Nog enkele uren, en 2017 glijdt aan ons voorbij en wordt weer geschiedenis. “Waar blijft de tijd?”, hoor ik dikwijls mensen zeggen, jong en oud. Zij ervaren dat zij nauwelijks meer tot rust komen in de huidige samenleving waar de 24 uurs economie als ultieme doel van geluk wordt nagestreefd en wij 24 uur per dag bereikbaar moeten zijn middels onze moderne communicatiemedia. Steeds meer krijgt deze vorm van slavernij vat op ons persoonlijk leven. Waar blijft toch de tijd? Wij zijn de tijd zo zei Augustinus ooit! Duurde vroeger, toen je nog kind was een jaar verrekte lang, nu is het vaak in een zucht voorbij, zonder dat je het idee hebt dat je iets zinvols hebt kunnen toevoegen aan dat jaar.
Angstvallig keken we uit naar hoe het zou gaan met de nieuwe, machtigste wereldleider, Donald Trump. Welke spanning zou hij veroorzaken op het wereldtoneel, maar uiteindelijk is van zijn beloften nauwelijks nog iets tot stand gekomen, is de eerste steen voor de muur om arme Mexicanen uit het beloofde land van melk en honing te weren, nog niet gelegd en blijft het vooralsnog maar geschutter op Twitter, zijn favoriete communicatiemiddel, in plaats van een open gesprekshouding met zijn onderdanen.

Nee de internationale spanning voelden we in Nederland wel toen een Turkse minister in Rotterdam werd tegengehouden toen zij de onder de Turkse Nederlanders campagne wilde voeren voor het Turkse referendum. Even hield Nederland haar adem in, maar de Nederlandse regering hield voet bij stuk en liet zien waar de grenzen liggen in de snel globaliserende wereld. Een wereld die er niet veiliger op is geworden met al haar aanslagen. Ook Twente kwam deze dagen in het nieuws toen in Oldenzaal een trein tot stilstand kwam en ontruimd werd voor onderzoek na mogelijke explosieven. Even kwam de dreiging uit de grote wereld dicht bij in ons veilige Twentse coulisselandschap, waar de gemiddelde Twentenaar in 2017 gewoon zijn dagelijkse levenstaak volbracht, naar z’n werk ging, zorgde voor zijn gezin en familie en veel vrijwilligerswerk deed om met de ingebakken noaberkracht het sociale leven en onze tradities, waar we zo gehecht aan zijn en onze identiteit bepalen, te behouden voor de toekomst. Want Twente blijft Twente, onze Heimat, ondanks dat onze volksclub FC Twente nog altijd aan een zijden draadje bungelt, we blijven haar en onze streek trouw. Joa, goa m’r stoan a’j veur Twente bint!
Zijn wij dan de gewone Nederlander waarover Rutte sprak, de gewone Twentenaar die in Twente woont? En weet u welke eigenschappen we moeten toekennen aan die gewone Nederlander? Degene die al eeuwen poldert om droge voeten te houden en om nieuw land te winnen? Degene die zijn afkomst niet verloochent, zoals zanger Frans Bouwer het verwoordde? Iemand die hard werkt, gewoon zijn ding doet en zich daarnaast inzet voor het collectief? Zoals de Nederlandse voetbalvrouwen die plots heel Nederland uit hun dak lieten gaan en lieten zien wat je met vereende krachten, saamhorigheid en zonder dat je eigen prestatie belangrijk vindt en meteen na een doelpunt met je snuit op de lens van de camera afstuift kunt bereiken. Gedroegen zij zich als gewone Nederlanders?

Ja, het jaar bracht ons ook wel wat moois, niet te vergeten ook onze Max Verstappen met zijn prestaties in de Grand Prix. En doen wij met onze groeiende economie ook mee in de race naar de bloeiendste wereldeconomie? De regering liet ons in elk geval gerust stellen dat, na grondig onderzoek is gebleken, dat Nederlanders best gelukkig zijn. Alleen niet iedereen voelt het nog in zijn portemonnee. De vraag is of we daar het geluk moeten zoeken, zoals het Evangelie ons vandaag als boodschap meegeeft. “Maak je je niet zo bezorgd over war wij zullen eten, wat wij zullen drinken of wat wij zullen aantrekken, want dat alles jagen de heidenen na”. Maar daar draait wel onze economie op, zal premier Rutte zeggen en stimuleren. Geef toch je euro uit, laat het geld maar rollen!

Maakt jou dat echt tot een gelukkig Nederlander? Of gaat het meer om dat je het leven ziet als een geschenk, als een gave, een gegeven dat je niet in de hand hebt, niet kunt beheersen. Zou het niet zo zijn dat je alleen gelukkig kunt leven in verbondenheid met je medemens, in verbondenheid met de natuur? Natuurlijk is dit een aanval op ons individualistisch streven, maar wat mij altijd intens gelukkig maakt is niet een goed gevulde portemonnee of bezit, maar: contact, verbondenheid met elkaar, de ontmoetingen van hart tot hart. Of gewoon lekker even jezelf kunnen zijn, genieten van wat op je af komt, zoals een wandeling in de natuur, de zon die opgaat of prachtig schijnt door het bladerdak van de bomen. Het zijn de kleine dingen, zoals de spontaniteit en de lach van een kleinkind die mij gelukkig maken. Ontroerd raakte ik zag dat een hele buurt, autochtoon en allochtoon, elkaar afwisselde in de zoektocht naar Anne Faber.

Als we zo kunnen kijken heeft het jaar 2017 zeker iets gebracht. In alle verdriet en tegenslag heeft het ook mensen bij elkaar gebracht, solidair gemaakt. “Ik krijg nu een heel andere kijk op onze samenleving”, zo vertelde een jonge zoon deze dagen, toen hij mocht ervaren met hoeveel zorg zijn terminale vader door zoveel fijne hulpverleners wordt verzorgd. Zo maakte een kennis van onze zoon Ruben mij blij, omdat zij hem onverwacht uitnodigde voor een gezellige middag bij haar. Wanneer hij dit met enthousiasme vertelt en zijn ogen stralen, dan voel ik mij diep van binnen gelukkig. Geluk, gebracht door gewone Nederlanders, mensen die niet voorkomen in De Wereld Draait door, maar de wereld wel laten doordraaien, een stukje geluk toevoegen aan het leven van de ander.

Maak je niet druk over de dag van morgen, zegt het Evangelie, want de dag van morgen zorgt voor zichzelf. Mogen ook wij er ook op vertrouwen, dat de Hemelse vader ons geeft wat we nodig hebben, en beseffen dat wij niet zelf het leven maken, maar het als een geschenk van zijn liefde mogen ontvangen en koesteren. Dat wij zo vol vertrouwen toeleven naar datgene wat in 2018 op ons afkomt en ons een gelukkig en dankbaar mens maakt !

Amen.

Ootmarsum, 31 december 2017,
Pastor Jan Kerkhof Jonkman