te laten, het jaar waarin het coronavirus op indringende wijze ingreep in het leven van mensen en de samenleving plat legde. Het jaar van de vele zieken en doden, het jaar waarin coronapatiënten in eenzaamheid stierven zonder de nabijheid van hun dierbaren, waarin we in zeer kleine kring afscheid moesten nemen van onze dierbaren, het jaar waarin de vanzelfsprekendheden als handen schudden en knuffelen uit den boze waren. Het jaar van de anderhalve meter afstand, terwijl er juist behoefte was aan nabijheid. Maar er gloort hoop aan de horizon, nieuw licht uit een donkere coronanacht, de komst van een vaccin, dat ons hopelijk weer in staat stelt tot een normaal leven. Weer terug naar het normaal, zo was het verlangen.lees verder… Nieuwjaar 2020: Zegen onze levensweg

Overweging: Kerstmis 2020

Kerstmis 2020 zullen wij niet zo snel vergeten, de Kerst waarin we echt voelden dat de duisternis als een grauwe sluier over onze donkere aarde hing, het jaar waarin een onbeduidend virus het openbare leven verlamde, waarvoor ook de machtigen en rijken hun hoofd moesten buigen. Een virus dat ons dwong afstand te houden en ons tegenhield in de menselijke nabijheid. Het dwong ons tot thuis blijven, tot lege winkelstraten, volkswijken met een levenloze blik, tot mensen die in sterk verlangen naar de nabijheid van hun dierbare familie en vrienden, hun deuren op slot moesten houden. En dat op het feest, dat wereldwijd wordt gevierd, waarop we ons zo verheugen, om samen onze verbondenheid met elkaar rond een rijk gevulde tafel te vieren. Maar Kerst 2020 is anders dan andere jaren. Terwijl we meer dan ooit verlangen we naar warmte en licht, naar samenzijn en liefde, ervaren we door de lock-down koele afstand en eenzaamheid. Dit jaar is het een afgeschaald, sober feest, dat velen gescheiden van elkaar doorbrengen.lees verder… Overweging: Kerstmis 2020