Afgelopen woensdagmorgen, werd de wereld wakker met de grote onzekerheid of er van de Notre Dame, de negen eeuwen oude Onze Lieve Vrouwe Kathedraal van Parijs, na de verwoestende vlammen, nog wel iets overeind was gebleven. Een verrassende foto werd die ochtend de wereld ingestuurd, een foto van het interieur, met as en brokstukken van het gewelf, met zicht op het priesterkoor. Daar blonk, in de stralende ochtendzon, tussen de brokstukken het nog fier overeind staande kruis achter het hoofdaltaar. Een Paasplaatje, anno 2019, vanuit een stad waar de meeste bewoners niet zoveel meer hebben met het christelijk geloof, een zichtbaar teken oprijzend uit puin en as en dat ons toonde dat de ziel van dit kerkgebouw nog springlevend was en niet door de verwoestende vlammen was aangetast. Beter had het paasmysterie zich niet kunnen ontvouwen aan de Parijzenaars en wereld, waarin velen zich hadden teruggetrokken uit de kerkgebouwen die eeuwenlang de ziel waren, en zin hadden gegeven aan het leven en de cultuur van de Europeanen. Hadden roeptoeters op de sociale media al geroepen dat de brand de ondergang belichaamden van het christelijk Europa en de instorting van de westerse beschaving, de inwoners van Parijs lieten echter een andere werkelijkheid zien.

Massaal waren ze de avond van de brand naar de voeten van de kathedraal getrokken, het symbool van hun identiteit, hun geschiedenis, de christelijke beschaving, om te waken bij hun brandende Dame. Ontroerend was te zien hoe zij klapten voor de moedige brandweerlieden en spontaan begonnen te bidden en het Avé Maria zongen. Mochten wij daarin de wenende vrouwen herkennen die vroeg in de ochtend naar Jezus ’graf kwamen om te wenen en het dode, geschonden lichaam te verzorgen? Misschien leek het wel dat God zich de afgelopen decennia teruggetrokken had uit Frankrijk, maar Hij was zeker nog als een levende ziel aanwezig in de harten van de Parijzenaars. Het Licht op de vroege woensdagochtend, dat het altaarkruis verlichtte, wenkte de Parijzenaars naar een nieuwe morgen, een nieuw begin, een nieuw leven, met de brandwonden als litteken. Een verwijzing naar de ziel van de kathedraal, die al eeuwenlang het dak was boven het hoofd van de Parijzenaars, en die nooit verloren zal gaan. Dit monument, deze persoonlijkheid stond symbool voor menselijke waardigheid en een rechtvaardige samenleving, en had eeuwenlang mensen van hoog tot laag, van rijk tot arm, onderdak. Deze ziel, deze veerkracht in het leven, is niet met de honderden miljoenen te betalen die de rijken schenken voor de restauratie van het gebouw, maar zij is ons geschonken door de Levensadem, de Levenskracht van onze Schepper. De levenskracht, de veerkracht, waarop brand, verwoesting, lijden, onrecht, onderdrukking, vernedering, ja zelfs de dood geen vat lijkt te hebben.

Lieve mensen, is dat ook niet het Licht waarin wij vanmorgen zijn ontwaakt, het Licht dat ons een nieuwe dag, een nieuwe morgen toeschijnt? Nieuw licht dat ons toeschijnt van de puinhopen en de as van ons menselijk bestaan, waarin wij door elkaar, en door dingen van buitenaf bedreigd worden in ons bestaan? Dat zelfde moeten ook de vrouwen hebben ervaren toen het monument van hun bestaan, de Man die zin en toekomst gaf aan hun leven, door de dood op het kruis uit hun leven was weggerukt. Het menselijke Monument zoals zij nog nimmer waren tegengekomen, een Mens nog nooit eerder geboren, met een goddelijke uitstraling, die als een misdadiger de vernederendste doodstraf moest ondergaan. Hun hoop, hun toekomst was in één dag vervlogen, in rook opgegaan. Maar de volgende dag, wanneer het Verrijzenislicht hen toeschijnt bij het graf, ervaren zij dat de Ziel van dit menselijk Monument, niet klein te krijgen is, dat het nog volop leeft. Het goede en hoopvolle dat Jezus uitstraalde is niet door mensenhanden kapot te krijgen, al draagt het de littekens van het lijden d. Pasen is dan ook het feest van de opstanding, dat het leven van Jezus, sterker is dan de dood, en dat zijn levensziel, zijn levenskracht nog altijd volop leeft in de wonden mee. Pasen is weer opstaan vanuit de crisis in jouw leven, vanuit de puinhoop en de as, om vol vertrouwen de draad van je leven weer op te pakken, nadat de zware steen van je hart, je graf, weer is weggerold. Pasen vindt ook nu plaats, te midden van ons. Het is een levende werkelijkheid waarin mensen opnieuw weer opstaan en zich durven toe te vertrouwen aan de toekomst met de littekens die zij in hun leven hebben opgelopen.
Pasen is het geloof dat het leven en de liefde het uiteindelijk winnen van het onrecht en de dood. Pasen is kiezen voor een nieuw leven, een leven vanuit de ziel en in het Licht van de Verrezen Heer. In die gedachte wens ik u, gelovig, niet- of anders gelovig, allen een Zalig Pasen toe!

Ootmarsum 21 april 2019,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman