Het was in het Jaar des Heren 1969, vijftig jaar geleden, het jaar waarin Neil Armstrong als eerste mens landde op de maan, het jaar waarin de Beatles hun laatste publieke concert gaven, de eerste kerncentrale in Dodewaard werd geopend door koningin Juliana, het jaar waarin studenten massaal de universiteiten bezetten en meer democratie wensten, de Dam werd bezet door de hippies, Ajax de eerste Nederlandse club was die de finale bereikte van de Europacup I ( verloor van AC Milan met 4-1). Het jaar waarin student Jan Palach zichzelf in Praag in brand stak als protest tegen het terugdraaien van de hervormingen van de Praagse Lente, het jaar waarin de kinderserie Sesamstraat haar première beleefde in Amerika, de BTW werd ingevoerd en Nederland snakte naar het einde van de mini-mode, de koeien nog in de wei werden gemolken aan de melkmachine, je op je 65e gewoon naar een bejaardenhuis ging, het jaar waarin premier de Jong behoedzaam ons land in bedwang probeerde te houden en Paus Pulus de VI de zetel bezette in het Vaticaan. Het jaar waarin ik mij op het Klein-Seminarie voorbereidde op mijn eindexamen en op de warme zomerdagen het zwoele Franse lied: Je t’aime, over de cour van het seminarie galde en vele seminaristen verlangden naar de vrijheid in de wereld buiten de seminarie muren, verlangden naar een wereld waarin ze konden uitstijgen boven zichzelf.

In ditzelfde jaar werd hier in Denekamp, in het veilige Twente, omgeven door haar karakteristieke houtwallen en knusse dorpen en stadjes, hier aan de Dinkel het eerste ziekentriduüm gehouden. Een bijzondere gebeurtenis in de woelige jaren ’60, waarin vele grenzen werden doorbroken. Er werden vijf- en vijftig gasten ontvangen in de plaatselijke Huishoudschool, en om alles zo betaalbaar mogelijk te houden werden de soep en het vlees door de vrijwilligers thuis klaar gemaakt. Het werden onvergetelijke dagen voor de gasten die veelal vanwege hun beperkte mobiliteit aan hun huis of tehuis waren gekluisterd. Dagen waarin ze even buiten de deur kwamen en weer in contact kwamen met oude bekenden en weer actief konden meedoen met de liturgische vieringen, die als een rode draad door het programma liepen. Het werden dagen met een gouden randje waar al wekenlang naar werd uitgekeken, dankzij de medewerking van de vele, trouwe vrijwilligers.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder, leven we in een moderne tijd, kijken we anders naar het ouder worden, hebben ouderen een eigen positie verworven in onze samenleving en zelfs een eigen partij in de Tweede Kamer. Een tijd waarin hun levenswijsheid en de verworven talenten worden gewaardeerd en ouderen actief blijven deelnemen aan de samenleving. Niet langer zijn de ouderen veroordeeld tot een passief bestaan waarin voor hen werd gezorgd, maar worden ze uitgedaagd mee te doen. En ook al is de betrokkenheid rond kerk en geloof is afgenomen, de behoefte aan spiritualiteit is nog even groot.

Zo krijgen in onze tijd ouderen de kans mee te doen, van hun leven nog altijd een feestje te maken. Ook al is de levenswijn voor een groot deel op, en is ze vervangen door een glaasje water, dan nog is het de uitdaging om er toch nog iets moois van te maken. Dat leert ons vandaag ook het verhaal van de bruiloft in Kana, waar de bruid en bruidegom op hun levensfeest door de wijn heen zijn. Hun beste dagen zijn op, wat nu? Het leven is kleurloos en smakeloos geworden, iets dat ook ouderen ervaren in hun ouderdom, wanneer dierbaren wegvallen, ze moeten inleveren aan gezondheid en mobiliteit, ze het gevoel krijgen niet meer mee te kunnen doen en het volle leven zich aan hen voorbijtrekt. Waar blijft het levensgeluk en het levensplezier dat God ons heeft beloofd? Hoe raakt de wijn niet op in de nadagen van ons leven?
Maria geeft ons in het Evangelie de sleutel om toegang te krijgen tot onze levensvreugde. Luister maar naar datgene wat Jezus jullie zeggen zal. Luister maar naar Zijn stem, de stem waarin Gods Geest doorklinkt, een stem die klinkt in het Evangelie, maar die wij ook horen wanneer wij luisteren naar ons hart. Het is de stem waarin Gods Geest doordringt in ons leven en tegen ons zegt: Ik hou van jou, ik ben blij dat jij er bent, zoals een bruidegom houdt van zijn bruid. Wanneer wij die stem durven toelaten in ons leven, zal ons dagelijkse levenswater veranderen in heerlijke, kostelijke wijn, zal ons leven nieuwe glans krijgen en onze ouderdom omgeven zijn met een gouden randje. Misschien proeven we dan wel de beste wijn uit ons leven.

Lieve mensen, mogen wij deze dagen ervaren dat het leven een feest kan zijn als wij er zijn voor elkaar, aandacht en zorg hebben om elkaar en elkaar het gevoel geven dat jouw leven er toe doet, dat jouw leven kostbaar is en God van je houdt zoals een bruidegom van zijn bruid.

Amen.

Noord Deurningen, 4 oktober 2019, feestdag van de Heilige Franciscus.

Pastor Jan Kerkhof Jonkman