Harrie Munsterhuis neemt afscheid van de locatieraad Harrie neemt afscheid als lid van de locatieraad maar eigenlijk kan dat niet, hij weet zo veel, zeker als je bijna 50 jaar al het wel en wee van de kerk in Ootmarsum hebt meegemaakt. Het begon met de grote verbouwing van de kerk in de jaren ’70 van de vorige eeuw. Vanwege zijn technische kennis en inzichten werd hij gevraagd mee te denken en dat was bij Harrie niet tegen dovemans oren gezegd. Hij maakte deel uit van de werkgroep Technische Commissie en nam zo gedurende een kleine 50 jaar de technische kanten van kerk en pastorie voor zijn rekening en nog steeds is hij zeer nauw bij betrokken bij genoemde werkgroep. Hij heeft aangegeven daar nog wel in de zijlijn bij betrokken te willen blijven maar heeft inmiddels Herman Bossink wel als opvolger geïntroduceerd. In 2010 na de fusie, trad hij ook toe als lid van de locatieraad van waaruit hij heel veel zaken coördineerde met de overige leden van de technische commissie. Nooit wordt er tevergeefs een beroep op hem gedaan en met zijn technische inzichten en kennis hield hij ook de overige leden van de locatieraad op de hoogte van onderhoudssituaties van kerk en pastorie.

Zoals gezegd heeft hij gedurende vele jaren binnen de geloofsgemeenschap met grote inzet zijn functies bekleed. Hij was nauw betrokken bij meerder restauraties van de kerk alsmede het orgel en maakte zelf de nodige ontwerpen met bijbehorende tekeningen en kostencalculaties. Namens de locatieraad was hij nauw betrokken bij de realisatie van de Mariakapel bij de begraafplaats. Zijn laatste kunststukje is het vervangen van banken door stoelen. We weten het allemaal, Harrie denkt snel en wil nog sneller tot actie over gaan. soms kan dat en moet dat zelfs maar m.b.t. de vervanging van de 6 banken door stoelen wist Harrie ook wel dat zoiets vooral draagvlak nodig heeft. Draagvlak is er gekomen en hoe, we hebben louter en allen positieve reacties gehad. Ook met betrekking tot het meervoudig gebruik van de kerk loopt hij duidelijk voorop, maar wel alles gebaseerd op een eveneens duidelijk toekomstvisie, een visie waarin ook zijn vrouw Annie een mening niet onder stoelen of banken steekt. Dat gezamenlijk denken heeft duidelijk meerwaarde. Na zoveel jaren heeft Harrie aangegeven te willen stoppen, nou ja stoppen ?!!!. Zijn kennis en inzicht kunnen we in principe niet missen en eigenlijk houdt zijn vrouw hier ook al een beetje rekening mee zo liet ze onlangs blijken en aangaf dat Harrie nog steeds aangeeft: “efkes noar de kark”. En hopelijk zal dat nog lang zo blijven.

Harrie heeft meermaals aangegeven niet van teveel poespas te houden maar na zoveel jaren vrijwilligerswerk mag je zo’n afscheid niet ongemerkt voorbij laten gaan en als het dan toch moest dan uitsluiten in kleine kring. Als blijk van waardering werd hem de onderscheiding voor de vrijwilligers, “De Willibrordplaquette” uitgereikt alsmede een cadeaubon. Voor zijn vrouw was er een mooi boeket bloemen. Harrie, nogmaals heel erg bedankt voor je inzet in al die jaren.