Op weg naar Kerstmis wachten we op wat komen gaat. Daartoe nodigt deze tijd – de Advent – ons uit. Een groot deel van ons leven bestaat uit wachten: wachten op de trein, op een reactie, op een opname in het ziekenhuis, een uitslag………..veel mensen wachten op bevrijding en vrede en gelijke verdeling van de welvaart………Wachten kan ons vermoeid maken, ja zelfs “slopen”, we kunnen er gespannen of angstig van worden, ons wachten kan ook een passief afwachten worden: “we zien het allemaal wel, het is niet anders…….”. Het wachten van de Advent is een actief wachten, een vérwachten, een hoopvol wachten op wat komt door je laten verwonderen, je hart te openen voor wat komen gaat. Zoals het joodse volk dat bleef uitzien naar de komst van degene die aangekondigd was, zoals monniken die ’s nachts opstaan om uit te zien naar het aanbreken van een nieuwe dag, zoals de ouder die erop vertrouwt dat zijn kind de goede weg zal vinden en de oma die blijft hopen dat het contact met de kleinkinderen hersteld zal worden. Telkens weer zien mensen uit naar de overwinning van het licht in hun duisternis. Dat is lang niet altijd gemakkelijk; het vraagt van ons de nodige oefening, telkens weer. De Advent nodigt ons uit om steeds weer te proberen, iedere dag opnieuw, dat je mag verwachten dat er iets nieuws begint en dat we met Kerstmis gaan vieren: de geboorte van Jezus, “Immanuel”, God met ons. Een goede, verwachtingsvolle tijd toegewenst op weg naar Kerstmis!

José van den Bosch PW