Opa’s en oma’s

Als we het geluk hebben, om kinderen te hebben, dan kan het je toevallen dat je oma of opa wordt. Ook in ons pastoraal team hebben enkele collega’s en ik met gezinnen inmiddels die ervaring. Hierbij is niet bijzonder dat grootouders worden betrokken bij de oppas van de kleinkinderen. Meestal hoor je dat het heel fijn is om dat te kunnen/mogen doen. Maar naast dat genieten kunnen er gaandeweg lastige vragen opkomen. Soms blijken de verwachtingen van de ouders en de grootouders niet (meer) overeen te komen. Wat te doen als er meer kleinkinderen komen terwijl er al dagdelen of dagen wordt opgepast. Kun je je dan met de kinderen in gesprek als een extra “ inroostering” zwaar gaat vallen? Want het kan zijn dat inmiddels de jaren gaan tellen voor jezelf of je partner. Heeft het kind soms door dat vader of moeder inderdaad ouder worden en aan kracht gaan inleveren? Deze dilemma’s vang ik op in gesprekken binnen onze parochie. Maar ook grootouders weten dat betaalde opvang duur is. Ook zien ze dat het leven van de kinderen aardig vol is gepland met alles wat ze moeten of willen en hulp meer dan welkom is. Wat dat betreft gaan generaties trouwens ook meer op elkaar lijken; ook grootouders hebben zo hun wensen voor wat betreft de beschikbare tijd.
Wat zou het mooi zijn dat ouders en grootouders, naast het genieten van elkaar en de kleinkinderen, een open gesprek over de lastige vragen rondom de oppas aan gaan. Dat, voor zover nodig, de grootouder zonder gene kan aangeven dat er misschien een stapje terug gezet moet worden. Nog mooier is uiteraard dat het kind hierbij vader of moeder aanvoelt of doorvraagt. Grootouders hebben in het algemeen het kind de nodige zorg geboden in het leven, maar mogen uiteindelijk niet over-vraagd worden. Maar voorlopig gaan we ook vooral door met genieten van onze kleinkinderen!

pastor L.M. Ros