Wanneer je overdag over de Meierij hier in Ootmarsum loopt, en je de mensen met al die afgeladen volle boodschappenkarretjes naar hun auto ziet lopen, dan kun je je niet aan de indruk onttrekken, dat we ons bevinden in het land van “hebben”! Het zal allemaal wel nodig zijn denk ik wel eens, ja, ik heb er niet zo’n kijk op, want thuis zorgt mijn vrouw voor de boodschappen en zij kan dat altijd nog op haar fiets. We gebruiken zelden de auto voor de boodschappen. Wanneer ik ze weer op weg naar huis zie rijden, laten ze vaak een tevreden blik zien. Zo, we hebben het weer binnen, om een week later weer hetzelfde ritueel te voltrekken. De Meierij geeft ons een blik op de wereld van het “hebben”. Trouwens als er ergens een buffet wordt aangericht, dan zie de mensen er in een run op aflopen om er als de kippen bij te zijn. Met een afgeladen vol bordje zie je ze weer terugkomen. Gaat het hier ook niet om het “hebben”?
“Hebben” is blijkbaar één van de meest invloedrijke machten in onze wereld. En onze reclame laat ons er wel toe verleiden, alsof je niet anders kunt, alsof het hebben van de nieuwste iphone, waarvoor je graag vele nachtelijke uren over hebt om de volgende ochtend de eerste te kunnen zijn, je het meeste geluk bezorgt. Achteraf weet je wel beter….
Zou het, beste mensen niet veel eerder moeten gaan over het “zijn”? Je bent toch niet op de wereld gezet om te “hebben”, maar om er te “zijn” voor de ander? Het gaat toch om de zorg voor de ander? En je wordt op een feestje toch niet uitgenodigd om zoveel mogelijk naar binnen te werken, maar om er te “zijn”? Gaat het vooral niet om de liefdevolle, warme zorg voor de ander? Is dat niet de kern waar de Schriftlezingen ons vandaag naar doen verwijzen? Heel treffend zien we dat uitgedrukt in het Evangelie in het verhaal over de wonderbare broodvermenigvuldiging. Zoals gebruikelijk namen mensen in die tijd een mondvoorraad brood mee voor onderweg, want je wist maar nooit. Maar wanneer de avond aanbreekt, gaat het spannend worden. Hoe moest dat toch met die mensenmassa die Jezus achterna ging, moeten de leerlingen gedacht hebben. En toen Jezus hen opdracht gaf om ze maar te eten te geven zal bij hen het angstzweet zijn uitgebroken. Tijdens de inventarisatie naar het aanwezige voedsel was er bij elkaar nog lang niet één boodschappenkarretje vol aanwezig. Er was slechts een handvol broden en twee vissen, zo op het oog een schijntje.
Maar wanneer Jezus, zoals gebruikelijk bij een vrome Jood, het zegengebed uitspreekt over het brood en de vissen, dan nodigt hij de menigte uit om samen met Hem het wonder van de broodvermenigvuldiging te voltrekken. En toen hij het begon te breken en te delen, begrepen alle aanwezigen wel wat hen te doen stond. Ieder had natuurlijk nog wel iets over van het mondvoorraadje van de dag, maar hadden dat achter gehouden. Het “hebben” vloeide over in het “zijn”. Iedereen deelde, er was voldoende voor iedereen, ja er bleef zelfs nog over!
Juist in het voordoen van zegenen, breken en delen, ligt de kern van de wonderbare spijziging. Hoe weinig je zelf ook hebt, wanneer je deelt kun je niet alleen de honger van jezelf en de ander stillen, maar dan blijkt dat er ook nog voldoende over blijft voor de generatie na ons. En dat kan een belangrijke les zijn voor ons, wij die zoveel mogelijk consumeren en de aarde leegroven van haar bodemschatten, met het gevaar dat er te weinig overblijft voor onze kinderen en kleinkinderen.
Zijn ook wij bereid om te delen, om niet alles voor onszelf te willen? Zijn ook wij bereid om ons te onttrekken van de wereldmacht van het “hebben” om gevoelig te worden voor de macht van het “zijn”? Vaak komen we er pas laat (te laat), achter dat het zo werkt. Pas tegen de avond, pas toen de levensdag van de mens, zou je hier misschien wel mogen invullen, ten einde liep, toen pas gingen ze met elkaar delen wat ze hadden.
Beste medegelovigen, de geloofsverhalen willen ons vandaag duidelijk maken dat het niet gaat om het” hebben”, maar om het “zijn”. Mogen we dat wonder hier met elkaar beleven in het Woord en in het Levensbrood waarin Jezus zichzelf ook aan ons aanbiedt!
Amen.

Ootmarsum, 23 juni 2019
Pastor Jan Kerkhof Jonkman