Misschien stuit het verhaal van Abraham u ook tegen de borst en denkt u: hoe kan dit verhaal van het offeren van kinderen toch voorkomen in de Bijbel. Hoe kan je met je gezonde verstand jouw eigen kind de keel doorsnijden en als een brandoffer een God opdragen. Gelukkig krijgt het op het laatst een verrassende en gelukkige wending. Door de tussenkomst van de Engel wordt de jongen gered. Abraham breekt daarmee met de gewoonte uit die tijd, dat de eerstelingen van land, dier en mens aan de goden werden geofferd om hen goedgunstig te zijn. In trouw aan zijn cultuur en godsvertrouwen is hij aanvankelijk bereid afstand te doen van zijn zoon, maar dan ontdekt hij dat God geen mensenoffers wil. Hij geeft hem de opdracht van zijn zoon te houden en hem de ruimte te geven om te worden wie hij wil.
Het is toch je kind, en je kind wil je beschermen en koesteren. Maar te veel bescherming kan ook verstikkend werken. Leren loslaten van iets dat je dierbaar is, vraagt je leven lang leren. Leren om je kind los te laten zodat ze zelfstandig hun eigen weg vinden.

Maar het gruwelijke verhaal van Abraham is helaas ook in onze dagen nog steeds werkelijkheid. Nog altijd worden talloze kinderen, jongens zowel als meisjes, als een onmenselijk brandoffer opgedragen om in onmenselijke omstandigheden zwaar werk te doen. Je treft ze aan in de mijnen, als katoenplukkers op het land, bij het knopen van tapijten, in de naaiateliers in de arme landen. Jonge meisjes worden met aandacht en mooie cadeautjes, of als chantage van het openbaar maken van naaktfoto ‘s, geronseld voor de prostitutie, zo konden we afgelopen vrijdag nog lezen in de krant. Zo kennen we kindsoldaten, ontvoering van schoolkinderen die gebruikt worden als seksslavinnen en jongens die gedwongen worden straathandel te doen. Zo werden bij ons in vroegere tijden ook veel oudste zonen opgeofferd om de ouderlijke boerderij over te nemen, of meisjes naar kloosters gepraat als offer voor God en de kerk, terwijl ze in hun hart iets anders wilden.

Voor al die gevallen die nog heden ten dage voorkomen, zouden wij ook de hemel willen afsmeken om een engel te zenden die roept: “Raak die jongen, raak dat meisje met geen vinger aan en doe hem niets!” Offer geen kinderen op voor jouw eigen doeleinden, jouw bedrijf of jouw geloof, offer geen kinderen op aan jouw passie, zoals de sport. Laat jouw zoon bij het ballet gaan als voetbal hem niets interesseert. Zit niet aan de kant van het veld te schreeuwen dat hij nog harder en fanatieker moet worden. Offer jouw kind niet op, op jouw droomaltaar om van jouw dochter of jouw zoon de ideale topsporter te maken, of erger, jouw tekortkomingen moet compenseren.
De les, de opdracht van het verhaal van Abraham is wel duidelijk: laat je kind los, laat ze vrij zodat ze hun eigen levensweg leren vinden. Wanneer wij ze die kans geven, en zij hun eigen levensbestemming vinden, zal er, net als bij Abraham, zegen rusten op hun leven en hun nakomelingen.

Om jouw levensbestemming te vinden heb je ruimte nodig, ruimte die ouders en opvoeders aan jou geven, om zo van binnen te voelen wie jij ten diepste bent, waar jouw talenten liggen, wat jou gelukkig maakt, en waartoe jij je voelt geroepen. In die ruimte ben je in staat een doorkijkje te vinden naar jouw levensbestemming. Dat doorkijkje naar de bestemming van het leven van Jezus van Nazareth, die ze trouw waren gevolgd, kregen ook de drieleerlingen, Petrus, Jakobus en Johannes boven op de berg Tabor. In stilte, ver weg van alle drukte van het dagelijks leven, wordt een tipje van de sluier van de levensbestemming van hun Meester opgelicht. Hij wordt geplaatst in het voetspoor van de twee grootste Profeten die Israël ooit heeft gekend, Mozes en Elia. Een levensbestemming die door God werd bevestigd in de woorden: “Dit is mijn welbeminde Zoon , luistert naar Hem”. Een levensopdracht waarin liefde, vrede en gerechtigheid voorop staat, maar ook een leven dat uiteindelijk opgeofferd wordt door de kopstukken van toen, die Hem te vrijpostig vonden en voelden dat Jezus de poten wegzaagde onder de stoelen van hun onbaatzuchtige wereldse en religieuze macht. Maar Hij kon niet anders dan deze weg gaan, ook al kostte Hem dat zijn leven. Een levensweg die op de berg Tabor door God werd bevestigd. Terug op de aardbodem, werden ze door Jezus uitgedaagd en bemoedigd zijn levensopdracht waar te maken. Ook al ging dat niet vanzelf, ook al wordt het leven overschaduwd door donkere wolken, zoals wij nu ervaren in de coronatijd. Eens zullen ook deze donkere wolken optrekken en zal het licht doorbreken, het Verrijzenislicht van Pasen, wanneer wij de kans krijgen weer opnieuw te beginnen.

Lieve mensen,
Leven is loslaten, los kunnen laten wat jou dierbaar is, waar je aan gehecht bent, want dan komt er nieuw ruimte, komen er nieuwe levenskansen, voor jouw kinderen, maar ook voor jou zelf. In de ruimte die we elkaar geven, kunnen we Gods Licht en Stem gewaar worden, de Stem in ons hart, die ons roept tot vrede, liefde en gerechtigheid. Een Stem waar zegen op rust. Laten we als nakomelingen van Abraham, als mensen die de weg van Jezus gaan, ons ervoor inzetten dat Gods Licht en Gods zegen alle volkeren der aarde mag bereiken.

Amen.

Ootmarsum, 28 februari 2021

Pastor Jan Kerkhof Jonkman