Opening Jaar van de Eucharistie

Wie in onze dagen zijn ogen goed durft open te doen, die ziet en voelt van alle kanten dreigingen op ons afkomen. Bedreigingen die het leven en de toekomst van onze aarde raken. Na de euforie op Prinsjesdag toen de zon nog volop scheen en de schatkist op uitbarsten stond vanwege de miljarden die de regering niet kwijt kon, is er inmiddels een donkere wolk komen te liggen over ons land en de wereld. Boeren trokken naar Den Haag vanwege de stikstofcrisis, bouwbedrijven bezetten het Malieveld en zagen hun bouwplannen verdampen vanwege de grote hoeveelheid PFas in onze bodem, het onderwijs en de zorg kunnen hun verplichtingen naar de samenleving niet meer nakomen vanwege gebrek aan geld en mensen, en deze dagen hoorden we dat de we ondanks de grote problemen met ons klimaat, we, ondanks alle plannen en maatregelen, nog steeds meer vervuilen. De studentenopstanden en conflicten tonen ons de onvrede en onrechtvaardige samenlevingen in diverse landen over de wereld. Al met al een onheilspellend vooruitzicht van een situatie, zoals die ons ook wordt voorgehouden in de Schriftlezingen van deze Eerste Zondag van de advent. Roepen we door ons handelen zelf de zondvloed af, zoals aangehaald wordt in het Evangelie, wanneer we zo blijven doorleven, met ons ongebreideld consumptiegedrag, met overmatig eten en drinken, het verbrassen van onze grondstoffen? Vervuilen van ons milieu en de schone lucht om te kunnen leven? Zijn we in staat om te zien, in te zien, te begrijpen, wat wij onszelf en onze generaties na ons aandoen?

Beste mensen, we kunnen ons niet langer meer koesteren in onze eigen welvaart, ons eigen kringetje van “wij zitten goed, ons kan niets gebeuren, wij leven veilig in ons Twenteland”. Zijn we echt wel waakzaam, op onze hoede waar de wereld ons voor waarschuwt? Staan wij nog wel attent in het leven of leven wij aan de ander voorbij? Leven wij maar zo’n beetje raak: druk zijn met wat ik belangrijk vind, zoals de mensen in de tijd van Noach deden? Nemen wij, net als Noach, de juiste maatregelen om te overleven in een zondvloed van ellende? Juist, wij gelovigen zouden alert en wakker moeten blijven, en leven in de geest van het kind van Bethlehem, naar wiens geboorte wij opnieuw uitzien.
Klopt ons hart nog wel vol verwachting, zoals het doet bij de kinderen in deze Sinterklaastijd? Verlangen naar iets goeds en moois dat ons wacht? Verlangen naar een nieuw begin, zoals jonge ouders uitkijken naar de geboorte van nieuw leven.
Hebben wij als Gods volk onderweg, waarbij steeds meer mensen het laten afweten, nog een visioen, nog een droom, waarin het goede onder ons, en in de mens aan het licht kan komen? Kunnen wij in de geboorte van elk nieuw mensenleven zien dat God het niet met ons opgeeft, maar ons steeds nieuwe kansen geeft? Zo mogen we uitkijken naar de geboorte van het nieuwe leven, het nieuwe Christuskind dat ook in ons zelf de kans krijgt opnieuw geboren te worden en waarin God zijn Verbond met ons trouw blijft en hernieuwt .

Elke keer opnieuw mogen we dat ervaren wanneer we samenkomen om dat Verbond te vieren, met name in de Eucharistie, het kloppend hart van ons geloofsleven, een Godsgeschenk, waarin Jezus ons voor ging en heeft nagelaten om onze verbondenheid met elkaar en met God te gedenken en te vieren. In dit Sacrament mogen we gevoed worden door het Lichaam en Bloed, d.w.z. door het leven en de levenskracht van Jezus Christus.
Het vormt ons om tot een mens als Hem, mensen die geloven in, en vertrouwen op de geestkracht van God, die ons steeds weer naar een nieuwe toekomst leidt.
In dit sacrament, dat zijn hoogtepunt op het moment dat wij het Lichaam en Bloed van Christus ontvangen tijdens de Communie, aanvaardt God ons opnieuw in genade en sterkt hij ons om in ons leven van alledag de weg te gaan van liefde, vrede en gerechtigheid, om zo het visioen van de hemel op aarde dichterbij te laten komen. Het sacrament van vergeving en verzoening waarin we gevoed en gesterkt worden tot een nieuwe mens, zoals hij ooit voor ogen had en onder ons is gekomen in het Kind van Bethlehem.

Mogen wij vol vertrouwen uitkijken en verlangen naar de geboorte van dat kind in ons zelf, het alerte, vredevolle mensenkind, dat het aanschijn van de aarde zal hernieuwen en een nieuwe toekomst opent voor onze kinderen en kleinkinderen. Moge de aandacht en de deelname aan de Eucharistie en de Communie, in welke liturgie ook, ons dichter bij elkaar en bij de bron van het leven brengen, als voeding en kloppend hart van ons geloofsleven.

Amen.

Denekamp 1 december 2019
Pastor Jan Kerkhof Jonkman