Maria Magdalena, die vroeg in de ochtend naar het graf van Jezus gaat, zo verhaalt het Evangelie van de Paasmorgen. Het zou zich ook in deze dagen kunnen afspelen…. In deze weken waarin wereldwijd miljoenen mensen getroffen worden door het grillige coronavirus, mensen die moeten vechten voor hun leven. Mensen die sterven op de IC ’s in onze ziekenhuizen, zonder dat naaste familie afscheid kan nemen van hun dierbare partner, hun moeder of vader, hun opa of oma, zoon of dochter en noem maar op. Mensen die sterven door onschuldig lijden, net als Jezus, zonder normaal afscheid en uitvaart met familie en vrienden, maar in hele kleine kring begraven worden, zonder fysieke nabijheid van dierbaren, in stilte, zonder een knuffel of een troostende arm om je schouder, nee zelfs geen uitgestoken hand.
Maria Magdalena die vroeg in de ochtend….. ja, ’s morgens vroeg, wanneer ik mij in bed nog even omdraai, ( ook op deze paasmorgen) hoor ik in de straat de auto starten en rijdt een jonge vrouw weg, op weg naar haar werk in de wijk, ziekenhuis of misschien de zorginstelling, om kwetsbare mensen te verzorgen, met het gevaar ook zelf besmet te raken met het coronavirus. Vrouwen, in mindere mate ook mannen, proberen in moeilijke omstandigheden het leven te redden, de zware steen die bij vele onschuldige coronaslachtoffers zwaar op hun leven drukt, te verlichten, iets op te lichten, zodat er weer nieuw licht en iets van toekomst kan gloren. Het zijn niet de economie en het grote geld, die uiteindelijk ons het leven redden, maar het zijn deze helden, gedreven door liefde voor hun medemens. Voor het geld hoeven ze het niet te doen, nee, zij gaan voor dag en dauw de deur uit met hun tas gevuld met liefde en mededogen.
Meer dan ooit verlangen we in deze angstige en onwerkelijk overkomende periode naar geborgenheid, naar troost bij elkaar, naar een verhaal van geloof, hoop en liefde, een verhaal dat ons vanuit deze crisis kan leiden naar een nieuw perspectief. Velen onder ons voelen onzekerheid, angst voor je leven, angst voor het behoud van je baan, je toekomst.
Het levensverhaal van Jezus van Nazareth is een verhaal, dat al eeuwenlang mensen hoop en perspectief op een nieuwe toekomst heeft gegeven. Het levensverhaal van een man, vol van liefde en vrede, een man die de mens boven de Wet stelde. Een man, zo vol van God, dat men Hem Gods Zoon noemde, die voor de kwetsbaren in de toenmalige samenleving een baken van hoop en vertrouwen was, mensen weer op de been hielp in de zware crises van hun leven en weer perspectief gaf. Een man die met liefde als wapen tegen de wereldlijke en religieuze machthebbers in durfde te gaan, en de kwetsbaren hun menselijke waardigheid teruggaf. Een levenshouding die hem niet door de religieuze en wereldlijke machthebbers in dank werd afgenomen, want het kwam hen niet uit en daarom moest Hij het veld ruimen. Men probeerde Hem het zwijgen op te leggen, dat uitmondde in een moord tegen liefde, onrecht en vrede, een onrechtvaardige dood die Jezus moest ondergaan. Een onrechtvaardige moord die nog zo vaak plaats vindt in onze dagen. Machthebbers van toen en nu, ze willen hen het liefst in het graf opsluiten met een zware steen ervoor.
Maar het paasverhaal vertelt ons dat God, de Ene, Hem weer heeft opgewekt, dat Hij leeft, dat zijn liefde, zijn geest nog springlevend is, en dat wij Hem zullen ontmoeten in op onze eigen levensweg. Het paasverhaal vertelt ons dat onrecht, lijden en dood niet het laatste woord hebben, dat in de crisis van ons leven er onverwachte, positieve krachten naar boven komen.
Daarvan waren de vrouwen, met Maria Magdalena voorop, getuige. Zij brachten de leerlingen tot nieuw geloof, nieuw inzicht, zoals zij dat nu, heden ten dage, nog altijd doen, als natuurlijk dragers en beschermers van het kwetsbare mensenleven.
Dat mochten wij ook in afgelopen weken ervaren in de vele creatieve initiatieven die opborrelden in onze zorg voor elkaar. Tekens van nieuw licht en saamhorigheid in een verwarde samenleving, tekens van hoop dat Jezus ’ levensgeest nog altijd springlevend is. Daaruit mogen ook wij hoop putten, dat eens ook voor ons het nieuwe Pasen zal aanbreken, het moment waarop de tijd komt waarin de hoop het wint van de angst, onzekerheid plaats maakt voor toekomst, en wij kunnen getuigen dat ook ons leven gedragen wordt door een alles overstijgende liefde.
Moge het paasverhaal ons die hoop en dat verlangen levend houdt. Eens breekt de tijd aan waarop wij onze zoon Ruben die wij al drie weken niet mochten bezoeken, en zijn dagen alleen doorbrengt in zijn appartement, weer in onze armen mogen sluiten. Een nieuwe tijd gloort waarop u uw geliefde, of uw dierbare moeder of vader, opa oma of kleinkinderen weer in uw armen mag sluiten. De nieuwe tijd waarin de zwaar drukkende steen van deze crisis weer voorbij gerold zal zijn en wij weer mogen opstaan in het licht van een nieuwe morgen!
In dat geloof, in die hoop wens ik u allen, mede namens mijn collega ’s een Zalig Pasen!

Denekamp, 12 april 2020,
Pastor Jan Kerkhof Jonkman