Lieve mensen, we leven in onzekere tijden sinds de wereld sinds het begin van dit jaar massaal in de ban is van het coronavirus. Na een kleine opleving van het openbare leven in de zomer, houdt een tweede golf ons in de greep. We worden weer gedwongen thuis te werken, we moeten bezoek weer zoveel mogelijk beperken, ondernemers verkeren in grote onzekerheid of ze het wel of niet halen met hun bedrijf, feestjes en partijen kunnen maar in hele kleine groepjes en massaal wordt dringend geadviseerd om mondkapjes te dragen in publieke ruimtes. In spanning wachten we af wanneer er een vaccin beschikbaar komt waardoor we in staat worden gesteld het normale leven weer te kunnen oppakken. Ondertussen worden we naast de discussie ook nog overspoeld door verwarrende berichten die verklaren dat er helemaal geen sprake is van een gevaarlijk virus, maar dat de overheid verwarring zaait en uit is op macht. Nep-nieuws van de bovenste plank of ontkenning van wat we dagelijks zien in de media.

Voor het eerst sinds jaren komt aan het licht dat alles in het leven niet zeker is, dat ook onze medische wetenschap niet alles kan voorkomen, dat ondanks een goede leefstijl en gezondheidszorg een onzichtbare sluipmoordenaar ons leven kan bedreigen en vernietigen.

In zulke situaties troostten onze voorouders zich aan het gebed, konden ze hun hart uitstorten bij Maria en vonden ze troost in het geloof. Het hield hen op de been, het gaf hen kracht de donkere nacht in hun leven door te komen tot een nieuw morgenlicht aan de horizon verscheen.

Maar waar moeten wij het nu zoeken, nu het geloof bijna is verdwenen, de Mariabeelden in onze huiskamers vervangen zijn door Boehda beelden en de kruisbeelden op een hoop liggen bij de afvalcontainers. Waar moeten wij een plek van troost vinden nu de kerken langzaam aan het verdwijnen zijn in onze samenleving en dorpen moeten vechten om het voortbestaan van hun godshuizen? Gelukkig kennen we in ons Twentse land nog de vele landkruisen en Mariakapellen, waar we op onze onzekere en vermoeiende levensweg even op adem kunnen komen, even Gods adem kunnen voelen in de kleine geborgen ruimte, aan de voeten van Maria, de vrouw die als geen ander de gevaren en bedreigingen van het leven heeft gekend. De vrouw die als jong meisje totaal verward en onzeker was toen Gods geest haar overschaduwde en zij de opdracht kreeg Gods meest geliefde mensenkind de wereld in te dragen. Een onmogelijke opgave, absoluut niet te over zien wat er van haar verwacht werd. Het enige wat ze kon doen was haar leven te geven voor dat God met haar voorhad, haar schoot te openen om Gods zaad uit te laten groeien tot een volmaakt mensenkind. Een kind dat hemel en aarde, God en mens, met elkaar weer zou verbinden. Maria durfde zich daarbij geheel toe te vertrouwen aan God, die het fundament was van haar en al het leven. Hoe onzeker haar leven ook was, wat anderen ook wel niet van haar zwangerschap en moederschap zouden zeggen, Maria wist dat zij gedragen mocht weten door God zelf. Zo mocht zij moeder worden van een Zoon, die het aanschijn van de wereld veranderde, een Zoon die weer licht bracht in duistere tijden, een Mensenzoon die weer hoop en toekomst bracht.

Zo opende Maria haar schoot opdat het zaad dat God in haar had gezaaid uit zou groeien tot kostbare vruchten voor de mensheid. Maar, hoe zit het, lieve mensen, met ons? Hoe staan wij in het leven? Hoe staat het met ons godsvertrouwen? Durven wij in deze onzekere tijden te vertrouwen op God, dat Hij ons blijft dragen wanneer de tijden voor ons onzeker zijn

geworden? Durven wij, mannen en vrouwen, onze levensschoot ook te openen voor Gods goed-kiemende zaad, opdat het kan uitgroeien tot vruchten van liefde, solidariteit en vrede?

Dat hoeft niet plaats te vinden in prachtige kerkgebouwen, versierd met bladgoud, nee God weet ons wel te vinden op de plek waar wij zijn, zoals Hij Maria niet vond in de tempel, maar gewoon in haar huis, waar zij haar dagelijkse arbeid verrichtte. God zoekt ons mensenhart om zijn zaad te planten en te laten uitgroeien in vruchten van geloof, hoop en liefde. Vruchten die ook ons anno 2020 op de been kunnen houden en de goede weg in het leven kunnen wijzen.

Maria is ons daartoe tot voorbeeld, daarom ook is haar aanwezigheid in al onze kerken en kapellen zo belangrijk, zij schenkt ons niet alleen geborgenheid en houvast, maar houdt ons ook scherp in ons leven om haar voorbeeld te volgen.

Lieve mensen,

Moge Maria ons tot troost, kracht en voorbeeld zijn in deze tijden van onzekerheid en verwarring, moge zij ons troosten met de zekerheid dat God ons leven ten allen tijde draagt.

Amen.

Ootmarsum, 3 oktober 2020,

Pastor Jan kerkhof Jonkman