De Barmhartige Vader/Moeder Eucharistieviering Kevelaer 2016

“ik ben blij dat ik weer naar huis kan”, zo hoorde ik Sanne Wevers de Olypisch kampioene op de evenwichtsbalk voor de radio zeggen, maandagmorgen, nadat ze de Nederlandse vlag had mogen uitdragen bij de slotceremonie van de Olympische Spelen in Rio. Ik ben blij dat ik weer terug kan naar Nederland, naar Twente, waar alles zo goed geregeld is, waar we in veiligheid kunnen leven, we omgeven worden door de warmte van familie en vrienden. Ondanks het grote feest in Rio, waar Nederland haar adem inhield toen zij, als dansend een ongelofelijke prestatie neerzette op een smalle balk, de hele wereld haar prestaties roemde, gaat er blijkbaar niets voor een goed thuis, waar zij alles aan te danken heeft. Nee Sanne hoeft niet bang te zijn voor die thuiskomst, haar ouders en tweelingzus waren er bij in Rio, zij zullen heel warm ontvangen worden door de dierbaren die hen thuis opwachten en in de armen zullen sluiten. Maar niet iedereen kan rekenen op zo’n thuiskomst, het programma Familiediner toont aan dat een kleinigheid, een kleine misstap, een verkeerd uitgesproken of opgevangen woord, de verhoudingen in de familie ernstig kunnen verstoren, met een koppigheid, zodanig dat men niet meer bereid is om de hand over hun hart te strijken, en het weer goed wil maken. Koppigheid en halsstarrigheid kunnen verzoening en heling in de weg staan, kunnen iemand verhinderen weer thuis te komen bij zijn ouders, zijn familie, hem/haar het gevoel geven als mens, als zoon of dochter, ten diepste geborgen te zijn.
En laten we eerlijk zijn: wie van ons maakt er geen fout? Wie van ons is perfect? “Vergeef uw naaste zijn onrecht: dan worden, wanneer gij erom bidt, uw eigen zonden kwijtgescholden”, troost de Wijsheid van Jezus Sirach ons in de Eerste Lezing.

Het kan soms anders lopen in het leven dan je als ouder had gedroomd, dan je als kerk had gedroomd. Ik heb ze als moeder allemaal dezelfde opvoeding meegegeven, zo vertelde mij een moeder, maar toch is er één, die helemaal het verkeerde pad is opgegaan. Hij ging studeren, ontmoette in de stad verkeerde vrienden, raakte aan de drugs, kwam door geldnood in de criminaliteit terecht, was niet meer welkom bij de andere kinderen, maar het is wel mijn kind, mijn zoon, ik blijf zijn moeder, bij mij is hij altijd weer welkom, voor mij is hij meer dan de verslaafde of crimineel waarvoor de samenleving hem aanziet. Het is geen uitzondering in onze wereld, er zijn helaas veel situaties waarin ouders en kinderen om welke reden dan ook geen contact meer hebben met elkaar, omdat kinderen andere wegen gingen dan ouders hadden gedacht, afweken dan de traditie in de familie, andere waarden en normen gingen hanteren, kinderen die gingen scheiden, niet meer naar de kerk gingen, kleinkinderen niet meer lieten dopen, het geloof de rug toekeerden, de erfenis waar het Evangelie van de Verloren zoon over spreekt, opeisten en verbrasten. Gelukkig leven we in een tijd, waarin we vrij onze erfenis kunnen besteden en investeren. Maar het kan ook gigantisch mislopen, je kan letterlijk een zwerver worden in onze samenleving. En wie kijkt er dan nog naar je om? Jouw broer? Nee, die zit veilig op vaders erf en doet gewoon zijn dagelijkse plicht, die is daar zo druk mee dat hij niet verder kan kijken dan de horizon van het eigen erf.
Maar gelukkig is er die Vader, die moeder, die haar kind nooit is vergeten, die het de erfenis uit de opvoeding heeft meegegeven om er iets mee te doen. Die trots is als hun kind er iets moois mee opbouwt in de wereld, maar ook altijd de moeder/vader blijft als het misgaat en dan toch de deur open heeft staan zodat het teleurgestelde kind nog even bij zijn vader of moeder op schoot kan kruipen om uit te huilen. Gelukkig is er die vader en moeder, die op de eerste plaats niet veroordeelt, maar blij is dat zij, hun kind weer zien en in één oogopslag alles uit het verleden kunnen vergeven. Zalig zij, die die barmhartigheid kan opbrengen, zegt het Evangelie, zalig zij die zo hun vergevende hart kunnen openen, want zij zullen God zien.
Beste mensen, ook God geeft ons de vrijheid om er in ons leven op uit te trekken met de erfenis die Hij ons meegeeft, maar als het misgaat, wij de verantwoordelijkheid niet aankunnen, wij aan lager wal raken, blijft Hij toch op de uitkijk staan om ons op te vangen als we weer terugkeren naar ons Vaderhuis. En hier in Kevelaer, mogen wij het moedergezicht van God ontmoeten in Maria, de Troosteres van alle bedroefden, voor allen die schuld, pijn en verdriet meedragen in hun leven. Hier vonden al eeuwenlang pelgrims begrip en een warm thuis bij Maria, bij wie we ons hart kunnen uitstorten, die ons als geen ander begrijpt, die ook voor ons een voorbeeld kan zijn van een barmhartige moeder of vader, die voor ons allen een groot voorbeeld is in leven en geloof. Deze barmhartige Moeder nodigt ons allen uit zelf ons hart open te stellen voor allen die snakken naar geborgenheid, vergeving, erkenning en menselijke waardigheid. Of we nou thuis komen met een gouden medaille en de balk waarop we goud hebben gewonnen, of met de balk in ons oog omdat we het verkeerd zagen in ons leven, met een lege beurs of zichtbare littekens, wat is er niet mooier dat we in de deuropening worden opgewacht door een vergevende liefde die alles heelt.
Moge dit Jaar van Barmhartigheid ons daartoe aansporen, opdat ons gezin, onze kerk en onze wereld een warm en veilig thuis kan zijn voor allen die zoeken naar onderdak en vergeving.

H. Maria, Troosteres der bedroefden, bid voor ons, dat wij zulke mensen mogen worden!

Kevelaer, 26 augustus 2016

Pastor Jan Kerkhof Jonkman