Hoe vieren en beleven we anno 2018 het Pinksterfeest? Wat is er nog over van de prachtige gebeurtenis die plaats vond in Jeruzalem zo’n 2000 jaar geleden, waarover het Boek Handelingen ons vandaag verhaalt? Het feest van de grote verbroedering in de smeltkroes van volkeren en culturen die toen waren neergestreken in het multiculturele Jeruzalem? Het moet zoiets zijn geweest dat wij kennen als er een Oranjegloed neerdaalt over Nederland bij een op handen zijnde EK of WK voetbal, of tijdens de viering van Koningsdag, wanneer alle lagen van onze bevolking zich één voelen met elkaar, de verschillen tussen multicultureel Nederland wegsmelten en we samen ons gevoel van verbondenheid met elkaar over de grenzen van ons milieu, afkomst en religie heen, vieren. Het Oranjegevoel, de Oranjegloed doorbreekt en verruimt op dat moment de grenzen die we anders in het normale leven voelen en/of opleggen naar elkaar toe. Het tilt ons op uit, en doet ons overstijgen uit de grenzen binnen onze maatschappelijke klasse, cultuur, etniciteit of kerk en zet ons in een groter geheel. Het verruimt onze hokjesgeest, waarbinnen we ons in het alledaagse leven graag verstoppen en ons veilig wanen.
En misschien raken we juist daarin wel de kern van het Pinksterfeest, de gave van Gods Geest, die ook ons vandaag wil begeesteren om ons uit onze eigen vertrouwde hokjesgeest te lokken, en om ons heen te kijken, de ander te ontmoeten, in het vreemde om ons heen te ontdekken wat we als gemeenschappelijk hebben, te ontdekken dat God aan het werk is in heel de mensheid, in heel de aarde. Pinksteren nodigt ons uit om ons net als de leerlingen niet op te sluiten in onze veilige huizen, onze gevestigde kerkelijke tradities, hoe waardevol ze ook zijn. Ze nodigt ons uit ons niet af te sluiten voor nieuwe inzichten, nieuwe ontwikkelingen die de huidige schepping, levenservaring en wetenschap ons biedt, maar ons hart en onze afgesloten geest te openen voor Gods Adem, Gods Geest, voor nieuwe elan, dat door de afgesloten kerkdeuren heen breekt en ons toe stuwt naar een nieuwe toekomst.
Een toekomst, waarin grenzen worden doorbroken, alle mensen zich genodigd voelen aan de Tafel van eenheid, solidariteit en Liefde, waar Jezus zelf de gastheer is en ons uitnodigt. Een toekomst waarin allen bevestigd mogen worden door Gods Liefde, dat ook zij door Hem bemind worden, ook al heeft hun wieg ergens anders gestaan, zijn ze geboren toen hun ouders op de vlucht waren, of door ons als tweederangs burgers zijn weggezet. Pinksteren is het multiculturele feest, dat als een vuurrode gloed over ons wordt uitgestort. Gods Geest zet ons als het ware in vuur en vlam, zet ons in beweging naar de ander, en breekt grenzen open die wij mensen naar elkaar toe hebben opgeworpen. Zij doet ons de taal van het hart verstaan dwars door culturen en religies heen, iets dat ons vaak in het leven van alledag niet lukt. Met zijn liefde, zijn goede gaven zijn wij in staat in harmonie te leven met het vreemde om ons heen. De geest Pinksteren wil ons ruimte, lucht, adem, inspiratie en leven geven voor een nieuwe toekomst voor de mensheid, voor de aarde, voor onze kerken.
Zij wil ons ervoor behoeden dat wij ons opsluiten in ons eigen kerkgebouw, onze dogma’s, in ons eigen gelijk. Jezus’ boodschap van liefde, vrede, solidariteit en gerechtigheid, moet over heel de aarde verkondigd worden. Een Blijde Boodschap die juist ruimte gaf, grenzen doorbrak, nieuw perspectief bood aan degenen die in hun leven vastgelopen waren

Juist onze kerk, die al eeuwenlang die boodschap uitdraagt zou moeten bevorderen dat Gods Adem, dat Zijn Liefde, Zijn Geest de mensen kan bereiken. Juist zij zou de deuren niet op slot moeten doen, maar mensen open en gastvrij moeten uitnodigen, mensen nieuwe kansen moeten bieden. Mag zij mensen weigeren aan de kerkdeur of overslaan bij de communiebank, wanneer zij verlangen naar Gods heil en Zegen. Kunnen wij, zolang dit geschiedt het Pinksterfeest wel volop vieren?

Lieve mensen,
Deze dagen trekken veel mensen er op uit om op diverse manieren Pinksteren door te brengen en te vieren, misschien op een camping, genietend in de zon in de vrije natuur, of gaan mensen op dorpsfeesten of openlucht festivals uit hun dak, al of niet gepaard gaande met alcohol of andere genots- en bewustzijn verruimende middelen.
Met Pinksteren laat Gods Geest ons ook uit ons dak gaan. We moeten dan ook niet bang zijn de ramen en deuren van onze kerk te openen, opdat Gods Adem de kans krijgt een nieuwe inspirerende wind te laten waaien, opdat wij ons niet vastbijten in het verleden en in het omkijken naar vroeger, maar gesterkt door Gods Geest het durven te wagen met onze jonge generaties, als kerk een nieuwe toekomst op te bouwen.

laten we vandaag bidden dat Gods Geest zich uitstort over jong en oud, man en vrouw, hoog en laag, kerk en wereld, oost en west, gelovig en niet gelovig, twijfelaar en zeker wetende. Dat Gods Adem hen opnieuw mag raken, open breken en nieuwe ruimte mag geven in hun hart, hoofd, mond en handen.

Amen.

Pinksteren, 20 juni 2018,

Pastor Jan Kerkhof Jonkman