Hier worden Overwegingen gearchiveerd om ze nog eens na te lezen

 

Pinksteren 2018: Maak ruimte voor de Geest

Hoe vieren en beleven we anno 2018 het Pinksterfeest? Wat is er nog over van de prachtige gebeurtenis die plaats vond in Jeruzalem zo’n 2000 jaar geleden, waarover het Boek Handelingen ons vandaag verhaalt? Het feest van de grote verbroedering in de smeltkroes van volkeren en culturen die toen waren neergestreken in het multiculturele Jeruzalem? Het moet zoiets zijn geweest dat wij kennen als er een Oranjegloed neerdaalt over Nederland bij een op handen zijnde EK of WK voetbal, of tijdens de viering van Koningsdag, wanneer alle lagen van onze bevolking zich één voelen met elkaar, de verschillen tussen multicultureel Nederland wegsmelten en we samen ons gevoel van verbondenheid met elkaar over de grenzen van ons milieu, afkomst en religie heen, vieren. Het Oranjegevoel, de Oranjegloed doorbreekt en verruimt op dat moment de grenzen die we anders in het normale leven voelen en/of opleggen naar elkaar toe. Het tilt ons op uit, en doet ons overstijgen uit de grenzen binnen onze maatschappelijke klasse, cultuur, etniciteit of kerk en zet ons in een groter geheel. Het verruimt onze hokjesgeest, waarbinnen we ons in het alledaagse leven graag verstoppen en ons veilig wanen.

7e Zondag van Pasen Wezenzondag

Hoe moet het toch verder wanneer een jonge moeder of jonge vader wegvalt uit een gezin? Je moet er niet aan denken op deze Moederdag, hoezeer zij op zo’n dag gemist wordt door de kinderen die haar nog zo nodig hadden. Om maar niet te denken aan jonge kinderen die hun beide ouders al heel vroeg moeten missen. Dat mag toch niet gebeuren, zo zou je denken, maar het leven leert ons dat ons dit wel kan overkomen en dat het leven toch doorgaat.

Hemelvaart van de Heer: Trek je eens terug

Het valt niet altijd mee om iets dat je hebt opgebouwd los te laten, op te geven achter te laten of er afstand van te nemen. Hoeveel boeren en zakenmensen vinden het niet moeilijk om een stapje terug te doen wanneer hun zoon of dochter de boerderij of de zaak overneemt. Er op vertrouwen dat je kinderen goed omgaan met de verantwoordelijkheid, met datgene wat je zelf hebt opgebouwd, is blijkbaar geen gemakkelijke opgave. Niet zelden kan het tot conflicten komen, wanneer vader of moeder het leven op het erf, het doen en laten van hun opvolgers nauwlettend in de gaten houden en hun opvolgers daarmee onvoldoende ruimte om kansen geven om de boerderij of de zaak met hun eigen inzichten en talenten voort te zetten en uit te bouwen. Je terugtrekken, afstand nemen, zien dat het anders gaat dan je zelf zou hebben gedaan, het is een hele opgave voor ons. Nog moeilijker wordt het wanneer je definitief afscheid moet nemen en je je zorgen maakt om degene die achterblijft en vaak nog extra zorg nodig hebben.

Zesde Zondag van Pasen: Trouw in de liefde

“Het aantal huwelijken daalt nog steeds”’ hoorde ik deze week in het NOS-journaal zeggen. In twintig jaar tijd is het aantal huwelijken afgenomen met maar liefst een kwart. En het aantal geregistreerde partnerschappen weegt niet op tegen deze terugval. We merken het ook in de kerk: had ik vijf en twintig jaar gelden nog zeker twintig huwelijken, dit jaar staan er slechts twee in mijn agenda. Ik zie het ook in mijn eigen omgeving, in mijn eigen familie: er wordt nauwelijks nog getrouwd, en wanneer je toch gaat trouwen, blijkt dat niet zelden dat het bruidspaar aan hun vrienden moet uitleggen, waarom ze toch gaan trouwen? Zij zien blijkbaar dat het huwelijk niets toevoegt aan hun liefde, aan hun samenleven.

5e Zondag van Pasen: Verbonden met Christus en zijn gemeenschap

Beste mensen, Graag mag ik, wanneer ik er de tijd voor heb, kijken naar het t.v. programma Spoorloos, waarbij de KRO de zoektocht in beeld brengt van pleegkinderen naar hun biologische ouders, de zoektocht naar hun oorsprong. Ook al hebben zij vaak zulke goede pleegouders gehad, vaak blijft er een soort heimwee in hun leven naar hun wortels, naar de plek waar zij ter wereld kwamen, naar hun oorspronkelijk thuis, ook al is vanaf hun eerste kinderjaren Nederland hun thuis geworden, en noemen ze hun pleegouders, vader en moeder.