Enkele uren geleden hebben we 2017 achter ons gelaten en hebben we met veel knal- en siervuurwerk het Nieuwe Jaar 2018 begroet. In de media, tijdens de oudejaarsconferences en wellicht ook in huiselijke kring hebben we teruggeblikt op het voorbijgegleden jaar, ieder van ons met zijn eigen gevoelens en belevingen daarbij, positief of minder positief.
In het Wilminktheater in Enschede hebben de Twentse cabaretiers op eigen wijze het oude jaar op ludieke wijze ten grave gedragen of in rook doen opgaan met de zogenoemde gember neutrale cake. En voor de meest pessimisten onder ons, zij die gebukt gaan onder het vele negatieve nieuws dat dagelijks door de media over ons wordt uitgestort, heeft Helligen Hendrik hoop, want “Binn’n dag bi-j ’t nie’js van gister vergett’n! Fakenews of niet!

Het nieuwe jaar ligt als een ongeschreven blad voor ons, en wij worden uitgenodigd om zelf onze eigen bladzijde in te vullen voor het nieuwe jaar. En misschien heeft u zelf voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar, voornemens die, zo blijkt achteraf, niet eenvoudig zijn na te komen. Want we leven verder in de tijd van waaruit we komen.
Toch vind ik Nieuwjaarsdag altijd een bijzondere dag, want het geeft je de mogelijkheid om vooruit te kijken, vol verwachting toe te leven naar wat er komt. Er zullen zeker nieuwe, onverwachte gebeurtenissen plaatsvinden, we zullen ook verdrietige dingen meemaken en mensen die ons dierbaar zijn verliezen. Maar ook dat behoort bij het leven, we hebben het niet in de hand en kunnen het met de knapste beleidsmakers niet plannen . En de ervaring is dat er door de diepste crisissen heen, ook vaak iets moois groeit. Het leven is niet te plannen, te regisseren. Tegenslagen en crisissen horen er gewoon bij en dat moeten we als een lot accepteren.

Voor mij hoop ik dat we ons in het nieuwe jaar niet verder terug trekken in ons eigen individualisme, dat we niet alleen druk zijn met ons zelf om het zelf maar goed te hebben en onze eigen belangen nastreven, maar dat we ook zorg hebben en bouwen aan het Huis van ons Samen, zoals de koning uitsprak in zijn kersttoespraak.
Gelukkig zijn die tekenen van hoop nog volop aanwezig in onze samenleving. Zo raakte ik ontroerd toen heel Nederland massaal meeleefde met de vermissing van Anne Faber, en dat de hele omgeving waar zij woonde, autochtoon of allochtoon, in beweging kwam en massaal deelnam aan haar zoektocht.
Geweldig ook was het massale eerbetoon, deze zomer voor het ouderlijk huis van Ajaxspeler Abdelhak Nouri in wijk het Geuzenveld te Amsterdam, waar donderden supporters samenkwamen om hun icoon die ten gevolgen van hartritmestoornissen blijvend hersenletsel heeft overgehouden, eer te brengen en de familie te steunen. Moslim of niet, Rotterdammer of Amsterdammer, ze stonden er, op straat, op balkons, ja zelfs op de daken. Zij overstegen hun eigen club en lieten ons gezamenlijk huis, de voetbal, de sport, ons Nederland in alle verscheidenheid zien op straat. Dat moet ons hoop geven voor de toekomst.
Zo bleven de supporters FC Twente, een icoon van onze Twentse identiteit, trouw en bleef ook het stadion in deze crisistijd goed bezet. Joa, goat stoan, a’j veur Twente bint!
Heel belangrijk is om in deze globaliserende wereld, waarin grenzen, tussen landen, werelddelen en culturen vervagen, er ook een plekje is waar je je helemaal thuis voelt, je jezelf kan zijn, je de directe verbondenheid voelt met je eigen leef-cultuur,
een plek waar je samen je gevoelens en inspiratie kunt delen. Die plekjes worden steeds belangrijker en noodzakelijker in onze moderne wereld.
Laten we daarom onze Heimat Twente blijven koesteren, maar ook onze sociale structuur dat geworteld is in het sterk beleefd noaberschap.

En mogen wij ons ook thuis blijven voelen in onze directe leefgemeenschap in Ootmarsum, in onze eigen geloofsgemeenschap, waar we ons geloof en onze hoop op de toekomst levend willen houden met de inzet van vele vrijwilligers. Dat we onze waarden en normen, geworteld in het christelijk geloof, die ons al generaties lang hoop, troost, kracht en bemoediging hebben gegeven, niet verloren gaan, maar ook onze kinderen en kleinkinderen houvast kunnen blijven geven in een onzekere toekomst. Waarden die ons weer dichter bij de aarde, het wonder en de kracht van de schepping kunnen brengen, het geloof dat ons weer opnieuw doet opstaan en herschept na een woestijnperiode in ons leven.

Lieve mensen,
elk nieuw jaar is een geschenk, elke nieuwe dag is een geschenk, een aanbod van de Schepper om opnieuw vol vertrouwen verder te bouwen aan het aardse huis, om het voor ieder schepsel een thuis te laten worden!
Dat al onze inspanningen in 2018 ons mogen helpen van een gewone Nederlander een gelukkig Nederlander en Twentenaar te worden. Dat wens ik u van harte toe!
Moge Gods Zegen ons daarin vergezellen! Amen

Ootmarsum, 1 januari 2018,
Pastor Jan Kerkhof Jonkman