Hier worden Overwegingen gearchiveerd om ze nog eens na te lezen

 

Jubileum oud-prinsen Othmarridders Oatmössche 24 februari 2019

Oons leeven Heer lacht vanmorren in zien vuustke Want Hee hef de oale prinsengarde in zien huuske Veer en veertig joar oale wiesheed Doarvan wet ook oonse stad beschead. Allmoal tehoop in de karke in de baank Zorgt ze elk joar weer veur plezearig vergaank Al is de hoar al oarig gries Ie brengt ze nog nich rap van de wies. Noa ’n joar van onmeunig angoan en plezeer Loat zee toch wal nen kleenen veer De stad löt ear dan nig vall’n Want doarno könt zee bie de oale garde knall’n.

Carnaval 2019 Masker op, masker af!

Voor de aanstaande, dolle dagen, wil ik uw speciale aandacht vragen. Met woorden doorspekt met humor, want we hebben geen zin in gemor. Niet alleen in het zuiden, Hoor je de carnavalsklokken luiden Ook de klokken in de oude Nicolaastoren Zijn al van verre te horen. Dinkelland dompelt zich in carnavaleske sfeer, En voelt zich een toffe peer. Het Twentse doarp gaat uit z’n bol, en danst zich dagenlang dol.

5e Zondag: Heer, hier ben ik

Op 27 oktober 1956 vertrokken 10 jongens tussen de 17 en 19 jaar van het Kleinseminarie in Zenderen, onder leiding van drie paters Karmelieten, met de boot vanuit Antwerpen naar Brazilië, om daar hun verdere studie af te maken en zich voor te bereiden hun het werk aldaar. Dat moet een geweldige onderneming zijn geweest in die tijd, waarin je wist dat je het vaderland voorlopig niet meer terug zou zien. Zo trokken 10 jongens, waaronder twee Tukkers een nieuw avontuur tegemoet, hun roepstem volgend om missionaris te worden in Zuid Amerika, een voor hen vreemd land, een heel andere cultuur. Allemaal waren ze enthousiast begonnen aan de oproep van de paters: wie wil er naar Brazilië, om zo hun hun roeping waar te maken. Thuis op de Twentse boerderijen zullen de ouders en de familie met deze beslissing van de jongens het niet altijd eens zijn geweest. Eveneens wanneer een zoon of dochter met de mededeling thuis kwam dat zij/zij naar het klooster wilde gaan. Menige traan, soms in het verborgene, zal zijn gelaten door de ouders wanneer zij hun zoon of dochter moesten missen. Wanneer je een roeping voelde tot het geestelijk of religieus leven, dan moest je het oude leven, dan moest je het wereldse leven achter je laten, en trad je toe tot een nieuwe kloosterfamilie. Niet alle jongens die vol idealen vanuit het seminarie in Zenderen vertrokken waren, haalden de eindstreep. Zeven traden uiteindelijk uit het klooster of ambt, drie zijn nog steeds werkzaam in het pastoraat, waaronder pater Hennie Haamberg uit Tilligte. Je roeping volgen, betekent een radicale keuze maken in jouw leven. Zo heb ik ook dertig jaar geleden mijn baan opgezegd om aan het werk te gaan in de kerk. Mijn diakenwijding was dan ook een keuze voor het leven, een keuze waarin ik werd gesteund door mijn echtgenote en kinderen. Zij voelden het als een bevestiging van datgene wat er diep in mij leefde. Het voelde voor mij als thuiskomen op een plek waar ik mij gelukkig voelde. Aan het begin van de wijding werd ik door de bisschop naar voren geroepen en moest ik antwoorden: Ja, hier ben ik! Woorden die ik nooit meer zal vergeten en die diepe indruk maakten. Wanneer men mij vandaag opnieuw zou roepen, dan zou ik hetzelfde antwoorden: Ja, hier ben ik!

Overweging 3 februari 2019

Vierde Zondag: Waar ben jij er één van?

Wanneer ik als kind bij een vriendje aan te spelen was en er kwam bezoek, dan werd steevast aan mij gevraagd: “Woar bin ie d’r een van? Het is een typisch opmerking om iemand een plek te geven alsof de naam of afkomst er toe zou doen? Mensen willen graag iemand kunnen plaatsen, een plek kunnen geven. Je afkomst, jouw familie, de naam die je droeg, van welk boerenerf je afkomstig was, deed er blijkbaar wel toe. Soms werden jou, wanneer je afkomstig was uit een middenstandsgezin, zoon was van een onderwijzer of herenboer, extra kwaliteiten en status gegeven. Elke naam was dan ook niet hetzelfde, bij de ene naam kreeg je meer toegedicht dan bij de ander. Zou een zoon of dochter uit een arm milieu dan wel in staat zijn om te gaan studeren? In mijn jeugd was dat niet vanzelfsprekend, er werd meer gekeken naar een naam of afkomst, dan naar de kwaliteiten die iemand bezat. Dus geen gelijke kansen vor iedereen. Zo ontmoette ik als docent en manager van de HBO Theologieopleiding vaak jonge vrouwen die nooit de kans hadden gekregen om te studeren. Ik vond het geweldig om te zien hoe zij zich op latere leeftijd ontwikkelden en hun levensroeping toch nog konden waarmaken. Ik herinner mij hoe wij als priesterstudenten tijdens vakanties bij elkaar op bezoek gingen en we zo diverse families leerden kennen. Ooit kwamen we op bezoek bij het gezin van één onzer studenten in ons bisdom. We kwamen terecht in een zeer armoedig gezin, waar we overigens heel hartelijk en gastvrij werden ontvangen. Voor mij was het een soort cultuurshock, ik had nog nooit zoveel armoede gezien. Onze medestudent had een goed verstand en bracht het uiteindelijk zelfs tot hoogleraar. Ik vond het geweldig dat hij die kans heeft gekregen en genomen zich zo te mogen ontwikkelen.

Overweging 4 februari 2019

Beste mensen, In de voorbereiding op deze viering op Maria Lichtmis, de opdracht van het kind Jezus in de tempel, bladerde ik in het plakboek waar wij de geboortekaartjes die wij ontvangen verzamelen. Heel bijzonder zijn de oudste, de geboortekaartjes van mijn echtgenote en haar gezin. De aankondiging van hun geboorte luidde als volgt: Met grote vreugde en dankbaarheid jegens God, geven wij u kennis van de geboorte van ons dochtertje en zusje… Met aan de buitenkant van het kaartje een afbeelding waarin met het nieuwe leven een directe relatie werd gelegd met God, al of niet vergezeld door een passende tekst: Gij hebt voor mijn zieltje het eeuwig leven gegeven en gaf mij door het H. Doopsel het eeuwige leven, of : Ego te lino… Ik zalf u met de olie des heils opdat gij eeuwig leven moogt bezitten. De geboorte van het nieuwe leven werd duidelijk ervaren als een geschenk van de schepper. Rustig verder bladerend veranderde de tekst in de loop der jaren: dertig jaar later was God van het geboortekaartje verdwenen. Er kwamen teksten als: met vreugde verwacht, in liefde ontvangen; dankbaar en blij zijn wij met de geboorte van…Later viel het woord dankbaar ook weg en was het vooral: Blij zijn wij met… Ook zitten er kaartjes in waarin niet de ouders de geboorte aankondigen, maar het kind zichzelf presenteert: o, wat fijn om bij papa en mama te zijn……Hallo, hoera, hier ben ik dan…kom kijkden er is iwets aan de hand, ik heb het liefste zusje van het land…Hoezo uitgeteld, ik heb gewoon de ooievaar gebeld… die had de voicemail aan, dus heb ik het maar zelf gedaan… Kiekeboe, hier ben ik dan…. Zelden ontvang je nog een kaartje waarop de dankbaarheid jegens God wordt uitgesproken. Steeds meer worden baby ’s als een soort vanzelfsprekendheid aangekondigd. Soms lijkt het zelfs op een soort planning… het nieuwe leven als een vanzelfsprekendheid. Lang elke geboorte, elk nieuw leven is een vanzelfsprekendheid. Wanneer je dit overkomt en je op enig moment, vaak na een medisch traject met veel offers van jonge mensen, dan besef je dat het nieuwe leven niet een vanzelfsprekendheid is, maar een geschenk dat je toevalt en waarbij je even een stap terug doet, omdat er Iemand aan het werk is, Iemand die wij in de loop der eeuwen God noemen, de bron en schenker van het leven. Helaas is dat besef in onze moderne samenleving, waarbij we denken alles zelf te kunnen maken en plannen, alles in de hand hebben, verdwenen naar de achtergrond. De relatie tussen God en het nieuwe leven wordt niet meer bij voorbaat gelegd. Men ziet vaker de gynaecoloog als de nieuwe schenker van het leven, terwijl ook die ook geen garantie kan geven dat een zwangerschap gaat lukken. In situaties waarin de geboorte van jouw kind niet als een vanzelfsprekendheid wordt ervaren, is er ruimte om De Schenker van het leven, de inblazer van de levensadem, op wiens adem wij allemaal leven, te danken. Die dankbaarheid van de jonge ouders komt binnen onze kerk tot uitdrukking in het Sacrament van het Doopsel, een moment om God te danken voor dit nieuwe leven en te vragen om Zijn Zegen over de toekomst van dit kind.