Lieve mensen, we leven nog altijd in onzekere tijden sinds het coronavirus de wereld al anderhalf jaar in haar grip heeft. Ondanks de voortschrijdende vaccinaties zijn er altijd nog vele ziekenhuisopnames en is de zorg op de IC ’s overbelast. Nog altijd moeten we voorzichtig zijn, moeten we afstand houden, mondkapjes dragen en is het normale leven nog lang niet op gang gekomen. En nu blijkt dat ook veel jongeren heel ziek kunnen worden van het virus en velen een lange revalidatie staat te wachten met de onzekerheid of ze ooit nog wel weer het oude leven weer kunnen oppakken als voorheen. Ondertussen worden we naast de discussie ook nog overspoeld door verwarrende berichten die verklaren dat er helemaal geen sprake is van een gevaarlijk virus, maar dat de overheid verwarring zaait en uit is op macht en ons de vrijheid heel bewust heeft afgepakt. Nep-nieuws van de bovenste plank of is het ontkenning van wat we dagelijks zien in de media?
Voor het eerst sinds jaren komt aan het licht dat alles in het leven niet maakbaar en zeker is, dat ook onze medische wetenschap niet alles kan voorkomen, dat ondanks een goede leefstijl en gezondheidszorg een onzichtbare sluipmoordenaar ons leven kan bedreigen en vernietigen.
In zulke situaties troostten onze voorouders zich aan het gebed, konden ze hun hart uitstorten bij Maria en vonden ze troost in het geloof. Het hield hen op de been, het gaf hen kracht de en hoop om donkere nacht in hun leven door te komen tot een nieuw morgenlicht aan de horizon verscheen.

Maar waar moeten wij het nu zoeken, nu het geloof bijna is verdwenen, de Mariabeelden in onze huiskamers vervangen zijn door Boehda beelden en de kruisbeelden op een hoop liggen bij de afvalcontainers. Waar moeten wij een plek van troost vinden nu de kerken langzaam aan het verdwijnen zijn in onze samenleving en dorpen moeten vechten om het voortbestaan van hun godshuizen? Gelukkig kennen we in ons Twentse land nog de vele landkruisen en Mariakapellen, waar we op onze onzekere en vermoeiende levensweg even op adem kunnen komen, even Gods adem kunnen voelen in de kleine geborgen ruimte, aan de voeten van Maria, de vrouw die als geen ander de gevaren en bedreigingen van het leven heeft gekend. De vrouw die als jong meisje totaal verward en onzeker was toen Gods geest haar overschaduwde en zij de opdracht kreeg Gods meest geliefde mensenkind de wereld in te dragen. Een onmogelijke opgave, absoluut niet te over zien wat er van haar verwacht werd. Het enige wat ze kon doen was haar leven te geven voor wat God met haar voorhad, haar schoot te openen om Gods zaad uit te laten groeien tot een volmaakt mensenkind. Daarbij hield zij de hoop levend dat God alles weer ten goede zou keren. Zij mocht de moeder worden van het ideale mensenkind dat hemel en aarde, God en mens, weer met elkaar zou verbinden.

Mariavertrouwde zich daarbij geheel toe aan God, die het fundament was van haar en al het leven. God als enige bron van hoop en troost. Spes mea, zoals zij het noemde, wat haar omgeving ook wel niet van haar zwangerschap en moederschap zouden zeggen, Maria wist dat zij gedragen mocht weten door God zelf. Zo mocht zij moeder worden van een Zoon, die die het beeld werd van de hoop dat God telkens zijn avontuur met ons opnieuw wil aangaan, ondanks dat wij er vaak een puinhoop van hebben gemaakt. Hoe donker de nacht ook lijkt, telkens mogen we blijven hopen op een nieuwe morgen, een nieuw begin.

Meer dan ooit heeft de wereld behoefte aan die hoop, hoop die ons overeind houdt in deze pandemie, hoop die ons weer vertrouwen geeft in de toekomst.
Zou Maria ons hierin niet tot voorbeeld kunnen zijn, om die hoop levend te houden in ons, om te blijven vertrouwen dat God ons, net als Maria, draagt door deze ceisais heen naar een nieuwe toekomst.

Lieve mensen, durven wij in deze onzekere tijden ook te vertrouwen op God, dat Hij ons blijft dragen wanneer de tijden voor ons onzeker zijn geworden? Durven wij, mannen en vrouwen, onze levensschoot ook te openen voor Gods goed-kiemende zaad, opdat het kan uitgroeien tot vruchten van liefde, solidariteit en vrede?

Dat hoeft niet plaats te vinden in prachtige kerkgebouwen, versierd met bladgoud, nee God weet ons wel te vinden op de plek waar wij zijn, zoals Hij Maria niet vond in de tempel, maar gewoon in haar huis, waar zij haar dagelijkse arbeid verrichtte. God zoekt ons mensenhart om zijn zaad te planten en te laten uitgroeien in vruchten van geloof, hoop en liefde. Vruchten die ook ons anno 2021 op de been kunnen houden en de weg naar de toekomst kunnen wijzen.
Maria is ons daartoe tot voorbeeld, daarom ook is haar aanwezigheid in al onze kerken en kapellen zo belangrijk. Zij schenkt ons niet alleen geborgenheid en houvast, maar houdt ons ook scherp in ons leven door haar voorbeeld te volgen.

Lieve mensen,
Moge Maria ons troosten in het vertrouwen dat God ons leven ten allen tijde draagt.
Amen.

Tilligte, 15 mei 2021,

Pastor Jan kerkhof Jonkman