11e Zondag van het jaar: De kerk na corona: een nieuwe boom

Eén van de vragen die vele betrokken kerkgangers bezighoudt is: hoe zal het verder gaan met de kerk na corona? Nu het erop lijkt dat sommigen gebruik hebben gemaakt van de crisis om de kerk op een afstand te houden, of zelfs de deur naar de kerk hebben afgesloten. We hebben ervaren dat meerdere parochianen niet meer kozen voor een kerkelijk afscheid na het overlijden van hun dierbare. Zou de coronacrisis dan de genadeklap hebben gegeven voor het eens zo bloeiende kerkelijk leven in onze regio?
Beste mensen, laten we eerlijk zijn: ook al voor corona liep de betrokkenheid bij de kerk en het kerkbezoek terug, voelden velen, jong en oud, ook al zijn ze gedoopt, gevormd en kerkelijk gehuwd, zich minder verbonden met de kerk en het geloof, en vulden ze de vrije zondagochtend op een andere wijze in. Blijkbaar was de kerk voor hen niet meer de plek waar ze de inspiratie ontvingen voor God ‘s Rijk van liefde, vrede, vreugde en rust. Terwijl dat de Blijde en Bevrijdende kernboodschap is van het Evangelie, dat Jezus predikte en waarvoor hij zijn leven brak en gaf. Blijkbaar voelden velen dat de Kerk vanwege haar streven naar macht en de grip op het menselijk leven, de fouten uit het verleden, de misbruikschandalen, en haar hardnekkigheid om veranderingen en nieuwe inzichten toe te laten, niet meer als hun kerk. Voor velen voelde de Kerk als gedateerd en niet meer als bij de tijd. Terwijl zij eeuwenlang een bron was van inspiratie en een veilige schuilplaats van de mens.lees verder… 11e Zondag van het jaar: De kerk na corona: een nieuwe boom

Drieëenheid: Woar bin ie d’r een van?

Wanneer ik als kind bij vrienden speelde en daar een vreemde op bezoek was die mij niet kenden, dan kreeg ik steevast de vraag op mij afgericht: Woar bie ie d’r een van? Twentenaren kunnen soms iets zo mooi en zo krachtig uitdrukken om feilloos de juiste informatie te krijgen of te verstrekken. Als ik dan antwoordde met : “Ik bin Jan van Kerkhoffer Hendrik en Sientje”, dan wisten precies wie ik was, waar ik woonde, uit welk gezin ik kwam en bovendien trilde in deze informatie ook nog een hele familiegeschiedenis mee van diverse generaties Kerkhof Jonkman. Steevast kwamen dan vaak ook een aantal familieleden voor het voetlicht. Mensen willen graag weten wie ze voor zich hebben, de naam en de afkomst, het gezin, het milieu, blijkbaar voegt het iets wezenlijks van een persoon toe. Een naam draagt bij aan duidelijkheid, iemands identiteit, iemands eigenwaarde. Je zou het misschien ook wel als een soort een identiteitskaart, een DNA profiel kunnen beschouwen dat je als een inzichtbare chip vanaf jouw geboorte is ingeplant en meedraagt. Je kan er vaak dezelfde familietrekjes in herkennen. Mensen konden je dan gelijk plaatsen in de sociale kaart van je dorp, je directe omgeving. Als je weet met wie je te maken hebt, kun je iemand plaatsen en dat geeft vertrouwdheid en een veilig gevoel.
Ongetwijfeld zullen ook mensen die Jezus ontmoetten en Hem niet kenden zich afgevraagd hebben: “Woar is Hij d’r één van?” Wanneer ze in contact kwamen met Hem, hadden ze gelijk een gevoel: Hij heeft iets wat het gewone menszijn overstijgt, Hij is niet alleen van hier. Hij draagt iets mee wat wij als mensen eigenlijk niet kunnen opbrengen, iets goddelijks, dat moet van Hogerhand komen. Hij droeg een grenzeloze liefde uit jegens de medemens, Hij doorbrak grenzen die mensen vanuit zichzelf niet konden overstijgen, Hij opende ogen en oren die tot die tijd gesloten en dicht waren. In Hem brak een nieuw perspectief en nieuw inzicht op mens en religie door. Hij bracht je dichter bij het geheim van het leven. Wanneer Hij in de buurt was, dan voelden mensen God heel dicht bij. En omdat Jezus over God sprak in het beeld van zijn Vader, noemden mensen Hem dan ook zijn Zoon. ‘God allemachtig”zei Herman Finkers in zijn bekende filmpje Kroamschudden in Mariaparochie ,in doar nen Zön van.lees verder… Drieëenheid: Woar bin ie d’r een van?

Pinksteren 2021: De geest bezielt tot nieuw leven!

Meer dan ooit is voor mij het verhaal uit het Evangelie, toen de apostelen de komst van de Geest, de Geest die hen vertrouwen, moed en inspiratie zal geven voor de toekomst, afwachtten in een gesloten ruimte, uit vrees voor de Joden, uit vrees voor de buitenwereld zo herkenbaar in deze tijd. De apostelen voelden zich helemaal niet veilig nadat de Joden Jezus hadden vermoord. Zou hen hetzelfde lot wachten? Of zou het ook de teleurstelling kunnen zijn dat zij, nadat ze alles voor Jezus hadden opgegeven, hun werk, familie en alles wat hen dierbaar was achtergelaten hadden om Hem te volgen, dit avontuur zo’n dramatische ontknoping had? Was hun opoffering dan voor niets geweest? Het geloof en vertrouwen in die man die zo’n veelbelovende toekomst had geschetst en beloofd? Of wilden ze met niets of niemand meer te maken hebben en zaten ze maar doelloos bij elkaar te wachten op wat komen zou? En misschien wisten ze ook zelf niet waarom ze zichzelf teleurgesteld, moedeloos en radeloos, afgesloten hadden van de buitenwereld.lees verder… Pinksteren 2021: De geest bezielt tot nieuw leven!

7e Zondag van Pasen: Hoe moet het verder met ons geloof?

Wie had vijf en twintig jaar geleden kunnen denken dat het met de kerk en het geloof zo bergafwaarts zou gaan. Dat het geloof, dat eeuwenlang de bron en inspiratie van mensen was en voor een belangrijk deel hun leven bepaalde, zomaar zou verdwijnen naar de rand van de samenleving. Wie van ons had toen kunnen denken dat niet alleen in de steden, maar ook de dorpen de kerken zouden verdwijnen. Niet alleen in het Westen van ons land, maar ook in ons dierbare Twente, door al zo snel de kerk b.v. in Albergen zou worden verkocht, de kerk die met grote spaarzaamheid en offerbereidheid van onze voorouders is opgebouwd. Wie van ons had kunnen denken dat God, het kloppend hart in onze dorpen, ooit zou verdwijnen. En als we de berichten mogen geloven, zal dit niet tot Albergen, Reutum, Fleringen, Vasse en Langeveen beperkt blijven. En als de ontwikkelingen in hetzelfde tempo voortschrijden, zal dit ook het beeld van de kerk en het geloof in Lumen Christi aantasten.
De trouw aan het geloof, de kerk en de traditie die generaties lang ons Twenteland markeerde, is aan het afbrokkelen en niet meer vanzelfsprekend. Trouw is in deze moderne tijd een begrip dat onderhevig is aan erosie. Het is niet meer vanzelfsprekend dat je heel je leven lang bij jouw geliefde blijft aan wie je eeuwige trouw hebt beloofd. Hoeveel huwelijken stranden er niet in onze tijd? Ja, soms hoor ik zich wel eens iemand afvragen of de mens wel geschapen is om heel zijn leven trouw te zijn aan de eens gedane belofte!lees verder… 7e Zondag van Pasen: Hoe moet het verder met ons geloof?

Mariaviering 2021: Een vruchtbare schoot voor Gods hoop

Lieve mensen, we leven nog altijd in onzekere tijden sinds het coronavirus de wereld al anderhalf jaar in haar grip heeft. Ondanks de voortschrijdende vaccinaties zijn er altijd nog vele ziekenhuisopnames en is de zorg op de IC ’s overbelast. Nog altijd moeten we voorzichtig zijn, moeten we afstand houden, mondkapjes dragen en is het normale leven nog lang niet op gang gekomen. En nu blijkt dat ook veel jongeren heel ziek kunnen worden van het virus en velen een lange revalidatie staat te wachten met de onzekerheid of ze ooit nog wel weer het oude leven weer kunnen oppakken als voorheen. Ondertussen worden we naast de discussie ook nog overspoeld door verwarrende berichten die verklaren dat er helemaal geen sprake is van een gevaarlijk virus, maar dat de overheid verwarring zaait en uit is op macht en ons de vrijheid heel bewust heeft afgepakt. Nep-nieuws van de bovenste plank of is het ontkenning van wat we dagelijks zien in de media?
Voor het eerst sinds jaren komt aan het licht dat alles in het leven niet maakbaar en zeker is, dat ook onze medische wetenschap niet alles kan voorkomen, dat ondanks een goede leefstijl en gezondheidszorg een onzichtbare sluipmoordenaar ons leven kan bedreigen en vernietigen.
In zulke situaties troostten onze voorouders zich aan het gebed, konden ze hun hart uitstorten bij Maria en vonden ze troost in het geloof. Het hield hen op de been, het gaf hen kracht de en hoop om donkere nacht in hun leven door te komen tot een nieuw morgenlicht aan de horizon verscheen.lees verder… Mariaviering 2021: Een vruchtbare schoot voor Gods hoop

Zesde Zondag van Pasen: Gedragen worden door liefdevolle handen

Deze dagen las ik een artikel over een vroedvrouw die na haar pensionering terugkeek op haar werk als vroedvrouw. Ze vond het heel bijzonder dat zij al die jaren dit werk in grote dankbaarheid had mogen verrichten en zo dichtbij een intieme gebeurtenis in het mensenleven aanwezig mocht zijn. Met meeste dat me raakte was dat ze zei: “Als vroedvrouw waren het mijn handen die als eerste het kind na de geboorte aanraakten en opvingen. Dat moest heel zorgvuldig gebeuren, want het was voor het kind een hele overgang van de veilige, warme baarmoeder naar de koude, harde mensenwereld. Het moesten liefdevolle handen zijn die dit kind als eerste voelde en opvingen. Heel belangrijk is het, zo vertelde ze, dat de overgang van de baarmoeder naar de wereld liefdevol geschiedt, dat het vertrouwde handen zijn die een naakt en weerloos mensenkind opvangen, dat het kind meteen voelt dat het welkom is.
Toen ik dit las, moest ik meteen denken aan een klein beeldje dat mij ooit werd geschonken na de inwijding van een monument voor het ongedoopte kind. Het beeldje van een volwassen hand, die een klein, kwetsbaar, naakt mensenkind draagt.
Het beeldje staat voor mij symbool voor God ’s Hand, die elk kwetsbaar mensenkind blijft dragen, ook al voelt het zich verlaten door iedereen.lees verder… Zesde Zondag van Pasen: Gedragen worden door liefdevolle handen

Derde Zondag van Pasen: Geloven met ons hart

Soms hoor ik wel eens dat mensen, wier partner is overleden, hun overleden man of vrouw terugzien in hun dromen. Of zoals een weduwe mij eens vertelde, dat zij de nabijheid van haar man voelde in een plotselinge zachte, warme bries, toen zij op een avond buiten zat. Zelf maakte ik ooit mee toen ik het kind van een achternichtje doopte, dat ik mijn jong gestorven nicht, zag oplichten in haar dochter. Ze had hetzelfde gezicht, dezelfde stem, dezelfde glimlach, straalde dezelfde warmte uit. Ondanks het pijnlijk gemis van haar afwezigheid bij de doop van haar kleinkind, zag ik mijn nicht oplichten in haar dochter.
In haar kwam zij opnieuw tot leven zag ik haar voor de geest, en was zij er bij de doop helemaal bij, ondanks dat we allen de pijn voelden van de levenswonden van haar veel te vroeg overlijden. Voor ons was zij er helemaal bij, ook al konden we haar fysiek niet zien. Een verrijzeniservaring waarbij je gelooft dat iets goeds bij God nooit verloren gaat. Een ervaring met de worsteling van wat je ziet met je ogen en je verstand enerzijds en het zien en ervaren met jouw hart anderzijds. Want het hart is de symbolische plek van de ontmoeting met de ander, de ontmoeting met God. Zo stond mijn nicht weer op in mijn hart, zag ik haar oplichten in haar dochter als een levende werkelijkheid, doordat we de pijn en wonden van haar te vroege overlijden aanraakten.lees verder… Derde Zondag van Pasen: Geloven met ons hart

Pasen 2021

Lieve mensen

Wie van ons had kunnen denken dat wij dit jaar, voor de tweede keer, Pasen zouden moeten vieren in een Lockdown. Pasen zonder poaskearls, zonder vlöggelen, zonder drommen toeristen in de straten van ons stadje, volle terrassen met mensen die genieten van het aangename voorjaarszonnetje, zonder het paasvuur op de paasweide en na smeulende vuurtjes in Oost Nederland. Pasen in een bijna lege kerk en het paaslof met maar dertig mensen. Terwijl Pasen het feest der feesten is, zeker binnen onze volkstraditie in Noord Oost Twente. De meesten onder ons, zoals ik zelf, kennen de onderdrukking en de demping van het feestgevoel in de Tweede Wereldoorlog niet, hebben dat nog nooit meegemaakt. De corona heeft de rem op ons volle leven gezet, terwijl met Pasen juist alle remmen die ons leven beperken, benauwen, bedreigen, of ons het leven kunnen benemen, juist los moeten gaan. Het Verrijzenislicht van de paasmorgen zou ons juist weer hoop en perspectief moeten geven op een nieuw begin. Een nieuwe morgen, waarin het Licht, Gods Licht, ons weer doet opstaan om hoopvol op weg te gaan naar een nieuwe toekomst. Juist nu hunkert onze wereld naar dat perspectief, naar licht uit deze donkere coronatijd met vele slachtoffers, naar verlossing van een onzichtbaar klein virus, dat de gezondheid van miljoenen mensen en een groot deel van het maatschappelijk en persoonlijk leven, in haar greep had. Meer dan ooit is het verhaal van Pasen actueler geworden in onze tijd, terwijl velen het verhaal niet meer kennen, en voor wie Pasen is verworden tot extra vrije dagen, het bezoek aan pretparken of winkelboulevards.lees verder… Pasen 2021

Paaswake 2021

Lieve mensen

Wie van ons had kunnen denken dat wij dit jaar, voor de tweede keer, Pasen zouden moeten vieren in een Lockdown. Pasen zonder paasvuren, zonder paasgebruiken, zonder het bezoek van alle kinderen en kleinkinderen, Pasen in een bijna lege kerk. Terwijl het, het feest der feesten is, zeker binnen onze volkstraditie in Noord Oost Twente. De meesten onder ons, zoals ik zelf, kennen de onderdrukking en de demping van het feestgevoel in de Tweede Wereldoorlog niet, hebben dat nog nooit meegemaakt. De corona heeft de rem op ons volle leven gezet, terwijl met Pasen juist alle remmen die ons leven beperken, benauwen, bedreigen, of ons het leven kunnen benemen, juist los gaan. Ons juist verlossing, bevrijding brengen uit knellende, neerdrukkende, benauwende banden die ons zijn opgelegd, en weer hoop en perspectief geven op een nieuw begin. Een nieuwe paasmorgen, waarin het Licht, Gods Licht, ons weer doet opstaan om hoopvol op weg te gaan naar een nieuwe toekomst. Onze wereld hunkert naar dat perspectief. Onze wereld hunkert naar licht uit deze donkere coronatijd met vele slachtoffers, de crisis, waarin en onzichtbaar klein virus, de gezondheid van miljoenen mensen en een groot deel van het maatschappelijk en persoonlijk leven, in haar greep had en bedrukte. Weer dan ooit is het verhaal van Pasen actueler geworden in onze tijd, terwijl velen het verhaal niet meer kennen, en Pasen is verworden tot extra vrije dagen, het bezoek aan pretparken of winkelboulevards.lees verder… Paaswake 2021

4e Zondag in de Veertigdagentijd: Kies voor het Licht, kies voor het goede!

Al enkele keren heb ik met pelgrims het Holocaustmuseum Yad Vashem bezocht in Jeruzalem. Een monument dat ons moet blijven herinneren aan de Joodse slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog, dat ons moet blijven herinneren aan de misdaden tegen het Joodse Volk, de massale vernietigingskampen, opdat wij niet weer in dezelfde fout terugvallen. Al wandelend door dit museum wordt je duidelijk hoe gruwelijk deze periode is geweest en vraag je je af hoe de mensheid tot zoiets in staat is geweest. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat zij zo zijn afgedwaald van onze menselijke beschaving, de menselijke waardigheid gruwelijk hebben geschonden en massaal, gewetenloos, menselijk leven hebben vernietigd. Frappant is dat een groot deel van het museum zich onder het maaiveld bevindt, wat aangeeft dat datgene wat dit monument ons laat zien, het daglicht niet kan verdragen. Een volk afgedwaald van de beschaving, dwars tegen alle menselijke, christelijke waarden en normen in, dwars tegen Gods schepping, tegen zijn Liefde en rechtvaardigheid in, veroorzaakte een donkere wolk boven Europa, en verduisterde Gods Licht van Liefde, trouw, vrede en goedheid jegens de mens en de schepping. Yad Vashem, dit monument moet ons waarschuwen om nooit meer te vervallen in oude fouten, in fout gedrag. De naam: Yad Vashem, betekent: Vinger…Hand, verwijzend naar de profeet Jesaja, waarin de profeet zegt dat God ons niet in de steek laat, dat Hij het recht handhaaft, dat Hij redding, nieuwe toekomst brengt. Ook dat is in de bouw tot uitdrukking gebracht, want bij het uitgaan van het museum loop je tegen een helling op, naar een balkon. En vanaf dat balkon die je het nieuw opgebouwde Jeruzalem aan je voeten liggen. M.a.w.: God geeft altijd nieuwe toekomst.lees verder… 4e Zondag in de Veertigdagentijd: Kies voor het Licht, kies voor het goede!

Tweede Zondag in de Veertigdagentijd: Geroepen om los te laten!

Misschien stuit het verhaal van Abraham u ook tegen de borst en denkt u: hoe kan dit verhaal van het offeren van kinderen toch voorkomen in de Bijbel. Hoe kan je met je gezonde verstand jouw eigen kind de keel doorsnijden en als een brandoffer een God opdragen. Gelukkig krijgt het op het laatst een verrassende en gelukkige wending. Door de tussenkomst van de Engel wordt de jongen gered. Abraham breekt daarmee met de gewoonte uit die tijd, dat de eerstelingen van land, dier en mens aan de goden werden geofferd om hen goedgunstig te zijn. In trouw aan zijn cultuur en godsvertrouwen is hij aanvankelijk bereid afstand te doen van zijn zoon, maar dan ontdekt hij dat God geen mensenoffers wil. Hij geeft hem de opdracht van zijn zoon te houden en hem de ruimte te geven om te worden wie hij wil.
Het is toch je kind, en je kind wil je beschermen en koesteren. Maar te veel bescherming kan ook verstikkend werken. Leren loslaten van iets dat je dierbaar is, vraagt je leven lang leren. Leren om je kind los te laten zodat ze zelfstandig hun eigen weg vinden.lees verder… Tweede Zondag in de Veertigdagentijd: Geroepen om los te laten!

Vierde Zondag door het Jaar: Macht of gezag!

Naar aanleiding van de coronamaatregelen zijn er de laatste maanden, weken en dagen vele Nederlanders in ons land die in opstand gekomen tegen het gezag van de regering. Ze twijfelen aan de goede bedoelingen van onze regering, ze beschuldigen hen ervan dat zij ons een onjuist beeld geven van de corona epidemie, dat de regering ons niet de waarheid vertelt en het virus gebruikt om onze vrijheid af te pakken. Veel nepnieuws is door hen verspreid via de media, waar zelfs bekend Nederlanders via vlogs op de social media aan mee deden. Tijdens demonstraties lappen ze de coronaregels, die ingevoerd zijn om onze gezondheid te beschermen, aan hun laars, ze houden geen afstand en dragen geen mondkapjes. De Staat is onze vijand, daar moeten we oorlog tegen voeren. Het afgelopen weekend heeft dit tot hevige rellen en plunderingen geleid, waarbij de politie, Marechaussee en ME werden aangevallen en bekogeld met steen, vuurwerk en alles wat ze los konden vinden op straat. Door veelvuldig gebruik van Capuchon en mondkapje verhulden ze hun echte identiteit, onderwijl elkaar ophitsend met geweld hun ontevredenheid en onrecht de beschermers van onze democratische samenleving te lijf te gaan. Zelfs testraten en ziekenhuizen waren niet meer veilig. De kranten en de media reageerden vol afschuw op deze verwarde en agressieve geesten, waar natuurlijk een dieper probleem achter zit, die de openbare orde en het leven verstoorden. Bezetenen van onreine geesten in onze tijd, die in het gezag, de dokters en verpleegkundigen, de politie en de hulpverleners, die dag en nacht voor ons werken om de pandemie onder controle te krijgen, het zwijgen willen opleggen.lees verder… Vierde Zondag door het Jaar: Macht of gezag!