De eerste baby die in 2018 werd geboren in het ziekenhuis te Almelo zal opgroeien in overwegend katholieke omgeving. In het berichtje in Tubantia verklaarden de kersverse, gelukkige ouders dat het kindje wel katholiek werd opgevoed, maar niet werd gedoopt. Al lezende vroeg ik mij af wat de ouders hier mee bedoelden? Wilden ze misschien niet de consequenties aanvaarden die horen bij de keuze voor een bepaalde geloofsgemeenschap? Durfden ze misschien niet de stap te zetten op een weg die hun voorouders waren gegaan en voor hen heel belangrijk was geweest in hun leven? Wat betekent het katholieke geloof dan nog wel voor hen? Zou meer mogen zijn dan hun kind in een leuke gemeenschap op te laten groeien en het zich er thuis laten voelen? Is het dan zoiets als: ik laat mijn kind mee voetballen in het elftal, dat is zo leuk en gezellig, want zijn vriendjes spelen er ook, maar ik maak hem geen lid en betaal geen contributie?

Ik moet u het antwoord schuldig blijven, maar weet wel dat steeds meer ouders hun pasgeboren kinderen niet meer laten dopen. Het is een zegen in onze tijd dat mensen in de keuze voor de kerk hun eigen beslissing kunnen nemen en niet meer afhankelijk zijn van de verwachtingen of de druk van de familie of de geloofsgemeenschap. Maar al te vaak was de doop een vanzelfsprekende kwestie zonder er bij na te denken en de consequenties te overdenken.

Net als vroeger willen de ouders het beste voor hun kind, en de mogelijkheden om dit te onderzoeken zijn er legio in onze tijd. Via allerlei wegen probeert men informatie te verzamelen over wat goed is voor hun kind. Of het nu gaat over voeding, kleding, verantwoord speelgoed of opvoedingstips, de keuze van een beroep of school. Stad en land worden ervoor afgestroopt om het beste voor hun kind te krijgen, maar zelden merk ik dat in dit rijtje ook het aspect van geloof, keuze voor een kerk of geloofsgemeenschap voorkomt.

Geloof en kerk is een taboe geworden, je spreekt er niet meer over op school, op je werk, op de voetbal of wanneer je bij het hek van het schoolplein staat te wachten op je kind. Terwijl dit misschien wel de basis vormt voor jouw leven, voor de wijze waarop je in het leven wilt staan, voor datgene wat je als ouders je kind wilt meegeven in hun rugzak. Menig opa of oma voelt zich er verlegen mee dat de ene helft van hun kleinkinderen wel gedoopt is, maar het doopwater aan de andere helft is onthouden. En dat, zo hoor ik ze wel eens zeggen, wij ze allemaal dezelfde opvoeding hebben gegeven.

Ouders geven hun kind datgene wat belangrijk is om te kunnen uitgroeien tot een volwassen mens, die zich in deze samenleving goed kan redden en er zijn eigen plek kan vinden om gelukkig te kunnen worden. Een goed betaalde baan staat vaak hoog op het verlanglijstje, alsof dat de sleutel is tot het ultieme geluk hier op aarde. Ouders leven kinderen voor hoe ze als mens in het leven dienen te staan, wat hun grondhouding is. Als christen oriënteren we ons daarbij op het leven van Jezus van Nazareth. Hoe Hij in het leven stond, hoe Hij met de kwetsbare mensen omging, hoe Hij opkwam voor de blinden, de lammen, de armen, de mensen die een doodsbestaan leidden en hen weer nieuw perspectief en toekomst gaf. Hij leerde ons dat God houdt van ons allemaal en ons geschapen heeft te leven, gelukkig te worden. Dat Hij ons neemt met al onze gebreken en fouten en ons ruimhartig kan vergeven. Jezus zal dit ongetwijfeld geleerd hebben van zijn ouders, die Hem hierin hebben onderwezen, die verteld hebben over God, die Hem hebben voorgeleefd hoe God de ideale mens ziet. Zij hebben Hem ongetwijfeld meegenomen naar de synagoge en de Tempel, zoals dat in onze situatie de kerk is. Zo is in Hem het vuur van het geloof gaan branden. Vanuit die opvoeding, die grondhouding die Hem aangeleerd is, is Hij aan het werk gegaan.

Van jonge ouders die hun kind laten dopen wordt datzelfde gevraagd, n.l. dat beloven hun kinderen op te voeden tot een lief en gelovig mens, naar het leven van Jezus van Nazareth, zoals we dat kennen uit het Evangelie. Het is een zegen dat je ouders hebt gehad die je daarin zijn voorgegaan, die je de weldadige genade van het doopwater over je hebben laten stromen. Het is een geluk dat uw kinderen het geloof van u hebben mogen leren en hoe zij daar vorm aan kunnen geven in hun leven.

Natuurlijk kan je zonder doop een goed mens worden en gelukkig zijn. Maar als gedoopte mens, als gelovige ben je bezig met de vraag: hóe sta ik in het leven, hóe wil ik gelukkig zijn!
Ja, we zijn vader, moeder, timmerman, wijkverpleegkundige, leerkracht, verkoper, pastor of vrijwilliger, allemaal goed en wel, maar het gat erom: hóe ben ik vader, moeder, bouwvakker, verpleegkundige of collega! Ja hebt geluk dat je dan mag horen bij een groep gedoopten, gelovige mensen die er zijn voor elkaar, die in hun leven de naam van God willen waarmaken, de naam die luidt: Ik ben er voor jou, helemaal!
Het is toch heerlijk wanneer bij de doop van jouw kind de hemel ook even open gaat en God zegt: Ik ben blij met jou, ik ben blij dat je er bent, je bent de moeite waard. Ik trek met jou mee op jouw levensweg en gun je alle geluk van de wereld!

Dat geluk gunnen we elk mensenkind!
Amen.

Ootmarsum, 14 januari 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman