Na een onwerkelijk stille nacht hebben we het jaar 2020 achter ons gelaten. Nog nooit is het verlangen zo groot geweest naar een nieuw jaar dan de afgelopen maanden. Er zullen weinigen moeite hebben om 2020 achter zich te laten, het jaar waarin het coronavirus op indringende wijze ingreep in het leven van mensen en de samenleving plat legde. Het jaar van de vele zieken en doden, het jaar waarin coronapatiënten in eenzaamheid stierven zonder de nabijheid van hun dierbaren, waarin we in zeer kleine kring afscheid moesten nemen van onze dierbaren, het jaar waarin de vanzelfsprekendheden als handen schudden en knuffelen uit den boze waren. Het jaar van de anderhalve meter afstand, terwijl er juist behoefte was aan nabijheid. Maar er gloort hoop aan de horizon, nieuw licht uit een donkere coronanacht, de komst van een vaccin, dat ons hopelijk weer in staat stelt tot een normaal leven. Weer terug naar het normaal, zo was het verlangen.

Maar was het wel normaal als we terugkijken op ons leven voor 2020? Een wereld vol vluchtelingen, een aarde die zucht en kreunt onder de vervuiling die wij aanrichten met onze verspilzucht, een aarde beroofd van haar schatten en energiebronnen, een wereld waarin we met ongelofelijk goedkope tickets de wereld over reisden en grote vervuiling achter ons lieten omwille van ons eigen plezier…. Een wereld waarin de goederen heen en weer werden gesleept, de rijkdom was voor de happy few, en wij het toelieten dat onder erbarmelijke omstandigheden de meisjes in de arme landen onze goedkope kleding naaiden tegen een karig loontje, nauwelijks genoeg om van te leven. Willen we terug naar de wereld die bezig is zichzelf uit te roeien en het leven onmogelijk maakt?

Is het misschien ook niet een zegen geweest dat een onbekend virus ons een halt heeft toegeroepen en ons bewust heeft gemaakt van het feit dat wij het leven niet kunnen maken, dat wij niet de controle hebben over alles. Dat het niet alleen draait om ons, maar dat leven een geschenk is, waarin we afhankelijk zijn van al het leven dat ons omringt, en dat we daarmee in harmonie moeten leven. Wij zelf zijn de verspreiders geweest van het coronavirus, door ons gedrag, onze tomeloze reislust, het is ook aan ons om door verandering van leefwijze een nieuwe wereldwijde pandemie te voorkomen. Eén ding is wel duidelijk geworden: ons leven is kwetsbaar en fragiel. Maar door ons levensgedrag om te keren kan er weer hoop en toekomst komen.

Was dat ook niet de boodschap van het Kind van Bethlehem, waarbij de kwetsbare mensen, de herders als eerste welkom waren, zij begrepen zijn boodschap. Het Kind waar ook de machtigen van de aarde, afkomstig uit alle werelddelen, voor knielden en na het aanschouwen van het kind, een andere levensweg op gingen. Zou dat Kind ons anno 2021 ook doen omkeren van een doodlopende weg naar een nieuwe levensweg van hoop en toekomst? Draagt dat Kind niet de naam Jezus, d.w.z.: God redt? In dat kind mochten wij God zelf ontmoeten, het kind dat bij Maria in goede handen was, want zij was uitverkoren dit goddelijk mensenkind de wereld in te dragen en aan ons te openbaren. Maria, de moeder bij uitstek, trouw en volg overgave.

Lieve mensen,
datzelfde kind kan opnieuw geboren worden, want God geeft het met ons niet op, ook al verduisteren wij ons aardse leven.
Dat goddelijke kind van liefde, vrede en gerechtigheid kan ook in ons opnieuw geboren worden. Wanneer wij dat kind in ons zelf opnieuw de kans geven om tot leven te komen, zijn we in staat om het oude normaal achter ons te laten en kunnen we een nieuwe, zegenrijke toekomst opbouwen. Een mensvriendelijke wereld, met een kringloop economie, met aandacht natuur, milieu, dier en mens, een wereld zonder oceanen vol plasticafval, een wereld waarin moeder aarde met respect en liefde wordt bejegend.
Het vraagt om zorgvuldig vader- en moederschap om dat kwetsbare kind in onszelf de kans te geven. Het vraagt om trouw en geloof, zoals Maria ons heeft laten zien.
Als dat lukt, is de coronacrisis niet voor niets geweest, dan is het Kerstkind niet voor niets geboren, dan is Maria’s levensroeping niet tevergeefs geweest en is de getuigenis van de herders niet verdampt op de velden rond Bethlehem.

Mogen wij vandaag, de dag van zegeningen, Gods Zegen afsmeken over het nieuwe jaar, mogen wij vertrouwen op zijn hulp, zijn inspiratie, op zijn Geest.

In die geest wens ik u allen, namens het pastoraal team, een gezond, hoopvol en gezegend 2021!

Amen.

Ootmarsum, 1 januari 2021,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman