Beste mensen,
In de voorbereiding op deze viering op Maria Lichtmis, de opdracht van het kind Jezus in de tempel, bladerde ik in het plakboek waar wij de geboortekaartjes die wij ontvangen verzamelen. Heel bijzonder zijn de oudste, de geboortekaartjes van mijn echtgenote en haar gezin. De aankondiging van hun geboorte luidde als volgt: Met grote vreugde en dankbaarheid jegens God, geven wij u kennis van de geboorte van ons dochtertje en zusje… Met aan de buitenkant van het kaartje een afbeelding waarin met het nieuwe leven een directe relatie werd gelegd met God, al of niet vergezeld door een passende tekst: Gij hebt voor mijn zieltje het eeuwig leven gegeven en gaf mij door het H. Doopsel het eeuwige leven, of : Ego te lino… Ik zalf u met de olie des heils opdat gij eeuwig leven moogt bezitten. De geboorte van het nieuwe leven werd duidelijk ervaren als een geschenk van de schepper. Rustig verder bladerend veranderde de tekst in de loop der jaren: dertig jaar later was God van het geboortekaartje verdwenen. Er kwamen teksten als: met vreugde verwacht, in liefde ontvangen; dankbaar en blij zijn wij met de geboorte van…Later viel het woord dankbaar ook weg en was het vooral: Blij zijn wij met… Ook zitten er kaartjes in waarin niet de ouders de geboorte aankondigen, maar het kind zichzelf presenteert: o, wat fijn om bij papa en mama te zijn……Hallo, hoera, hier ben ik dan…kom kijkden er is iwets aan de hand, ik heb het liefste zusje van het land…Hoezo uitgeteld, ik heb gewoon de ooievaar gebeld… die had de voicemail aan, dus heb ik het maar zelf gedaan… Kiekeboe, hier ben ik dan…. Zelden ontvang je nog een kaartje waarop de dankbaarheid jegens God wordt uitgesproken. Steeds meer worden baby ’s als een soort vanzelfsprekendheid aangekondigd. Soms lijkt het zelfs op een soort planning… het nieuwe leven als een vanzelfsprekendheid. Lang elke geboorte, elk nieuw leven is een vanzelfsprekendheid. Wanneer je dit overkomt en je op enig moment, vaak na een medisch traject met veel offers van jonge mensen, dan besef je dat het nieuwe leven niet een vanzelfsprekendheid is, maar een geschenk dat je toevalt en waarbij je even een stap terug doet, omdat er Iemand aan het werk is, Iemand die wij in de loop der eeuwen God noemen, de bron en schenker van het leven. Helaas is dat besef in onze moderne samenleving, waarbij we denken alles zelf te kunnen maken en plannen, alles in de hand hebben, verdwenen naar de achtergrond. De relatie tussen God en het nieuwe leven wordt niet meer bij voorbaat gelegd. Men ziet vaker de gynaecoloog als de nieuwe schenker van het leven, terwijl ook die ook geen garantie kan geven dat een zwangerschap gaat lukken. In situaties waarin de geboorte van jouw kind niet als een vanzelfsprekendheid wordt ervaren, is er ruimte om De Schenker van het leven, de inblazer van de levensadem, op wiens adem wij allemaal leven, te danken. Die dankbaarheid van de jonge ouders komt binnen onze kerk tot uitdrukking in het Sacrament van het Doopsel, een moment om God te danken voor dit nieuwe leven en te vragen om Zijn Zegen over de toekomst van dit kind.


Gods zegen vragen over de toekomst van jouw kind, zouden Maria en Jozef dat ook niet ten diepste bedoeld hebben wanneer zij met de jonge Jezus naar de Tempel in Jerusalem gaan? Waarbij natuurlijk in de Joodse Traditie de eerste zoon op een bijzondere wijze werd toegewijd aan God. Een leven toegewijd aan God: wat betekent dat? Betekent dat dat je je kind wegschenkt aan de Tempel, wegschenkt aan een klooster of de Kerk? Of heeft het meer te maken met je kind onder zijn bescherming stellen, opdat het zijn levensroeping vindt en waar kan maken? Dat het kind geroepen is om Gods Naam, de naam die luidt: Ik zal er zijn voor jou, in zijn leven en werk gestalte te geven. Dat moeten Maria en Jozef hebben gehoopt toen zij in de Tempel kwamen, dat hun kind zou meewerken aan de verlossing en bevrijding van het Joodse volk, dat in die dagen bezet was door de Romeinen, om zo Gods Naam, Ik zal er zijn voor jou, gestalte te geven in zijn leven. Een droom en verwachting die ook nu vele jonge ouders hebben, dat hun kind een zegen en teken van heil mag worden voor onze wereld. Dat het mag meewerken aan een wereld waarin er een goed leven is voor iedereen, ongeacht ras, taal, godsdienst en cultuur.
Wanneer Maria en Jozef hun kind letterlijk, symbolisch, in de hand van de oude Simeon en Anna leggen, plaatsen zij het kind in een andere horizon, n.l. in de grenzeloze horizon van God, waarin mensen zich zelf kunnen ontwikkelen tot wie ze ten diepste zouden willen zijn. In een opvoedingsklimaat waarin zij geborgen weten in een liefde die hen draagt, in Gods liefde die zij voelen door hun liefhebbende ouders. Zij mogen ervaren dat zij gewenst zijn en geroepen om die Liefde ook zelf te delen met hun naasten, om zo Gods Naam: Ik zal er zijn voor jou, waar te maken. Is dat niet de wens die de jonge ouders hebben wanneer zij dromen over de toekomst van hun kind?
Lieve mensen, is dat niet ons aller levensopdracht: de liefde die ons heeft gewild, in heel ons bestaan uit te dragen en vorm te geven? Ik wens de jonge ouders toe dat zij dit hun kinderen, gedoopt of niet gedoopt, zullen meegeven om hun levensroeping te ontdekken en zo op de goede plek terecht te komen, waar zij zich ten diepste gelukkig voelen.
Amen.

Ootmarsum, 4 februari 2019
Jan Kerkhof Jonkman