Het is vakantietijd en mensen trekken er op uit naar allerlei verre en exotische streken om daar hun vakantie te vieren. Ze komen in aanraking met allerlei vreemde culturen en mensen. Ze mogen ervaren dat vreemdelingen heel gastvrij kunnen zijn, misschien nog wel gastvrijer dan wij zelf zijn en ons kunnen indenken. Met name in de Oosterse landen en Azië kent men een buitengewone gastvrijheid voor vreemdelingen. Als Twentenaar kijken we vaak eerst nog de kat uit de boom en zijn we een beetje afwachtend en zelfs wantrouwig wanneer vreemdelingen ons erf opkomen. Want wat zouden zij toch wel niet verwachten van ons, zouden ze misschien geen tropische ziekte onder de leden hebben die onze gezondheid zou kunnen bedreigen? Nee, we houden het liever bij het ons vertrouwde en geen vreemd volk in onze buurt. Want zou die vreemdeling ons nog wel iets te bieden hebben? We kunnen wel een voorbeeld nemen aan de gastvrijheid die wij in het Oosten en in Azië ervaren.

Vreemd volk over de vloer, dat moet ook Abraham gedacht, terwijl hij samen met zijn vrouw Sara, beide al hoog bejaard, lekker rustig buiten voor hun tent zit te dutten. Abraham heeft er al een heel leven opzitten, veel meegemaakt en heeft geprobeerd in God te geloven. God had hem namelijk een nageslacht beloofd, maar hij heeft van Sara geen zoon gekregen. En hij rekent er ook niet meer op, want Sara is de vruchtbare leeftijd al lang voorbij. God zal wel iets anders in zijn hoofd hebben, iets anders dan Abraham zo had gehoopt. Hij is een beetje ingedut. Net als zijn geloof in God een flinke knauw heeft gekregen. Je kunt nu ook niet alles in je leven krijgen. Dan verschijnen er drie vreemdelingen voor zijn tent… hoog bezoek zo vermeldt het bijbelverhaal. En dan doet Abraham wat er van hem wordt verwacht, hij veert op en komt in actie. Hij ontvangt ze gastvrij, en biedt ze alles aan wat hij heeft om het ze naar de zin te maken. Een vanzelfsprekende gastvrijheid. En dan gebeurt er iets merkwaardigs, uit dank voor hun ontvangst vertellen ze dat Sara alsnog een zoon zal krijgen. Dan begint Sara te lachten: “Ja, dat zal wel, ik ben toch veel te oud om een kind te krijgen?” Ja, vreemdelingen die lekker komen eten en dan ook nog van die rare dingen zeggen!
Geloof jij nog in God?, zoals ze tegenwoordig zeggen? Laat jij je kind nog dopen? Geef jij nog aan een goed doel? Laat me niet lachen. Zo ook lacht Sara de lach van: laat-me-niet-lachen. Maar soms gaan dingen toch anders dan wij dachten. Laat ze maar lachen, God trekt zijn eigen plan. Sarah raakt wel degelijk zwanger. Nu lacht God en wie het laatst lacht, lacht het best! God was incognito bij Abraham op werkbezoek en deed een belofte. Je weet nooit wat een gulle gastvrijheid kan opleveren, wie die gast kan zijn, wat hij kan toevoegen aan jouw leven, hoe hij/zij jouw leven weer nieuwe impulsen kan geven!

Datzelfde overkwam Maria, toen zij met haar zus Martha Jezus ontving in haar huis. Een feest voor de beide zussen, er ontbrak daar aan niets wat betreft eten en drinken. Maar wat heb je alleen aan eten en drinken, aan een feest waarbij je met een volle maag, een buik vol alcohol aangeschoten naar huis gaat en je hart leeg is gebleven. Het was gezellig, het ontbrak aan niets, maar er zat geen belofte bij, geen uitzicht op iets beters, geen zegen. Eigenlijk hebben we maar één ding nodig: een belofte, uitzicht op nieuw leven. Gasten over de vloer die ons zegenen, die cadeau ’s meebrengen die ons hart vullen. Ook Maria had een en al oog en hart voor het verhaal van de bijzondere gast en voor datgene wat hij meebracht om haar leven te zegenen en uitzicht te geven op een nieuw perspectief in haar leven.

Ook in onze tijd zijn er net als bij Abraham velen ingedut in hun geloof. Het leven kan teleurstellend zijn geweest dat we ons afvragen: waarom zouden we nog in God geloven? Wat levert het mij op?
Dan wordt een keer tijd om de deur te openen en een vreemdeling binnen laten. De deur van ons huis is soms de deur van ons hart. Gasten over de vloer, ze brengen altijd iets goeds mee. Een nieuwe visie, een goed woord, een zegen of een belofte. Zo zal ook onze geloofsgemeenschap haar deuren open moeten zetten om het geloof spannend te houden. Vreemdelingen, jongeren, zoekers, vragenstellers, lastpakken en dromers, je weet nooit wie je te gast krijgt. Misschien wel God zelf, incognito. En dan luisteren, net als Maria deed. Dan komen vanzelf de lekkernijen en de wijn op tafel. Gastvrijheid levert altijd iets op. Nieuwe woorden, nieuwe gedachten en, wie weet, een nieuwe belofte.
Amen.

Lattrop 21 juli 2019

Pastor Jan Kerkhof Jonkman