Nog niet zolang geleden hebben we de bevrijding uit de Tweede Wereldoorlog gevierd. Steevast zagen we beelden van de invasie in Normandië, die de aanzet was van de bevrijding door de Geallieerden. Eer ze vaste rond onder hun voeten hadden sneuvelden veel soldaten en werden de stadjes in dat gebied bijna volledig verwoest. Niets bleef bespaard, ook niet de kerken. Zo was er van een kerk in een van die stadjes, niets meer over dan een hoop puin. In de zoektocht tussen het puin naar de kerkelijke kostbaarheden werden de inwoners geholpen door een groepje soldaten. Heel belangrijk vond men het om dat eeuwenoude, houten kruisbeeld, waaraan men zo gehecht was, weer terug te vinden. Men was benieuwd wat er nog van was overgebleven. Na lang zoeken vonden de soldaten eindelijk het middeleeuwse kruis en tot hun opluchting zagen ze dat alleen de handen maar ontbraken. Hoe ze ook zochten… ze konden de handen niet vinden. De mensen vonden het jammer dat ze het kruis niet meer in oude glorie konden herstellen. Toen pakte een soldaat een stuk krijt en schreef met grote letters op de balk van het kruis: Jullie zijn mijn handen! Toen beseften ze: wij moeten weer heel maken wat stuk is, wat mensen kapot hebben gemaakt, jullie moeten elkaar troosten, jullie moeten nieuwe huizen bouwen, dan kun je weer geloven in de toekomst. Want jullie zijn mijn handen, in jullie harten klopt mijn hart! Nog altijd kun je deze tekst lezen op dit kruis!
“Jullie zijn Mijn handen!”
Als er een vrouw is geweest die in haar leven heeft laten zien dat zij God’ s handen, haar handen wilde maken tot God’ s instrument, dan is dat Maria van Nazareth wel geweest. Als jong meisje had zij de woorden die de Geallieerde soldaat op de balk van het kruis had geschreven als geen ander begrepen. Bij haar was God ’s meest geliefde mensenkind dat geboren zou worden, in goede en veilige handen. Zeker moet zij er verlegen mee zijn geweest dat haar moederschoot uitverkoren was om dit kind, dat weer licht zou brengen in een onveilige en donkere wereld, te mogen baren. Een kind dat in zijn naam Jezus, al zijn levensopdracht, zijn levensroeping al meedraagt, n.l. God redt! De opdracht om de mensheid te redden uit de spiraal van onrecht, geweld, uit vernietiging van de cultuur en de wereld. Maria was als geen ander geschikt om dit kind de wereld in te dragen, een perfecte moeder om dit kind groot te brengen en met een liefdevolle hand God’ s liefde, troost en zorg om mensen, door te geven aan haar kind. Zo mocht zij als een nederige dienstmaagd, zo verhaalt de evangelist Lucas ons, een mensenkind voorbereiden op zijn taak om het aanschijn van de wereld voor altijd te veranderen en op het spoor te zetten naar God. In haar hart klopte God ’s hart, in haar handen voelde je God ’s liefde, vrede en bekommernis om kwetsbare mensen.
“Jullie zijn mijn handen!”
Het zijn de woorden die ook in onze dagen nog altijd actueel zijn. Er zijn nog altijd mensen die wachten op vrijheid, op liefde, op geborgenheid. Nog altijd worden er mensenkinderen bedreigd, kunnen mensenkinderen niet zichzelf zijn, mogen zij niet zijn zoals zij zich ten diepste voelen. Nog altijd worden mensen slachtoffer van machtsmisbruik in kerk en wereld, moeten mensen leven in onveilige situaties en wachten mensen op mededogen, op solidariteit en liefde. Nog altijd heeft de wereld mensen nodig die God ’s handen willen zijn, die anderen bevrijden uit de macht van heersers, die hongerigen overladen met gaven en rijken heen zendt met lege handen. Handen die de geringe mens verheft en die trotsen van hart uiteen slaat.
Onze wereld snakt naar zulke handen als Maria, naar mensenharten die kloppen als dat van Maria. Handen die onze wereld veiliger en mooier maken, die zorg hebben om ons klimaat en het milieu, handen die een toekomst garanderen voor onze kinderen en kleinkinderen. Wij allen kunnen onze handen daarvoor inzetten, naar het voorbeeld van Maria, die voor ons daarin een grote inspiratiebron is.
Mogen wij in haar God zelf eren die ons telkens in staat stelt opnieuw te beginnen, opnieuw op te staan, ook vanuit de ellende en puinhopen die we elkaar hebben aangedaan. Ik wens ons toe dat ook wij als instrument in Gods Hand mogen bouwen aan een nieuwe wereld!
Amen.

Tilligte, 18 mei 2019,
Diaken Jan Kerkhof Jonkman