Meer dan ooit is voor mij het verhaal uit het Evangelie, toen de apostelen de komst van de Geest, de Geest die hen vertrouwen, moed en inspiratie zal geven voor de toekomst, afwachtten in een gesloten ruimte, uit vrees voor de Joden, uit vrees voor de buitenwereld zo herkenbaar in deze tijd. De apostelen voelden zich helemaal niet veilig nadat de Joden Jezus hadden vermoord. Zou hen hetzelfde lot wachten? Of zou het ook de teleurstelling kunnen zijn dat zij, nadat ze alles voor Jezus hadden opgegeven, hun werk, familie en alles wat hen dierbaar was achtergelaten hadden om Hem te volgen, dit avontuur zo’n dramatische ontknoping had? Was hun opoffering dan voor niets geweest? Het geloof en vertrouwen in die man die zo’n veelbelovende toekomst had geschetst en beloofd? Of wilden ze met niets of niemand meer te maken hebben en zaten ze maar doelloos bij elkaar te wachten op wat komen zou? En misschien wisten ze ook zelf niet waarom ze zichzelf teleurgesteld, moedeloos en radeloos, afgesloten hadden van de buitenwereld.

Hebben wijzelf, lieve mensen, ook het afgelopen anderhalf jaar niet dat gevoel gehad, helemaal opgesloten zitten voor de buitenwereld, uit angst dat we besmet geraakt zouden worden door het coronavirus? Afstand houden, mondkapjes op als je naar buiten gaat, thuis blijven werken, winkels gesloten, geen verjaardagen, geen bezoek meer aan opa en oma in het verzorgings- of verpleeghuis, geen feest of familieboek. Lange tijd waren de straten ‘s avonds leeg en gingen de lichten in de huizen vroeg uit. Er hing een vreemde stilte over het land en de wereld. Velen zijn vereenzaamd, ook veel jongeren en kwetsbaren in onze samenleving. De angst voor het virus, de angst dat we het misschien niet overleven na besmetting, heeft ons doen opsluiten in onze huizen, maar ook in onszelf. We voelden ons onveilig, we waren ineens ons leven niet meer zeker, we kwamen erachter dat ook onze utstekende gezondheidszorg ons leven niet meer kon redden. Veel mensen raakten zelfs depressief, zagen het niet meer zitten.

Langzamerhand komt er weer beweging in het openbare leven, komt de geest tot leven die ons weer vertrouwen schenkt in de toekomst. Allen zitten we te wachten tot het echt weer Pinksteren wordt in ons leven en in de wereld. Zitten we te wachten tot de Geest van positiviteit, vertrouwen in de toekomst, de geest van solidariteit en liefde, die ons weer inademt, optilt en vertrouwen geeft in een mooie toekoms. Een geest die door alle mensen wordt herkend en is te verstaan, door alle religies en culturen heen, zoals we hoorden in de Handelingen van de Apostelen. Meer dan ooit zijn ook wij ontvankelijk voor die Geest, Gods Geest die over de aarde zweeft en ons weer tot nieuw leven kan brengen, een leven in de geest zoals de Schepper ooit heeft bedoeld. De geest die ons voortstuwt naar een nieuw normaal. Want het leven zoals we dat leefden, een leven van ieder voor zich en god voor ons allen, was een doodlopende weg op naar het einde van het leven op aarde.

Meer dan ooit verlangen we naar het Pinkstergebeuren, naar de uitstorting van God ’s Geest over ons en de aarde, de geest die alles weer nieuw maakt, de geest die verbroedert, samenbrengt wat is verdeeld, de geest die ons drijft naar een nieuw leven, waarin elk tot zijn recht mag komen, elk leven de moeite waard is en gerespecteerd wordt, de geest die Jezus bezielde en uitdroeg in zijn leven. De geest die ook ons kan inspireren tot een nieuwe gemeenschap, een nieuwe Kerk, die het verleden en de fouten die zij heeft gemaakt achter zich laat, opnieuw begint en ons aanvuurt tot en nieuwe toekomst. Een Kerk die verhaalt over de grote daden van God, over Zijn liefde voor ons. Een kerk die borg staat voor barmhartigheid, gerechtigheid , vrede, goedheid vreugde en zachtmoedigheid, zoals Jezus ons heeft voorgeleefd. Zo ’n kerk, die dienend is, en niet uit is op macht en eigen gelijk, zal toekomstbestendig kunnen zijn.

Pinksteren is dan ook niet een gebeurtenis van eeuwen geleden, meer dan ooit hebben we nu behoefte aan die Geest, die Inspiratie. Bidden wij dat ook vandaag die Geest, die Jezus en de apostelen bezielde, over ons, over de Kerk en de wereld neerdaalt om ons allen te bezielen en aan te zetten tot de daden die Jezus ons heeft voorgeleefd.

Amen.

Noord Deurningen/Tilligte,
Pastor Jan Kerkhof Jonkman