Het blijft spannend,

Zo maar krijg je plotseling, een paar maanden geleden, voor de tv te horen, alle kerken gaan ( voorlopig ) dicht; niet alleen de kerken, maar ook het voetballen stopt, vergaderingen vervallen; alle scholieren moeten thuis blijven; het beste is: “niemand de deur uit” en houdt onderling een afstand aan van anderhalve meter. Wat een wereld! Hoe durven ze!
Elke zondagmorgen gingen Dieny en ik, zo noemden we dat samen naar de kerk. Dwz. Om kwart voor tien kwam de brandende kaars op tafel en via de tv vierden we de eucharistie plechtigheid mee. Je hoorde van veel mensen dat ze dat thuis ook zo deden. Je kon, als je een beetje geluk had ook de goed verzorgde internetviering volgen vanuit Denekamp om 9.00 uur.
Aarzelend wordt nu weer geprobeerd om de weekend-vieringen te kunnen / mogen vieren in de kerk. Aarzelend! U mag niet allemaal tegelijk komen, eerst per 100 gelovigen, achter in de kerk moet je je handen ontsmetten, je naam opgeven, de koster zegt waar je moet zitten, en het koor mag nog niet zingen.
Met grote omzichtigheid ga je ter communie. Je voelt je een vreemde in je eigen kerk en dat is jammer. Pastores / parochies zijn gebonden. Zelfs soms zo dat het je afschrikt om naar de viering toe te gaan. En links en rechts hoor je mensen zeggen, hoelang gaat dat goed, hoeveel kerkgangers houden we straks over op die manier.
Of is een geloofsgemeenschap zo vitaal dat we de stap – terug ook durven zetten. Even over dit moeilijk vreemde punt heenstappen van het nu, in de wetenschap dat we op weg zijn naar de viering waarin we ons weer helemaal thuis voelen.
Kijk naar elkaar om, horen we overal zeggen. Het geldt met name ook voor onze geloofsgemeenschap. Kom, het is de Heer zelf die ons uitnodigt
Allemaal tot ziens,

Henk Jacobs
De Lutte