Volgend jaar vieren we 75 jaar bevrijding, bevrijding uit de tweede Wereldoorlog van de Duitse overheersing, die werd ingezet door indrukwekkende invasie in Normandië, die aan vele jonge soldaten het leven kostte. Vele steden en dorpen werden zwaar getroffen of zelfs helemaal met de grond gelijk gemaakt. Zo werd ook werd ook een klein stadje door de Geallieerden zwaar getroffen. Niet alleen de huizen, maar ook het oude middeleeuwse kerkje werden verwoest. Heel langzaam begonnen de inwoners na de invasie weer met de wederopbouw uit de puinhopen. Eerst werden houten barakken gebouwd waarin de mensen werden ondergebracht. Ook de Geallieerden, waaronder vele vaklui zaten zoals timmerlui en metselaars, hielpen een handje mee, hetgeen door de plaatselijke bevolking zeer op prijs werd gesteld. Zo hielp ook een groepje soldaten bij het verwoeste dorpskerkje. Onder het puin lagen vele mooie kerkelijke schatten verborgen. Naarstig ging men op zoek naar het beroemde middeleeuwse kruis dat het kerkje rijk was. Wat zou daar nog van over zijn? Voorzichtig werd het puin in kruiwagens geladen, stukken steen, dakpannen, stukken hout en glas. En eindelijk, na lang zoeken, vond één van de soldaten het oude houten kruis. Maar wat jammer…. De handen waren er van afgebroken. Ze zochten verder om ook de laatste ontbrekende stukjes nog te vinden. Alles werd uitgekamd, maar de handen bleven spoorloos.
Toen Pakte één van de soldaten zijn potlood en schreef op de uiteinden van het kruishout: Jullie zijn mijn handen!

De inwoners van het stadje waren daar erg van onder de indruk. Ze wilden dat die woorden altijd op het kruishout zouden blijven staan…. En 75 jaar later hangt het er nog met de woorden van de soldaat: Jullie zijn mijn handen!

Het is alsof Jezus tegen ons zegt: Jullie moeten het werk dat ik hier op aarde begon voortzetten. Het werk voor de armen, de zieken, de mensen die leven aan de rand van de samenleving. Als geen ander wist Jezus wat zij nodig hadden: n.l. een mens die zijn handen uitstrekt naar de naaste, die hen troost, die zich om hen bekommert en hen hun waardigheid teruggeeft. Jezus ziet en luistert met zijn hart, hij ziet het leed van de zieke, hij is begaan met de dood van de ander.
Jezus heeft in zijn leven vaak de handen uitgestrekt naar de mensen om ze te begroeten, om ze te omhelzen, om ze te troosten. Hij heeft ze de hand boven het hoofd gehouden, een zorgvuldig gebaar van bescherming. Hij heeft ze de handen opgelegd om Gods hulp af te smeken voor een zieke, Hij heeft met zijn uitnodigend gebaar de mensen weer het leven gegeven en teruggebracht in de samenleving. In zijn nabijheid voelden mensen zich dicht bij God, in zijn handen voelden mensen Gods troostende en beschermende handen.

Wij zijn Zijn handen, schreef de soldaat op het kruishout, wij moeten de helende kracht van zijn handen doorgeven. Daarom ook gaf Hij zijn leerlingen de opdracht om de zieken de handen op te leggen, een gebed uit te spreken en ze met olie zalven. In navolging van hen moeten ook wij onze handen naar elkaar uitstrekken, om elkaar te steunen en te troosten. Ook wij allen moeten onze handen gebruiken om Gods Liefde in deze wereld uit te dragen.

Heel bijzonder is deze taak opgedragen aan de oudsten, de voorgangers in de gemeente, je zou nu mogen zeggen: de pastores in de parochie. Daarom zullen wij, pastores, u straks de handen opleggen, zoals u de handen zijn opgelegd in het Doopsel en het Vormsel.
De Handoplegging zegt aan ons: je hoeft niet bang te zijn, want je bent niet alleen. God zal je beschermen, zoals onze hand u beschermt. U mag ervan verzekerd zijn dat God aan uw zijde staat.

De Handoplegging en zegening is een sacrament, een teken van Gods helpende nabijheid in uw levenssituatie. Je zou het kunnen omschrijven als een kus van God. Zo mag u ervaren dat Hij om u geeft, dat Hij u nimmer in de steek laat en bij u is , ook wanneer het leven moeilijk gaat worden en steeds meer een opgave wordt. Beschermd door Zijn Hand, opgenomen door Zijn Liefde, zult u de toekomst kunnen doorstaan.

Amen.

Ziekentriduüm 2019

Pastor Jan kerkhof Jonkman