Het bedevaartseizoen loopt langzaam ten einde, pelgrims keren weer terug van de spirituele plekken die ze hebben bezocht, waar ze weer op adem zijn gekomen en opgeladen met nieuwe energie weer thuis kunnen komen. Van al onze bedevaartplaatsen steekt de spiritualiteit van Maria er vaak met kop en schouders boven uit. Al sinds de Middeleeuwen biedt zij de gelovigen een warm en geborgen thuis binnen een wereld waarin men maar moet zien te overleven. Ondanks de ongekend grote welvaart in onze dagen, zijn er nog veel mensen voor wie het leven elke dag opnieuw een worsteling is. Velen vereenzamen, kunnen niet waarmaken wat de prestatiemaatschappij van hen verwacht, voelen zich tweederangs burgers, omdat zij niet volop meer kunnen deelnemen aan de zich steeds sneller ontwikkelende samenleving, waarin techniek en voortuitgang het credo is en het menselijk leven als een economisch product wordt gewaardeerd. Kun je niet meekomen, dan word je als verloren beschouwd en heb je afgedaan als slaaf binnen ons circus van het economisch systeem.

Wie ben ik als mens, ben ik nog iets meer dan het beeld dat ik aan anderen laat zien op Facebook, Instagram of Twitter? Is mijn levensverhaal dan alleen maar een successtory met mooie verhalen en plaatjes of is dat toch alleen maar de buitenkant? Wie ben ik toch, waar leef ik voor, waar leef ik naar toe? Het zijn de vragen van mensen van alle tijden. Vragen die vooral leven in de binnenkant van ons hart…. Vragen die te maken hebben met de grond van ons bestaan: wie ben ik, waar kom ik vandaan, waar leef ik naar toe?

Het zijn ook deze vragen die pelgrims in onze dagen op weg zetten, een zoektocht naar het binnenste in ons zelf, waar ik mijzelf op het spoor kan komen. Een tocht die gelopen wordt, ondernomen wordt door gelovigen en niet-gelovigen, kerkelijken en niet kerkelijken… een tocht waarin ik probeer te ontdekken wie ik ten diepste wil zijn.

Zou Maria ons in die zoektocht tot steun kunnen zijn? Zou haar zoektocht naar haar levensroeping ook voor ons anno 2018 nog van betekenis kunnen zijn? Een zoektocht naar het Geheim dat er meer is tussen hemel en aarde, dat er Iets is dat er voor zorgt dat we de ene voet voor de ander blijven zetten op ons levenspad? Iets dat ons troost en bemoedigt wanneer anderen ons afwijzen? Iets dat ons veiligheid en geborgenheid schenkt om zo onszelf te kunnen en mogen zijn? Iets dat ons altijd trouw blijft en het nooit met ons opgeeft?

Ooit, zo’n 2000 jaar geleden is er ons de vrouw geschonken, die uitverkoren was om ons iets van dat grote Geheim te onthullen, Maria van Nazareth. Gewoon bezig met haar dagelijkse werkzaamheden, zo vertelt de evangelist Lukas, krijgt zij de hemelse boodschap dat zij Gods meest geliefde mensenkind de wereld in mag dragen, een kind vol van Gods liefde en trouw. Zij mag het mensenkind baren dat als geen ander de titel “ ware Zoon van God verdiende”. Zo werd haar levensroeping duidelijk, om dit kind Jezus met alle moederliefde die zij in zich droeg op te voeden en voor te bereiden op zijn levenstaak: n.l. te redden wat verloren dreigde te gaan, om mensen op het goede spoor te zetten op weg naar Gods Koninkrijk van liefde, vrede en gerechtigheid.

Maria mocht iets van Gods goedheid en liefde baren en de wereld indragen. Een goedheid en liefde, die niet alleen de rijken en machtigen toekwam, integendeel, zij zouden van hun troon gestoten worden, want God zou zich het lot aantrekken van de kleinen, de armen, de uitgestotenen, de bedroefden, de ontheemden, degenen die verloren liepen in de samenleving. God zal hun hun menselijke waardigheid terug geven.

Maar God heeft geen andere schoot dan de schoot van aardse vrouwen, die zulke gave mensenkinderen kunnen baren. God heeft geen andere handen dan mensenhanden die anderen kunnen dragen en kunnen troosten. God heeft geen andere harten dan mensenharten om anderen lief te hebben. Maria laat ons zien hoe wij allen, mannen en vrouwen iets van dat grote Geheim van God zichtbaar kunnen maken, kunnen baren, en de wereld in kunnen dragen. Zou dat ook niet onze levensroeping zijn? Zouden wij, geïnspireerd door Maria, die levensroeping niet op het spoor kunnen komen door ook ons hart te openen voor God?

Wanneer wij ons hart openen voor Hem, zal Hij niet alleen aan Maria, maar aan ons allen grote dingen kunnen doen. Dan wordt ook Hij vlees en bloed in ons en krijgt Zijn Liefde, Zijn troost, Zijn barmhartigheid een menselijk gezicht. Door ons hart te openen kunnen wij onze eigen levensroeping op het spoor komen en opent het op onze eigen pelgrimstocht een nieuw perspectief, een nieuwe toekomst en een nieuwe kerk.

Moge Maria ons, in Kevelaer en hier, blijven inspireren op onze pelgrimstocht naar het grote Geheim dat ons aller leven draagt en dat ons oproept de aarde en de mensheid te hernieuwen!

Amen.

Denekamp, 8 oktober 2018

Pastor Jan Kerkhof Jonkman